Klimmen tegen MS: Op naar de top!

Natascha

Een paar maanden na de diagnose MS te horen hebben gekregen, gaat Natascha meedoen aan Klimmen tegen MS. Hoe gaat ze ervoor trainen? Gaat ze alleen of gaat er iemand met haar mee? Gaat ze het redden? Hoe kijkt ze op het avontuur terug?

Klimmen tegen MS: Op naar de top!

Een paar maanden na de diagnose MS te horen hebben gekregen, gaat Natascha meedoen aan Klimmen tegen MS. Hoe gaat ze ervoor trainen? Gaat ze alleen of gaat er iemand met haar mee? Gaat ze het redden? Hoe kijkt ze op het avontuur terug?

Ach nee, wat heeft ze zich nu weer bedacht? Dat dacht mijn man, toen ik hem vertelde dat ik graag mee wilde doen aan Klimmen tegen MS. Het was juni 2017. Ik had net vier maanden de diagnose MS. Was aan het herstellen van een flinke schub en zat volop in het verwerkingsproces. Alle emoties kwamen voorbij, niet netjes op volgorde maar kriskras door elkaar heen. Van gekkigheid, wist ik niet wat ik moest doen om deze diagnose een plaats te geven in mijn leven. Ik wilde nog zoveel doen en het liefst nu meteen. Want nu kon het nog. Wat de toekomst brengen zou, wist niemand.

Ik wilde nog zoveel doen en het liefst nu meteen

Zo gezegd, zo gedaan. Ik vertelde een dierbare vriendin over mijn plannen en ze bood spontaan aan om met mij mee te lopen. Manlief en onze twee kinderen zouden aan de zijlijn staan om ons te supporten. We richtten een team op, Team MiSsie Ventoux. Het trainen kon beginnen evenals het inzamelen van sponsorgeld. We schaften een loopband aan, met hellingfunctie, zodat ik thuis kon oefenen.

Er werd een vliegreis geboekt en een accommodatie. De Klimmen tegen MS kleding werd besteld. We bezochten de bijeenkomst in Barneveld. We hadden inmiddels ruim ons sponsorgeld bij elkaar. Wat we moesten doen, hadden we gedaan en we waren tot in details voorbereid. Alles was klaar voor de grootste sportieve uitdaging van mijn leven. De kriebels begonnen te komen.

Twee weken van tevoren werd de spanning mij teveel en kampte ik met verschrikkelijke rugpijn. De laatste heuveltraining kon niet meer doorgaan en ik maakte me vreselijk veel zorgen of ik die top überhaupt wel zou gaan halen. Diclofenac en Tramadol kwamen er aan te pas. Met deze pijnstilling, de juiste behandeling én een flinke peptalk van de fysiotherapie, stonden we dan toch 8 juni 2018 om 07.00 uur in de startblokken in Malaucene. Ons grote avontuur ging beginnen en er was maar één weg, en dat was omhoog, op naar de top!

Er was maar één weg, omhoog naar de top!

Als ik er nu op terugkijk, ben ik zo ontzettend trots op mezelf. Het was een MonStertocht en toch heb ik geen moment spijt gehad van dit grote sportieve avontuur. Voor mij was het een overwinning op hetgeen me overkomen was. Ik wilde mezelf maar ook andere mensen bewijzen, dat ik ondanks de MS nog lang niet afgeschreven ben.

Dat ik alles kan bereiken, wat ik maar wil, ook met MS. Misschien niet helemaal op de manier zoals ik altijd voor ogen had gehad maar hé, er zijn vele wegen die naar Rome leiden en ik kom er toch wel, hoe dan ook. Is het niet linksom, dan maar rechtsom.

Of ik de uitdaging nog een keer aan zou gaan? Heel eerlijk? Nee, één keer maar nooit meer. Op de energie die ik op die ene dag verbruikt heb, kan ik maanden teren. Het heeft lang geduurd, voordat ik hersteld was van het sportieve geweld. Maar de trots en het gevoel van overwinning, kan niemand mij meer afnemen.

Wil jij ook mee doen met Klimmen tegen MS 2019? Schrijf je dan nu in via de site!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Maar zij heeft toch MS?

Onlangs deelde Marissa haar eerste verhaal op Platform MS. Vorige week woensdag stuurde zij haar tweede verhaal. Een kort maar zeer herkenbaar verhaal over het leven m... › Lees meer

MS & Emoties (deel twee)

Vorige week deelden wij het eerste verhaal van Ellen over haar gedachten. En hoe zij hier mee om gaat. Eigenlijk een bijzonder verhaal omdat het soms best lastig is om... › Lees meer