Lopen met Engelen

Dennis heeft ons het verhaal van zijn vrouw – Inez Meyer – toegestuurd. Een bijzondere tocht geeft Inez haar leven terug. Na haar 2e schub besluit zij de pelgrimstocht naar Santiago de Compostella te lopen. Niet alleen zorgt zorgvuldig eten voor verbetering ook neemt Inez het besluit om verder te gaan zonder medicatie. Een lange voettocht helpt haar om de MS een plek te geven. Nu loopt zij zoveel als mogelijk is lange afstanden omdat Inez ervan overtuigd is dat dit haar MS ondersteunt. Naast dat dit voor haar een positieve uitwerking heeft, helpt zij ook anderen om hetzelfde effect te bereiken. Een spiritueel verhaal over een reis.

Ze heeft net een MRI-scan gehad. De dokter wijst met zijn pen een groot aantal witte vlekjes in haar hersenen aan

De 47-jarige sopraan Inez Hafkamp zit in de kamer van de neuroloog van het Zaanse Medisch Centrum. Sinds het afgelopen weekend heeft zij rare, onverklaarbare verschijnselen die begonnen met een vreemd verdoofd gevoel in haar onderbenen.Ze heeft net een MRI-scan gehad. De dokter wijst met zijn pen een groot aantal witte vlekjes in haar hersenen aan. “Dit wijst in de richting van MS. Ik stel voor dat we nog een ruggenprik nemen om het hersenvocht te onderzoeken. En we kunnen een driedaagse prednisonkuur in het ziekenhuis geven, zodat de aanval die je nu hebt zo snel mogelijk voorbij is”.

Inez kan niet anders dan zich overgeven aan haar arts. Als er maar íets gebeurt. Hij straalt uit dat dit voor haar het beste is. De eerste dag in het ziekenhuis, een paar uur na de ruggenmergpunctie, krijgt ze de definitieve uitslag. “Op basis van je huidige aanval, de MRI-scan en de ruggenprik heb je mogelijk MS. Mogelijk, omdat de diagnose MS pas gesteld kan worden als je meer aanvallen hebt gehad. Maar op grond van je MRI-scan kan ik zien dat je in het verleden al vele kleine aanvallen hebt gehad. De kans dat het MS is, is zeer groot”. De arts kijkt haar doordringend aan. “Ik stel voor dat we de prednisonkuur starten.” Na vier dagen in het ziekenhuis te hebben gelegen, komt Inez terug naar huis.

De kippensoep staat te pruttelen, de kachel aan. Genieten kan ze niet van al die goedbedoelde zorgen. Ze voelt zich zieker dan toen ze vertrok.

De kippensoep staat te pruttelen, de kachel aan. Genieten kan ze niet van al die goedbedoelde zorgen. Ze voelt zich zieker dan toen ze vertrok. Het gevoel in haar benen en onderlichaam is nog steeds weg. Het lopen gaat moeilijk. En ze is moe. Ze nestelt zich op de witte bank, dicht bij de open haard. Gelijk na haar thuiskomst begint een stroom bloemen brengende vrienden en vriendinnen, opbeurende telefoontjes en beterschap kaarten. Als je niet zou weten dat het hier om een ernstig zieke gaat, zou je denken dat er een nieuw kindje geboren is. Alleen de blauwe slinger met “het is een jongetje” ontbreekt. Naast alle bloemen vult de kamer zich snel met boeken en tijdschriften over MS. Haar iPad maakt overuren.

Wat ís MS eigenlijk. Een ding is duidelijk: het is een ziekte waar nog weinig over vaststaat. Het is zelfs niet zeker of het om één ziekte gaat. Na vier weken in huis gestrompeld te hebben, voelt Inez zich iets beter. Nog steeds is ze moe, ze heeft vaak hoofdpijn. Maar het is niet zo dat ze daardoor niet kan werken. Vindt ze zelf. Weer aan het werk zijn – ze zingt in het koor van de Nederlandse Opera – valt haar echter zwaar. Ze kan zich moeilijk concentreren en het geluid van zingende mensen om haar heen put haar uit. Als ze thuis komt, gaat ze gelijk naar bed. Slapen en werken, daar bestaat haar leven voorlopig uit. Na enkele maanden merkt ze dat ze zich langzamerhand beter gaat voelen. Was het misschien niet meer dan een boze droom?

Na de zomervakantie krijgt zij echter een nieuwe schub. De tweede MS aanval. Haar spieren naar haar rechterarm maken oncontroleerbare bewegingen. Ze kan minder goed zien en hoort gezoem in haar hoofd. Inez zit bij de dokter. Er is een nieuwe MRI scan gemaakt. De dokter onderzoekt haar. Ze kijken naar het scherm met de zwart-witte dwarsdoorsneden van haar hoofd. Het is duidelijk. Inez heeft nu officieel MS en komt in aanmerking voor de medicijnen die de ziekte weliswaar niet kunnen genezen maar wel kunnen remmen. Inez wil deze medicijnen niet. Ze vermoedt op basis van haar eigen onderzoek dat ze haar nog zieker maken.

“Er is geen wetenschappelijk bewijs dat voedsel invloed heeft op het verloop van MS. Maar ik zal niemand afraden om iets met voedsel te doen.”

Ze grijpt het bezoek aan om te praten over de invloed die voedsel heeft op haar ziekteverloop. Daar heeft ze meer vertrouwen in. Ze is benieuwd hoe hij er tegenover staat en of hij haar informatie kan geven. “Er is geen wetenschappelijk bewijs dat voedsel invloed heeft op het verloop van MS. Maar ik zal niemand afraden om iets met voedsel te doen. Ook bij Jomanda is er altijd wel iemand die er baat bij heeft.” Inez merkt echter dat het naleven van een aantal voedingsregels, die ze haalt uit de informatie van ervaringsdeskundigen en verpleegkundigen, haar helpt. Ze houdt zich er strikt aan: geen alcohol, geen chocola, geen koffie of suiker. Veel vette vis en extra vitamine D. De tweede aanval duurt acht weken. Eind oktober heeft ze geen last meer van haar armen en haar ogen. Het gezoem blijft langer en de moeheid lijkt een vaststaand gegeven. Ze blijft voltijds werken. Werken, slapen, zoveel mogelijk afsluiten van de geluiden die van buiten kwamen, sociale contacten tot een minimum beperken. Leven als een patiënt met MS.

Op een van de eenzame momenten besluit ze om een lang gekoesterde wens te vervullen. Altijd wilde ze een keer de pelgrimstocht naar Santiago de Compostella lopen. Ze gaat alles op alles zetten om dit te doen. Want wie weet of het later nog kan? Is het wel veilig? Stel dat je ziek wordt? Kun je het wel volhouden? Wat neem je mee? Wat niet? Waar slaap je? Al deze en nog andere vragen razen door haar hoofd. De komende weken stort ze zich op het verzamelen van informatie over de beroemdste pelgrimstocht van de wereld. En als het haar lukt om zes weken onbetaald verlof te krijgen, staat niets haar meer in de weg.

Ze kan openlijk kiezen om alleen te zijn óf om met de anderen op te trekken. En daarmee wijst ze de ander niet af én veroordeelt ze zichzelf niet tot een kluizenaarsbestaan.

In Camino in de kerk van Roncevalles, op de grens van Frankrijk en Spanje, wordt een mis opgedragen. Inez ondergaat de mystieke sfeer zonder dat ze één woord van de Spaanssprekende priester verstaat. Na afloop roept hij iedereen naar voren en geeft zijn zegen. Dan gaan alle lichten uit behalve die op het altaar. In het donker zingt de gemeenschap: ‘Salve Regina, Mater misericordiae’. De volgende dagen zijn voor Inez een aaneenschakeling van dezelfde gebeurtenissen. In het donker opstaan, spullen bij elkaar zoeken, rugzak op, lampje op het hoofd en gaan. Elke dag stelt ze een plan op om een aantal kilometers te lopen. De gele schelp wijst de weg. De zonsopgang is het mooiste moment van de dag. Dan voelt zij zich één met de natuur en volkomen in balans. Ze ontmoet een viertal mede wandelaars uit Duitsland, Australië, Canada en Spanje met wie ze hetzelfde ritme deelt. Ze voelt zich vertrouwd met hen, maar komt ook in conflict met haar wens om alleen te zijn. Een aantal dagen worstelt ze ermee . Tot ze de oplossing vindt. Ze vertelt hen dat ze zoveel mogelijk alleen loopt en dat ze hen aan het einde van de dag weer zal ontmoeten. Het zal een van haar grootste inzichten worden. Ze kan openlijk kiezen om alleen te zijn óf om met de anderen op te trekken. En daarmee wijst ze de ander niet af én veroordeelt ze zichzelf niet tot een kluizenaarsbestaan.

De vriendengroep wordt hechter. Ze vertellen elkaar hun geschiedenis, verzorgen elkaars blaren en pijnlijke spieren en hebben plezier in de cafés. Zij weet zeker dat als haar iets gebeurt deze mensen 3 ervoor zorgen dat het weer goed komt. Net zoals zij ook weer zorgt voor de ander als die iets zou gebeuren. Ze noemt het “lopen met engelen”. Dat haar vrienden niet alleen engelen zijn, bewijzen de avonden met lekker eten en wijn. Inez probeert zich zoveel mogelijk aan haar dieet te houden, maar leert ook om daar af en toe van af te wijken. Deze ongedwongen gezelligheid heeft zij het afgelopen jaar gemist.

“Ze geniet van het opspattende water en springt in de lucht. Zij heeft de tocht volbracht. Zij heeft haar leven terug.”

Een belangrijk markeringspunt is het ijzeren kruis, Cruz de Fierro, ongeveer driekwart op de route. Bij het Cruz de Fierro is het de gewoonte dat je iets achterlaat dat symboliseert waarom je de tocht loopt. Voor Inez is het bezoek aan Cruz de Fierro niet beladen. Zij heeft meer zorgen over haar medereizigers – of zij zich goed houden met al hun emoties – dan over haarzelf. Pas later begrijpt zij wat zíj meenam naar het Cruz: zichzelf. Het feit dat zij zonder noemenswaardige fysieke problemen en volkomen in balans deze tocht loopt, is een overwinning. Haar ziekte speelt in Spanje geen enkele negatieve rol. Santiago is een mooie stad, vergeven van pelgrims, toeristen, hotels en restaurants. De kathedraal is prachtig, het zwierende wierookvat levert een bijzondere ervaring op. Toch zijn de ervaringen tijdens de reis intenser dan nu het doel bereikt is. Gelukkig kan Inez nog het laatste deel van de route lopen, van Santiago naar Finisterre. Het dorp ligt aan de Atlantische Oceaan en hier werd het lichaam van St. Jacob aan land gebracht. In Finisterre beukt de oceaan op de stenen. Inez bereikt het eindpunt van haar reis. Ze geniet van het opspattende water en springt in de lucht. Zij heeft de tocht volbracht. Zij heeft haar leven terug. De eerste avond thuis zit zij op de witte bank in haar huis. De open haard is aan, bloemen op tafel, kaarsen. Inez is blij om weer thuis te zijn. Vanaf nu kan zij weer met alle kracht en passie haar nieuwe leven vorm geven. Mét MS, maar niet als patiënt.

Het verhaal van mijn vrouw heeft ook nog een vervolg gekregen. Ze loopt nu elk jaar zo vaak mogelijk lange afstanden omdat zij ervan overtuigd is dat het lange afstanden lopen fysiek en psychisch ondersteunend is om haar MS te onderdrukken. Ze biedt nu ook aan om anderen te helpen om ook deze lange afstanden te gaan lopen. (www.stapopreis.nl).

Dennis Meyer

FacebooktwitterlinkedinFacebooktwitterlinkedin

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *