Liefde, diagnose & leven met MS

Jarno Gall

Jarno vertelt ons over de liefde van zijn leven, hoe hij haar leerde kennen en hoe blij hij is met haar in zijn leven. Ook komen we te weten hoe hij de diagnose krijgt en hoe hij hiermee omgaat. Het leven is niet altijd even makkelijk, maar uiteindelijk komt het allemaal op zijn plek. Lees hier het inspirerende en wellicht herkenbare verhaal van Jarno.

Liefde, diagnose & leven met MS

Jarno vertelt ons over de liefde van zijn leven, hoe hij haar leerde kennen en hoe blij hij is met haar in zijn leven. Ook komen we te weten hoe hij de diagnose krijgt en hoe hij hiermee omgaat. Het leven is niet altijd even makkelijk, maar uiteindelijk komt het allemaal op zijn plek. Lees hier het inspirerende en wellicht herkenbare verhaal van Jarno.

Eline heb ik leren kennen voor mijn diagnose. Ik was destijds nog werkzaam als kok bij een restaurant en het was voor mij een bijzondere avond, omdat ik mij heel slecht voelde, het was ergens herkenbaar, maar doorgaans ongebruikelijk. Ik had het idee om te gaan drinken en mijn misère te verdoven, ik had immers een bedrag van de belastingdienst ontvangen.

Ik dacht dat dit bij de arbeidsvoorwaarden hoorde

Ik stond op het punt een kroeg binnen te lopen toen ik een toenmalige vriendin mijn naam hoorde roepen. Zij had een vriendin (Eline) meegenomen en waren van plan te gaan stappen. Toen ik erheen liep verscheen zij van achter haar en het was voor mij liefde op het eerste gezicht. Ik zag Eline als een lichtpunt in een negatieve periode, ik kampte namelijk met de bekende klacht vermoeidheid.

Omdat ik als kok werkzaam was, dacht ik dat dit bij de arbeidsvoorwaarden hoorde, een kok maakt immers relatief veel uren. Na een geslaagde avond te hebben gehad in de stad vonden wij het leuk om nog eens een keer af te spreken. In wat voor termijn dit zou zijn was niet duidelijk, althans niet voor mij. Maar deze ontmoeting had mij ontzettend veel energie gegeven.

Na onze telefoonnummers uitgewisseld te hebben, was ik de volgende ochtend na het stappen onderweg naar het werk en met Eline in mijn gedachten. Zij spookte de hele dag door mijn hoofd en leidde mij enorm af van mijn werkzaamheden. Tijdens het appen onder werktijd vertelde ze mij dat zij vanavond weer terug zou gaan naar Zwolle en dat haar trein om 22:18 zou vertrekken.

Ik voelde iets wat ik 4 jaar geleden ook had gevoeld

Dus na het werk holde ik zo snel als ik kon naar het station om haar daar weer te ontmoeten en toen hebben wij de hele reis naar Zwolle elkaar nog beter leren kennen. Hierna hebben wij elkaar nog heel vaak ontmoet en mocht ik haar in december mijn vriendin noemen. Ik heb mij in die periode nog niet eerder zo goed gevoeld. Ik kan voor mijn gevoel door haar nog steeds de hele wereld aan, hoe moeilijk het soms ook wordt!

Een paar maanden later na onze ontmoeting solliciteerde ik voor een positie bij een sterrestaurant in de provincie Overijssel. Ik had de smaak namelijk weer te pakken en had weer behoefte om te presteren. In deze periode ging ik vaak met Eline naar de sportschool voor fitness, met name het roeien vond ik heel interessant en leuk.

De volgende dag na het sporten voelde ik iets wat ik 4 jaar geleden had gevoeld. Het voelde namelijk alsof iemand een riem om mijn middel had getrokken en tot het laatste gaatje had gesloten. Toen ik stond en mijn verbeelding de vrije loop liet beeldde ik mij in alsof ik in een ridderkostuum was aangekleed.

De waarnemen huisarts had een blik in haar ogen die ik niet vergeet

Het lopen ging heel moeilijk voor mij op dat moment en alsof er aan mijn armen gewichten hingen. Ik heb mij hierdoor heel paniekerig gevoeld, maar ook weer niet. Ik wist namelijk dat ik dit al eerder had ervaren en dat dit weer vanzelf weg zou gaan.

Na zelf allerlei ziektebeelden te hebben opgezocht en gespeculeerd te hebben dat het weleens om een allergie zou kunnen gaan zijn wij naar de waarnemend huisarts gegaan. Deze jongedame was vrij direct en kundig. Na het onderzoek had de waarnemend huisarts een blik in haar ogen die ik niet vergeet, een blik van compassie, van een verwachting.

Het was noodzakelijk dat wij de volgende dag naar de neuroloog zouden gaan voor verdere onderzoeken, of nou ja in ieder geval ik, maar Eline heeft mij nooit alleen gelaten in dit traject. Toen wij thuis kwamen hebben wij het er nog over gehad. Er rees vervolgens een gevoel bij mij naar boven dat ik niet kon plaatsen. Het is nog steeds iets dat ik niet zou kunnen beschrijven.

Ergens hoop je op een ander verhaal

De volgende dag bij de neuroloog, de tijd is op dat moment eigenlijk nooit meer zo snel gegaan als toen. Na zijn examinering achtte hij het noodzakelijk mij de volgende dag al op te nemen. Ik kon niet geloven wat ik hoorde, het was echter toch echt zo, ik werd toch echt verwacht. Tijdens de opname kwamen dingen voorbij als een ruggenprik, MRI, en ontzettend veel bloedafname.

Ik zal nooit aan de ziekhuisgeur kunnen wennen. Deze geur is mij dan ook heel goed bijgebleven. Na vijf dagen was het onderzoek gerond. Ik mocht mijn spullen pakken en weer naar huis. 2-3 dagen later moest ik weer terugkomen voor de uitslag. Het was een ontzettend spannende dag, spannender dan een examenuitslag.

Desalniettemin zaten wij klaar voor de uitslag, wisten eigenlijk allemaal al dat het slecht zou zijn, maar ergens hoop je toch op een ander verhaal, een positieve uitkomst. Toen de neuroloog uiteindelijk terugkoppelde dat de uitslagen maar een kant op gaan, namelijk de kant van RRMS, klapte ik dicht. Ik hield mij groot, maar was vanaf dat moment afgesloten voor de rest van de dag.

Ik verklaarde ze allemaal voor gek

Ik denk zelfs wel voor de hele week. Ik kan mij namelijk ook niet meer goed herinneren hoe de rest van die week gegaan is. Wat er daarna überhaupt allemaal gebeurd is. Weken daarna merkte mijn omgeving dat ik anders reageerde op dingen, dat mijn gedrag onherkenbaar was. Ik verklaarde ze allemaal voor gek.

Uiteindelijk begon ik toch in te zien dat ik ook niet gelukkig werd op de manier waarop ik mijn naasten behandelde. Ik heb toen ook een enorme geestelijke klap gekregen. Ik voelde mij helemaal niets waard. Ergens kreeg ik ook het gevoel om te vragen aan Eline of zij ook met mij door wou gaan.

Dat er hoogstwaarschijnlijk nog moeilijke periodes gaan komen, het niet altijd koek en ei blijft. Zij schrok ervan dat ik dit vroeg aan haar, voor haar was het namelijk nooit in haar opgekomen. Zij houdt van mij en niet de MS, maar samen zullen wij ertegen vechten tot het einde. Daarna zei ze dat ik ms heb, maar het niet ben.

Een tijdje later kreeg ik een kans

Ik had gewoon heel veel moeite met het idee wat ik ons aandoe in de toekomst. Een paar dagen daarna ben ik naar de klinisch psycholoog geweest. Ik heb niet veel aan deze gesprekken gehad en dat is niet de schuld van de psycholoog geweest maar mijn eigen, ik vermeed namelijk het onderwerp, de MS. Ik geloof gewoon dat ik er nog niet klaar voor was om erover te praten.

Ik heb door Eline geleerd hoe ik hierover met mensen kan praten en het verwerkingsproces werd toen door haar eigenlijk in gang gezet. Een tijdje later nadat ik mijn gedrag had aangepast en in wat rustiger vaarwater voer kreeg ik de kans om een oud-collega van mij te helpen die met zijn partner een restaurant wou starten.

Ik voelde mij meteen positief geprikkeld, want dit gaf mij de kans om alsnog een periode mijn oude beroep uit te oefenen, of althans er zo dicht mogelijk bij in de buurt te blijven. Ik voelde mij hierdoor gelukkiger dan dat ik eerst was, omdat ik iets kon doen waar ik goed in ben.

Ik heb die dag in spanning gezeten, wachtend op de uitslag

Ik kende de risico’s en de gevolgen heb ik helaas ervaren, maar het was het waard. Ik vond het heerlijk om de vertrouwde geuren nogmaals te ruiken, de oude handelingen te herhalen. Het kameraadschap in de keuken, het geschreeuw en het getrek. Het gelach en het getier. De ontzettende stress en het gezweet, maar man wat voelde ik mij weer op mijn plek.

Een keer in de ochtend toen ik aan het kijken was op social media kwam ik een oproep tegen die meteen mijn aandacht had getrokken. Ik kan mij nog goed herinneren dat het een warme dag was, de zonnestralen schenen door mijn raam. Het was een bericht van de ms verenging Nederland.

Er waren namelijk drie studenten die een opdracht hadden gekregen van de filmacademie. De opdracht was dat ze een documentaire moesten maken die ongeveer 20 minuten duurde. Ik heb hier welgeteld 30 seconden over nagedacht en mijn aanmelding verzonden. Ik heb die dag in spanning gezeten want ik zou het heel leuk vinden om mee te doen.

Een paar dagen later kreeg ik een mail terug..

Ik kreeg een paar dagen later een mail terug dat zij het leuk zouden vinden als ik in hun documentaire zou spelen! Ik kijk hier altijd nog met heel veel plezier naar terug, want ik heb kunnen laten zien wie ik ben en hoe ik mijn leven heb opgepakt, dat ik mensen met ms heb kunnen enthousiasmeren is eigenlijk mijn droom. Eline is mijn grootste steun geweest tot op de dag van vandaag en morgen.

Zij heeft zich er soms meer voor ingezet dan ikzelf. Heeft mij gemotiveerd door te blijven gaan, en door blijven gaan is ook wat ik zal blijven doen tot ik niet meer kan. Op dit moment heb ik een mooie baan bij het UWV en ben van plan hier ook nog even mee door te gaan.

Qua ergonomie is dit ideaal en de uren passen precies bij mij. Hierdoor is het mogelijk voor mij om een HBO Bedrijfskunde opleiding ernaast te volgen. Ik merk dat ik hierdoor ook leer mijn energie te verdelen over de dag.

Als je je weet in te zetten is er veel mogelijk

Ik zou graag willen vertellen dat mijn ziekte niet het einde is, maar een nieuw begin. Het zal nooit makkelijk zijn om te accepteren dat je dingen anders moet doen doordat je rekening moet houden met iets waar je nooit zelf voor hebt gekozen, maar als jij je weet in te zetten is er veel mogelijk.

Geef de moed niet op!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

  • Giny Wiersema schreef:

    Jarno, wat een mooi verhaal. Chapeau hoe je aan een negatieve uitslag een positieve draai hebt weten geven. Met behulp van je grote liefde, steun en toeverlaat Eline. Je bent een fijne collega.

  • De opnames van Silvia

    Een paar weken geleden vroegen wij of jullie ervaringen willen delen met betrekking tot ziekenhuisopnames. Silvia stuurt haar verhaal omtrent haar laatste opname. Een ... › Lees meer

    Van danser tot rollator

    Vandaag het verhaal van Theresia. Ze heeft 4 jaar MS en ze vindt haar leven snel veranderd. Van een actieve leefstijl naar een rollator. Verschillende artsen gezien. E... › Lees meer