Laat de paramedici niet verdrinken!

Gerald Hengstman

MS & Paramedici

Gepubliceerd: 3 juli 2019

Steeds vaker treden ook specialisten in de openbaarheid om hun ongenoegen te uiten. Zo ook Gerald Hengstman, Neuroloog, zorginnovator en inspirator. Wij delen hier zijn verhaal omdat hij in zijn werk als Neuroloog met enige regelmaat mensen met MS ziet. En omdat zijn verhaal zo herkenbaar is...

Laat de paramedici niet verdrinken!

Ik ben inmiddels meer dan 10 jaar neuroloog en iedere dag zie ik veel mensen die getroffen zijn door multipele sclerose (MS). Een grillige ziekte die op onverwachte momenten een negatief effect kan hebben op nagenoeg alle aspecten van het menselijk functioneren. Daarbij vooral mensen treffend die in de opbouw van hun leven zitten. Een ziekte die desastreuze gevolgen kan hebben voor de persoon zelf maar ook voor diens omgeving.

Maar het meeste dat haar opviel was dat wij eigenlijk alleen maar mensen zagen die positief in het leven stonden.

Gisteren had ik het genoegen om een co-assistent kennis te laten maken met dit ziektebeeld en de begeleiding van mensen die erdoor getroffen zijn. Het middagspreekuur welke zij met mij mee liep was gevuld met mensen met MS en een enkele verdwaalde duizelaar. Van tevoren had zij een beeld van de ziekte; een jonge vrouw in een rolstoel. Een beeld zoals de meeste mensen die hebben.

Die middag zagen wij vrouwen en mannen, jongeren en ouderen, mens mét maar vooral veel mensen zónder rolstoel. Maar het meeste dat haar opviel was dat wij eigenlijk alleen maar mensen zagen die positief in het leven stonden. Die hun leven zoals die was konden waarderen en die een ongelooflijke kracht gevonden hadden om na de diagnose weer op te staan en een nieuwe balans te vinden in een nieuw leven.

Mensen kunnen een ongelooflijke veerkracht hebben. Heel soms van nature, maar meestal gesterkt door coaching en sturing door de juiste mensen om hen heen. De meeste mensen die wij die middag zagen hebben hun worsteling gehad, zijn bijna verdronken in de twijfel en radeloosheid. En de meeste van hen hebben hun weg terug naar de oppervlakte gevonden door enkele speciale zorgverleners die op het juiste moment, op de juiste wijze een hand uitstaken.

Iedereen met een chronische aandoening kan wel een voorbeeld geven van iemand die echt een verschil maakte.

Zorgverleners die op het juiste moment de juiste woorden zeiden, op het meest kwetsbare moment steun en vertrouwen gaven en die op de toppen van de wanhoop een arm om iemand heen sloegen. Fysiotherapeuten, ergotherapeuten, verpleegkundigen, psychologen. Iedereen met een chronische aandoening kan wel een voorbeeld geven van iemand die echt een verschil maakte. Meestal is dat een paramedicus of een verpleegkundige, soms is het een dokter.

Hoe bizar is het dan ook dat juist een heel groot deel van deze groep zorgverleners, die in de praktijk veelvuldig het verschil maken, morgen op de Lange Voorhout in Den Haag demonstreert omdat zij de angst ervaren zelf te verdrinken. De angst om ten onder te gaan aan een faillissement, doodgewoon omdat tarieven niet meer toereikend zijn om de praktijk open te houden.

Deze demonstratie is een noodkreet, een kreet geslaakt uit doodsangst. Met de huidige koers staat het schip op ramkoers en zal zij gaan zinken, hoe mooi het er aan de buitenkant ook mag uit zien en hoe mooi politici en zorgverzekeraars dingen ook mogen verwoorden. Ook bij het zinken van de Titanic klonk prachtige muziek.

Men vergeet echter dat een "juiste plek" ook bewaterd moet worden...

En waarom? Waarom laten we dit gebeuren? Omdat er geen geld is? Onzin. Natuurlijk zijn de financiële middelen niet onuitputtelijk, sterker nog, de komende jaren zullen deze alleen maar schaarser worden. Maar juist dan zouden paramedici meer beloond moeten worden omdat zij het onder andere mogelijk maken dat mensen daadwerkelijk langer thuis kunnen blijven (en daarmee zeer hoge verpleeghuiskosten besparen) of actief kunnen blijven in het arbeidsproces (waarmee economische schade die chronische aandoeningen met zich meebrengen beperkt blijven).

De overheid ziet dit ook en probeert met het programma “de juiste zorg op de juiste plek” hier invulling aan te geven. Men vergeet echter dat een “juiste plek” ook bewaterd moet worden, anders resteert op korte termijn niets anders dan een stoffig stuk woestijn.

En de demonstrerende paramedici in Den Haag? Ik hoop, nee smeek, dat politiek Nederland hen ziet voor wie ze zijn en welke cruciale rol zij spelen in de zorg van iedere dag! Laten we de redders nu zelf een reddende hand toesteken en hen eindelijk gaan waarderen op de manier zoals zij die verdienen. Alleen dan weet ik dat ik in de toekomst weer een dag ga hebben zoals gisteren.

Dit bericht is op 2 juli ook gedeeld op LinkedIn.

Laat een reactie achter op Mireille Kroese Reactie annuleren

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

  • Mireille Kroese schreef:

  • Sandra Kerstens schreef:

    Mooi stuk. Alleen ergelijk dat boven in het stuk de term MS’ers wordt gebruikt. Niet door meneer Hengstman maar door platform MS. Ik wil als persoon met MS never nooit als MS’er worden aangesproken.

  • Wendy schreef:

    Mooi verwoord Gerald!

  • Ivon Vossen schreef:

    Wow !` Een intense noodkreet !
    En o zo waar !
    Als ze nu niks aanpassen zullen er vele ten onder gaan letterlijk en figuurlijk!

    Met geld kun je veel kopen maar geen gezondheid !
    Wel je leven zo veel mogelijk makkelijker maken.

  • Wel of geen medicatie? Starten met Tecfidera…

    Anke Papen

    Op onze oproep; Wel of geen medicatie, reageerde Anke met een lang verhaal. Een verhaal over haar eerste schub en medicatie tot aan maagpijn en de tweede medicatie. Do... › Lees meer

    MS & stress (deel twee)

    Jolanda van der Meer

    Vorige week deelde wij het eerste deel van het verhaal van Jolanda. Vandaag deel twee. Hoe gaat het met de broer van Jolanda? En nog beter; hoe gaat het met Jolanda? ... › Lees meer