Life is a…

Op Twitter komen wij ‘de dochter van’ tegen. Eerst dachten wij dat haar moeder MS had maar het blijkt dat Hawa zelf MS heeft. Nog maar net 20 lentes jong en nu al die zenuwslopende ziekte. Lees haar verhaal van diagnose tot acceptatie. Want accepteren is nog altijd niet makkelijk…

Ik omarm het niet, nog niet. Ik hoop dat ik het kan accepteren, ik hoop het…

29-11-2011
Deze week is bij mij de diagnose MS gesteld. Hoe moet ik daar in vredesnaam mee omgaan? Het eerste waar ik aan dacht was, leef ik nog wel lang? Ik ben nog maar twintig jaar oud. Terwijl de neuroloog tegen mij en mijn vader sprak, dwaalde ik met mijn gedachte af. Mijn toekomstperspectief veranderde plotseling. En hoe! Ik vroeg mijzelf af: ‘Zou ik dan wel een vriend krijgen, als hij weet dat ik deze ziekte heb?’

Toen kwam de vraag, die ik met moeite stelde: ’kan ik dan wel kinderen krijgen; alles wat een ‘gezond persoon’ in zijn leven kan doen of ik dat ook kon? Dit allemaal in die ‘twee seconde’, vreemd hoe slecht nieuws een grote impact heeft op je leven.

Ik wilde uit deze nachtmerrie komen, helaas het was geen nachtmerrie het was de werkelijkheid, welcome to the real world Hawa. Je hebt MS.

Ik werd kwaad op mezelf, en vroeg me af: ‘Waarom luisterde ik niet naar mijn lichaam, terwijl ik die pijn had, waarom bagatelliseerde ik het?’ Het is vast en zeker mijn eigen schuld!’ Terwijl mijn vader die bij mijn uitslag aanwezig was over mijn MRI scan, kwamen de tranen zonder pardon naar beneden vallen op mijn gezicht. Mijn ogen werden moe ik wilde mijn ogen sluiten; hoopte dat dit een ‘nare droom’ was, het voelde zo onwerkelijk. Ik wilde uit deze nachtmerrie komen, helaas het was geen nachtmerrie het was de werkelijkheid, welcome to the real world Hawa. Je hebt MS.

Ik was helder zat op een stoel tegenover de neuroloog, naast mijn vader die zich groot hield. Ik voelde elk emotie die ik had van binnen. Terwijl mijn vader en de neuroloog spraken over MS; ik kon alleen maar huilen. Het gevoel, dat ik ziek ben terwijl ik mij niet eens ziek voel, is nog steeds een gevoel dat ik niet eens kan uitleggen. Die klap die ik kreeg toen ik hoorde dat ik MS heb, is niet uit te leggen. Het huilen hielp niet en nu nog steeds niet, mijn pijn die ik over mijn ziekte heb kan en wil ik niet accepteren, en daarmee uit!

Om eerlijk te zijn ik weet het niet, en ik weet niet hoe mijn ziekte zich gaat ontwikkelen. Dat frustreert mij heel erg.

Ik ben niet meer 100% gezond, terwijl ik gezond leef. Ik doe aan hardlopen vier keer in de week een rondje van tien kilometer, drink groene thee en eet gezond! Ik dacht: ‘Als je sportief leeft, en gezond eet, dan hoef ik me niet zo zorgen te maken.’ Dan kom ik er achter dat het leven vol met verassingen zit, leuke en minder leuke. Ik heb nu te maken met een minder leuke verassing.

Ik houd mij groot, maar in wezenlijkheid voel ik mij klein, hopeloos en zwak. Dan vraag ik mezelf af: ‘Wat heb ik gedaan dat ik dit heb verdiend?’ Is het slechte karma, of hoor ik hieruit iets te leren? Om eerlijk te zijn ik weet het niet, en ik weet niet hoe mijn ziekte zich gaat ontwikkelen. Dat frustreert mij heel erg. Dan ben ik al een neurotische, controlefreak en een perfectionistische persoon.

Bah wat een naar woord, ziekte!

Maar al die karaktereigenschappen, ik weet niet eens zo zeker of het karaktereigenschappen zijn, of dat ik het zelf heb ontwikkeld. Ik weet het niet? Maar wat ik wel weet is, dat die eigenschappen die ik net heb benoemd, dat het niet past bij mijn ziekte. Mijn ziekte is niet te voorspellen, het is een onzekere ziekte.

Als ik het positief moet bekijken, alleen om er beter van te worden over mijn ziekte; te proberen om het te accepteren. Bah wat een naar woord, ziekte! Dan sta ik stil, in het hier en nu. Dan denk ik heel goed na… Sta ik stil hoe mijn familie, vrienden zelfs de leraren die mij hebben getroost. Hoe dat voelt als mensen je troosten, als je verdrietig bent. Om eerlijk te zijn, het voelde fijn. Zelf heb ik nog al een persoonlijkheid dat ik alles toch wel oppervlakkig wil houden. Want knuffelen doe ik niet zo snel, want ik ben op dat gebied afstandelijk.

Ik hoop dat ik het kan accepteren, ik hoop het…

Maar ik hoop dat ik mijn bagage uiteindelijk wel kan accepteren, het is nu een stukje van mijn leven geworden. Ik omarm het niet, nog niet. Ik hoop dat ik het kan accepteren, ik hoop het…

FacebooktwitterlinkedinFacebooktwitterlinkedin

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *