Life is real

Kelly Overduive

MS & Liefde

Gepubliceerd: 27 mei 2019

Kelly schrijft over haar single leven. Ze mist toch gezelschap om haar heen. Altijd maar alleen. Ook mist ze veel energie om alleen al naar de overkant van de straat te kunnen gaan. Op een dag besluit ze om zich in te schrijven op een datingsite. En vanaf toen gebeurde er iets..

Life is real

Ik zat mij op die donderdagmiddag gewoon een soort van te vervelen. De muren kwamen op mij af, maar veel energie om iets te doen had ik na mijn eerste Lemtrada kuur niet. Ik kom voor de zoveelste keer een advertentie tegen van iets wat Happy Pancake heet. Misschien moet ik daar toch iets mee doen.

De ellende begon en schijnbaar viel dat in de smaak

Naast chronisch ziek ben ik ook chronisch vrijgezel. Niet dat ik dat erg vind, ik weet tenslotte dondersgoed wat ik aan mijzelf heb. Alleen mis je toch iets. Ik ben ook absoluut niet het type voor one nightstands of voor snel met elkaar een huisje (heb ik). Het boompje (staat op het balkon), beestje (check ✅ een kat). Alleen mis je toch net die knuffel of het samen bankhangen, naar de film gaan, samen wakker worden. Alleen is ook maar zo alleen. Dus ik besluit die donderdagmiddag iets met Happy Pancake te doen. Happy Pancake is een datingsite en dat heb ik geweten.

Ik schrijf mij in en dan begint de ellende. Een openingstekst, uhm ja hoe ga ik mijzelf omschrijven. Ik heb maar iets gedaan en schijnbaar viel dat in de smaak. Twee van mijn beste foto’s geplaatst. Al snel begonnen de eerste mannen te reageren. Wat voor werk doe je? Ow help, ik ben volledig afgekeurd. Laat ik maar iets verzinnen om dat nou meteen op tafel te gooien, geen slim idee leek mij. Na een uurtje leek het wel of de meeste mannen een berichtje hadden geschreven naar mij. Ojeetje, help, ik heb hier helemaal geen energie voor. Wat heb ik gedaan!!!

De eerste wilde al gelijk op maandag (was hij in de buurt) langskomen. Gast, waar heb ik tegen jou gezegd dat ik daar op zit te wachten? We hadden een normaal gesprek! Oke, ik weet gelijk hoe ik iemand moet blokkeren. Ik besluit om 21:00 naar bed te gaan, ik was gesloopt. Dit was niet mijn beste idee. Of toch wel?

Twijfel, twijfel, wat is wijsheid?

Er was één man waar ik een leuk gesprek mee heb. Gezellige man lijkt mij. Hij komt grappig en sympathiek over en hij heeft ook een leuke koppie. De volgende dag word ik wakker en zie dat er weer 10 nieuwe gesprekken bij zijn gekomen, zucht, dit trek ik nu op dit moment helemaal niet zo 2 weken na de Lemtrada. Ik besluit alleen nog met S te chatten en de rest maar te negeren, sorry. Ondertussen blijven de mannen wel met mij chatten, sommige worden kwaad dat ik geen antwoord geef, tja 😔.

Er blijven nieuwe gesprekken bijkomen. Het kost mij verschrikkelijk veel energie en dat vind ik het helemaal niet waard. Ik neem het besluit om met Happy Pancake te stoppen. Alleen ik wil Stephan wel graag beter leren kennen en hij mij ook blijkt als ik zeg te stoppen. Hij vraagt niet om mijn telefoonnummer zodat we kunnen whatsappen, nee hij wil mijn Facebook. Waarom niet Whatsappen vraag ik hem, maar hij heeft nog een telefoon uit de vorige eeuw, ja een Nokia met een paar cijfers erachter en zonder internet. Ik wist niet dat mensen die telefoons nog gebruiken.

Goed Facebook dus, klein probleempje hij heeft namelijk geen flauw idee dat ik MS heb. Laat ik hem dit maar eerst vertellen voordat hij hier achter komt via Facebook of moet ik hem ook maar gewoon laten gaan. Als ik het vertel doet hij dit waarschijnlijk toch wel. Twijfel, twijfel, twijfel, twijfel. Wat is wijsheid? Ik besluit een paar rondjes in de woonkamer te gaan lopen (strompelen is het eigenlijk) en na te denken over dit probleempje. Ik besluit het hem te vertellen, want wat heb ik eigenlijk te verliezen? Niks toch? Misschien dat mijn ego een deukje krijgt, maar eigenlijk kan ik alleen maar winnen.

Toen viel er een stilte aan de andere kant..

Hoi Stephan, voordat je mijn Facebook krijgt moet ik je wat vertellen. Ik zou het namelijk vervelend vinden als je er via Facebook achterkomt. Ik heb MS, normaal had ik je het ook wel verteld alleen niet gelijk binnen een dag. Ik weet dat ik je overval, maar ik vind wel dat je het moet weten. Daarna valt een stilte. Te lang voor mijn gevoel, maar ja ik heb hem overvallen met een hele onverwachte wending. Nog steeds een stilte. Dan hoor ik een piepje. Oke, hij stuurt wat terug.

Jeetje, dit had ik niet verwacht. Logisch dat je het niet gelijk wilt vertellen, ik snap dat wel. Ik weet hoe mensen kunnen reageren. Ik wil je wel graag beter leren kennen dus ik ben blij dat je mij dit verteld heb. Zullen we verder gaan op facebook? 😲, nog een keer lezen,😲 Hij wil mij beter leren kennen, HIJ WIL MIJ BETER LEREN KENNEN! Ik denk dat chronisch zieke mensen die vrijgezel zijn dit wel begrijpen. Je hebt toch altijd het gevoel dat mensen niet door de ziekte kunnen prikken. Dat er geen persoon achter de, in mijn geval MS, zit.

We chatten verder via de Messenger en het voelt wat ongemakkelijk. Het is net of er een vage kennis opeens in je huiskamer zit. Op een geven moment is die vage kennis toch echt gewoon Stephan geworden, die mij heel lief elke ochtend een berichtje stuurt ❤️. De gesprekken worden steeds persoonlijker en het woord date valt. Kel, zegt het stemmetje in mijn hoofd: je kan niet eens je eigen boodschappen doen hoe wil je dan op date gaan????

Ergens begrijp ik het totaal niet

Het volgende probleem wat ik moet gaan uitleggen. Door de Lemtrada ben ik gewoon veel sneller door mijn energie heen dan normaal. Ik ben op dit moment nog conditie aan het opbouwen en boodschappen met een supermarkt tegenover mijn huis is al een hele uitdaging. Ik probeer het allemaal zo goed mogelijk uit te leggen hoe en wat, maar zoals altijd MS en die dingen er om heen zijn soms niet echt goed uit te leggen voor iemand die er niet dagelijks mee te maken heeft.

Hij vindt het gelukkig niet echt een probleem om wat langer te wachten voor onze eerste date. Ik mag beslissen wanneer ik mij goed genoeg voel voor een date. Dit, zo schreef Stephan, is toch ook al gezellig en we kunnen elkaar zo ook al leren kennen. Helemaal waar, maar als je jezelf al zo lang onzeker voelt over jezelf is dit toch vreemd om te lezen dat hij echt mij wil leren kennen en dat hij daar ook de tijd voor wilt nemen.

Ergens begrijp ik het totaal niet, stomme ideeën die je jezelf aanpraat! Ik maak een afspraak met mijzelf zodra ik naar de AH kan en weer terug kan lopen zonder dat ik ook een paar uur moet rusten dan kan ik op date. De AH zit bij mij vlakbij, maar het is niet de Dirk tegenover mijn huis.

Na een aantal weken is het dan eindelijk zover

Na 4 weken is het dan eindelijk zover. Ik kan naar de AH lopen en terug komen zonder te willen slapen dus ik besluit Stephan te vertellen dat we op date kunnen. Ik besluit wel dat ik niet in de avond wil afspreken, het wordt dus een middagdate.

Op 5 mei is het dan eindelijk zover! Stephan en ik gaan op date. We gaan naar het pannenkoekenhuis, dat leek mij wel een leuk idee.

Aangezien ik geen auto meer heb moet ik met de bus naar het pannenkoekenhuis. Het bushokje is vlak bij huis en vlak bij het pannenkoekenhuis dus dat is niet zo’n heel groot probleem. Als ik bij de halte pannenkoekenhuis aankom zie ik dat Stephan al staat te wachten. Hij is een stukje kleiner dan dat ik had verwacht, maar één kleine gelukje ik ben 1.61 dus hij is wel langer dan dat ik ben.

Onhandig geven we elkaar 3 zoenen. God, wat kan zo’n eerste kennismaking toch ongemakkelijk zijn. Zijn stem had ik nog nooit gehoord, misschien had het slim geweest om eerst te bellen met elkaar. Zijn stem klinkt anders dan dat ik had verwacht. Veel dieper en met een plat Rotterdams accent. Dat is even wennen. Het is niet de stem die ik verwacht had. We lopen naast elkaar naar het pannenkoekenhuis. Ik ben mij verschrikkelijk erg van mijzelf bewust. De evo’s aan beide benen, de ellenboogkruk aan mijn rechterarm/hand, mijn kleine onzekerheidjes, mijn grote onzekerheden.

Ik had echt verwacht dat we afscheid zouden nemen van elkaar

Hij had gezegd dat hij waarschijnlijk stil zou zijn, ik had verwacht dat ik de spraakwaterval zou zijn. Dit was toch echt andersom. Ik was stil en hij praatte. We gaan op het terras in de schaduw zitten. We bestellen wat te drinken en we zitten heel erg gezellig met elkaar te praten. Ik krijg rond een uur of 4 toch echt wel trek in een pannenkoek, tja dat krijg je in een pannenkoekenhuis dus we bestellen 2 spekpannenkoeken. Nog steeds zitten we te praten over van alles en nog wat. Over de kleine dingen in het leven en over de heftige dingen van het leven.

Ik kan makkelijk met Stephan praten, dat is toch wel heel erg prettig. Hij ziet mij ook gewoon als Kelly heb ik het idee. Ik voel mij op mijn gemak bij hem. Op een gegeven moment kijk ik op mijn horloge en blijkt het al 19:00 te zijn. Waar is de tijd gebleven? Ik zeg tegen Stephan dat ik naar huis toe ga. Dus hij rekent af (ik mocht niet meebetalen) en we lopen richting de bushalte nog steeds al pratend over van alles en nog wat. Ik had echt verwacht dat we afscheid van elkaar bij de bushalte zouden nemen, maar nee hij brengt mij thuis. Dan weet hij dat ik goed en veilig thuis ben gekomen.

Bij mijn halte aangekomen loopt hij netjes mee naar mijn huis, maar ik kan hem niet gelijk terug sturen dus ik vraag of hij nog even wat komt drinken. Hij komt boven en ik schenk wat te drinken in en we gaan op mijn balkon zitten. Ook krijgen we een beetje trek dus ik haal geld uit mijn spaarpot en stuur hem naar de Turkse winkel voor een Turkse pizza (hele gezonde dag vandaag). Om 21:30 besluit mijn lichaam dat ik verschrikkelijk moe ben. Hij gaat naar huis en ik overdenk de dag nog even.

Toch wel een dingetje hoor

Sinds wanneer neem ik gelijk iemand mee naar huis? Er is werkelijk helemaal niks gebeurd, we hebben gepraat, gepraat en gepraat. Niet eens een kusje of gezoend. Er zit gewoon een hele goede klik tussen ons.

We daten in de periode daarna verder en we leren elkaar steeds beter kennen. Ik voel per dag dat mijn hoeveel energie toeneemt en ik kan ook veel meer. We zijn zelfs gezellig met elkaar gaan picknicken. Stephan op de fiets naar de picknick plek en ik in mijn rolstoel en handbike aangezien fietsen door evenwichtsproblemen niet echt veilig meer is. Toch wel een dingetje hoor die rolstoel, opeens was MS zichtbaar, maar hij ziet mij en niet MS.

Op 10 juni maken we het officieel via Facebook bekend dat Stephan en ik een relatie hebben❤️. Bijna iedereen reageert hier heel erg leuk op. Ja ik schrijf bijna, want sommige mensen aan Stephans kant waren jaloers hebben wij het idee. Jammer, ik had die mensen graag willen leren kennen want ze maakte een belangrijk deel uit van Stephans sociale leven, maar helaas zie ik dit niet snel gebeuren.

Iets heel belangrijks lukte voor geen meter

MS gaat zich helaas ook met de net nieuwe relatie bemoeien, iets heel erg belangrijks werd aardig verziekt en lukt voor geen meter en deed verschrikkelijk veel pijn. Gelukkig voor mij werd ik gebeld door de MS verpleegkundige dat er een uitstrijkje gemaakt moet worden ivm de Lemtrada of ik dit bij de huisarts of de gynaecoloog wil laten doen. Normaal zou ik echt voor de huisarts gekozen hebben, maar nu leek het mij toch wel handig om naar de gynaecoloog te gaan. Zo gezegd zo gedaan, ik moest mij gaan melden bij de bekken/bodem fysio van de gynaecoloog. Gelukkig kwam er hierdoor wel verandering in die hele situatie.

We hebben niet echt een hele fijne start van onze relatie gehad, maar dat mocht de pret niet drukken. Ik vind het ontzettend geweldig dat Stephan bij mij is gebleven. De meeste mannen zouden echt weg zijn geweest. Het is bijna 5 april en dan is het officieel een jaar geleden dat Stephan vroeg welk nummer van Queen van mijn favoriet was (life is real btw). Het is een jaar geleden dat we elkaar hebben leren kennen. We hebben zelfs al een keer een stedentrip gedaan, Londen was the place to be.

De eerste zomervakantie is geboekt. De eerste familievakantie heeft Stephan ook overleefd met mijn chaotische, drukke maar lieve familie. Ik hoop echt dat Stephan en ik oud met elkaar mogen worden. Ik heb op die donderdagmiddag 5 april de liefde van mijn leven gevonden en daar ben ik zo dankbaar voor! Ik hoop dat ik vrijgezelle Mede Strijders hoop mag geven. Er zijn echt mensen die door de ziekte heen kunnen kijken dus geef de hoop niet op. Iedereen verdient liefde, dus ook jij ❣️

Laat een reactie achter op Rebecca Reactie annuleren

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

  • Rebecca schreef:

    Ik durf er niet meer op te hopen. Zou me ook rot schamen. Niet voor de ms,mss niet eens omdat ik niet kan lopen maar vanwege de andere ehm genante ongemakken.
    Maar ben blij voor jou!

  • Herman van Kuijk schreef:

    Mooi verhaal. Echte liefde overwint alles. Ik vind het zo fijn voor je dat je iemand gevonden hebt in je leven met wie je alles maar ook alles kunt delen. Ik wens jullie een fijne toekomst.

  • It’s the little things in life

    Lauren van Gestel

    Vorige week ontvingen we het verhaal van Lauren; ook een Belgische vriendin. Haar leven met MS is veranderd. En zij verteld hoe zij hier mee omgaat. Lees hoe zij als b... › Lees meer

    Romaike vertelt over This Time Next Year

    Romaike

    Lieve mensen, er is mij gevraagd n.a.v. het tv programma This Time Next Year mijn verhaal te vertellen, omdat het veel vragen oproept. Snap ik, aangezien het echt een ... › Lees meer