Lang leve het kleine tentje

Elbrich Jelsma

Elbrich schrijft ons haar verhaal. Het begon allemaal tijdens de motor vakantie in 2013. Tentje mee en heerlijk weer. Wat wil je nog meer? In de laatste week kon ik amper de tent nog uitkomen. Het was een klein tentje. Op de motor kan je niet zoveel gewicht meenemen. Ik was stijf en vreselijk moe. Ik kreeg meteen het gevoel dat er iets niet klopte in mijn lichaam. Maar toch gewoon doorgaan…

Lang leve het kleine tentje

Elbrich schrijft ons haar verhaal. Het begon allemaal tijdens de motor vakantie in 2013. Tentje mee en heerlijk weer. Wat wil je nog meer? In de laatste week kon ik amper de tent nog uitkomen. Het was een klein tentje. Op de motor kan je niet zoveel gewicht meenemen. Ik was stijf en vreselijk moe. Ik kreeg meteen het gevoel dat er iets niet klopte in mijn lichaam. Maar toch gewoon doorgaan…

Twee dagen later kon ik amper nog op de motor komen. Wieger, mijn man, zei we gaan meteen naar huis. Toen we thuis waren even boodschappen gedaan. Ik pakte een fles Rivella uit het schap maar de fles gleed meteen uit m'n rechterhand. Ik voelde niet eens dat ik iets vast had. Meteen door naar de huisarts en gelukkig kwam ik binnen een week al bij de juiste persoon.

Binnen één week kwam ik al bij de juiste persoon

De neuroloog had na een lang gesprek en testen al door dat het misschien wel MS kon zijn. In diezelfde week nog een MRI scan en een lumbaalpunctie gehad. Bij het 2e gesprek met de neuroloog werd haar vermoeden bevestigd: MS. Op dat moment wist ik nog niet zo goed hoe ik moest reageren. Ik wist natuurlijk nog niet wat dat allemaal inhield. Maar dat werd al vrij snel duidelijk.

Het gevoel in mijn rechterarm kwam langzaam weer terug. Ik ben met Rebif begonnen wat op zich best wel goed ging. Ik was rayonmanager bij een groot cosmetica bedrijf. Een prachtige hectische baan van vaak meer dan 50 uur per week. Ik ging in overleg met de bedrijfsarts weer aan het werk. Maar al snel had ik door dat dat niet meer ging. Het tempo lag veel te hoog.

Ik kon heel lang volhouden dat er niets aan de hand was maar dat houd een keer op. Natuurlijk ben je dan zo kwaad op alles. Maar ja dat helpt niets. Na twee jaar ziekte wet kwam ik bij het UWV. Wieger ging mee naar het eerste gesprek met de verzekeringsarts. Maar jeetje wat voelde ik mij klein ik had het idee dat er totaal niet naar mij geluisterd werd.

Ze keek mij niet eens aan

De verzekeringsarts zat achter haar computer keek me niet eens aan en vroeg of ik nog kon lopen en of ik overdag ook wel eens op bed lag. Ze ging maar door en door tot ik in tranen uitbarstte. We hebben het gesprek afgerond. Wieger had zich heel rustig gehouden maar zei bij het afscheid: ‘Als ik de persoon was die tegenover u zat had ik u over te tafel heen getrokken!’

Wat een rot gesprek. Later volgde een gesprek met de arbeidsdeskundige wat wel heel prettig verliep. De dag waar ik van het UWV te horen kreeg dat ik nog wel 5 dagen à 6 uur kon werken buiten de reistijden ontplofte ik. Ik heb meteen een herkeuring aangevraagd. Weer een gesprek met dezelfde arts..

Zij had ondertussen alle medische gegevens bij mijn neuroloog opgevraagd. Na een paar weken de uitslag. Van 80 tot 100 % afgekeurd en geen sollicitatie plicht meer. Het klinkt gek maar wat was ik opgelucht. Ik had in die tijd het hele revalidatietraject in het ziekenhuis al gevolgd.

Nog nooit ben ik een negatief persoon geweest

Daarna kwam voor mij een periode aan van ja daar zit je dan. Moe veel vage klachten en nog meer van die stomme MS dingen. Het heeft wel een jaar geduurd totdat ik mijn draai weer kon vinden. Ik heb me nooit nutteloos gevoeld. Ik ben op mijn 15e begonnen met werken tot mijn bijna 55e. Nog nooit zonder werk gezeten. Dat zijn 40 jaar en daar ben ik trots op.

Ik schaam me ook niet dat ik nu een uitkering ontvang. MS overkomt je en daar heb ik zelf niet om gevraagd. Natuurlijk vind ik het heel verdrietig dat ik niet op de kleinkinderen kan passen. Ja, alleen als ze slapen. Als ik dit zo lees denk ik: ‘Ben ik dan niet ontzettend kwaad dat dit nu mijn leven is?’

Maar ik kan oprecht zeggen: ‘Nee, dat ben ik niet.’ Het leven gaat door. Ik ben nog nooit een negatief persoon geweest. In mijn baan bij L’oreal dachten wij altijd in oplossingen. Als ik iets niet kon verkopen zoals ik dat wilde, ging ik het net zolang proberen tot het wel lukte. En zo gaat het nu ook. Als het niet lukt dan maar niet. Het moeten is weg.

Vier het leven!

Ik probeer nog veel te sporten te fietsen op een elektrische fiets. Wieger is 70 en hoeft eigenlijk niet meer te werken. We gaan in de winter altijd een paar maanden naar Thailand. Heerlijke droge warmte en puur gezond eten. We gaan vaak met de camper op pad. De hond gaat lekker mee.

Dit kan dankzij de Ocrevus wat ik nu gebruik. Ik hoef me nu maar 2 x per jaar te melden. Ik weet natuurlijk niet hoe snel de achteruitgang inzet maar VIER HET LEVEN. THAT’S JUST THE WAY IT IS!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Meer dan 100 RT’s voor @NationaalMSFonds

Op Koningsdag zagen wij een tweet van @Rili2013 voorbij komen. Hij vroeg om RT's (Retweets; twitterberichten welke door andere Twitteraars worden herhaald) met daarbij... › Lees meer

Van het kastje naar de muur…

Tijd voor een nieuw verhaal van Annelies. Haar laatste verhaal was redelijk confronterend betreffende haar zwangerschap en dan met name de tijd daarna. De heftige peri... › Lees meer