Klimmen tegen MS: Max & de klim er naartoe…

Max de Boer

Max gaat in dit verhaal de klim aan. Gaat hij de top van de Mont Veroux bereiken? Haalt hij het één keer? Of toch het doel welke hij voor ogen heeft, namelijk twee keer? Alle ups en downs komen aan bod.

Klimmen tegen MS: Max & de klim er naartoe…

Max gaat in dit verhaal de klim aan. Gaat hij de top van de Mont Veroux bereiken? Haalt hij het één keer? Of toch het doel welke hij voor ogen heeft, namelijk twee keer? Alle ups en downs komen aan bod.

Het is donderdagavond 1 juni rond 22.30 uur. Gestaag groeit mijn team en de uitzwaaiers in het straatje naast de school CSG Diamantlaan. Je merkt dat iedereen nerveus is. Het gaat nu echt gebeuren. De meesten zijn nog nooit zo ver van huis geweest zonder hun ouders. Doordat het donker is hangt er een bijzondere sfeer. Wachtend op de bus met aanhangwagen, waar de fietsen al in staan, worden veel domme grapjes gemaakt. Bang voor het afscheid.

De stilte die daarop volgt is veelzeggend: respect.

Ik ben blij verrast doordat veel schoolvrienden en vriendinnen zijn gekomen om mij uit te zwaaien. We vormen een hechte club, maar sommigen hebben bijna een uur moeten reizen om er te zijn. Dat vind ik toch wel heel speciaal. Toen de bus er eenmaal was, was de chaos compleet. Alles moest ingeladen worden, afscheid nemen en een plekje in de bus zoeken. Dan weer naar buiten omdat ik nog iemand vergeten ben gedag te zeggen.

Eenmaal uitgezwaaid laten wij Groningen snel achter ons. Van het voornemen om te gaan slapen komt niet veel terecht. Het wordt een reis van achttien slopende uren. Een half uur voor de aankomst zien we voor de eerste keer de Mont Venoux, de kale reus. De stilte die daarop volgt is veelzeggend: respect. In de volgende dertig minuten zien we onze tegenstander alleen nog maar groter groeien, totdat wij pal aan zijn voeten de camping op rijden.

Je merkt dat iedereen nerveus is

De komende twee dagen staan in het teken van trainen, voldoende rusten en voor de honderdste keer het materiaal controleren. De eerste dag al tot de helft van de Mont Venoux gefietst. Het lijkt een makkie te worden. Tijdens de trainingen thuis heb ik mijn knieën overbelast. Deze willen maar niet herstellen. De fysiotherapeut heeft er met warmte tape ondersteuning op aangebracht, waardoor ik nu met twee grote rozen X-en op mijn benen rond loop. Dat kan mij niets schelen, iedereen weet nu wie Max is, de jongen met de X-benen. Na de verplichte formaliteiten en veiligheidsinstructies gaan we de tweede dag vroeg naar bed.

Om vijf uur moeten we opstaan en een stevig ontbijt nemen. Het staat mij helemaal tegen, maar ik moet voldoende brandstof inslaan om te kunnen presteren. Er zijn drie start plaatsen. Wij starten in Malaucene, samen met een anders groot team “Vlinder”. Team Vlinder bestaat uit voornamelijk MS patiënten. Het maakt grote indruk op mij hoe sommigen met een flinke beperking toch de reus willen beklimmen. Dat maakt ze al winnaars nog voor ze de startstreep over zijn.

De groep versmelt tot één eenheid. De positieve energie spat er vanaf. Zij wisten al waarom ze moeten vechten tegen MS. Wij weten het nu ook. MS heeft ineens vele gezichten en namen gekregen. Namen van nieuwe vrienden.

De positieve energie spat er vanaf

Om zeven uur is de start. Vanaf dat moment ga ik alleen maar omhoog. Vlak onder de schaarse wolken is soms even mijn einddoel te zien, de top van de Mont Venoux. Ik tref het geweldig met het weer. De temperatuur is goed om te fietsen. Mijn Giant fiets loopt heerlijk soepel, de sfeer met mijn fietsmaatjes is uitstekend.

Vlak voor de top wordt het drukker met aanmoedigende toeschouwers. Sommige fietsers zijn op en lopen het laatste stuk helling naar boven. Tot mijn verbazing zie ik ineens mijn ouders en mijn zusje staan aanmoedigen. Ik dacht zeker te weten dat die thuis waren gebleven. Ik krijg ineens de energie om nog een eindsprint in te zetten en kom boven in minder dan twee uur.

Na een geweldige afdaling, de sensatie van de hoge snelheden en mooie bochten kom ik aan in Sault. Na een rust met voldoende eten en drinken, vul ik mijn voorraden aan voor onderweg en ga ik de tweede poging ondernemen om boven te komen. Deze is voor mijn sponsoren, voor het vertrouwen dat ze mij hebben gegeven.

Ik krijg ineens de energie om een eindsprint in te zetten

Tijdens mijn rust in Sault ben ik nog even bij de EHBO post langs geweest omdat mijn knieën toch wel protesteren en gevoelig worden. Door transpiratie begint het steun en warmte tape op mijn benen los te raken. Extra steunverband moet zorgen voor de nodige stabiliteit in mijn knie, om verantwoord door te kunnen fietsen. Het weer is inmiddels omgeslagen, het waait harder en regent soms een beetje.

Het eerste stuk naar Chalet Reynard was goed te doen ondanks de toenemende pijn in mijn knieën. Bij Chalet Reynard staan ook mijn ouders en zusje. Hier moet ik de afweging maken om te stoppen of door te gaan. Ik denk dat ik wel nog door kan, maar helemaal naar de top ben ik niet meer zeker van. Gijs, mijn fietsmaatje, komt ook aan en we besluiten samen door te gaan. We zitten boven de bomen grens op het kale stuk. Inmiddels heb ik mijn fietsshirt met lange mouwen van Jansen Tweewielers over mijn verplichte kleding aangetrokken tegen de snijdende kou.

Drie kilometer vanaf de top gaat het mis. Bij de laatste verzorgingspost, net in de onderlaag van de bewolking, krijg ik het onwijs koud en wordt ik duizelig. Een stoel, warmte folie en energierepen zorgen voor herstel. Na controle van een verpleegkundige mag ik toch weer op de fiets. Ik ben inmiddels alleen, Gijs is doorgefietst om niet te veel af te koelen en te verzuren. Net op het moment dat ik mij afvraag wat voor zin het heeft om toch die laatste drie kilometers door te worstelen, komt er iemand van het team “Vlinder” voorbij en roept: “Nog een klein stukje Max!”. Mijn doel was weer duidelijk, op naar de top. De pijn in mijn knieën gaat wel weer over, de pijn van een MS patiënt niet en ook die gaan naar de top.

De pijn in mijn knieën gaat wel weer over, de pijn van een MS patiënt niet

De laatste kilometers zijn slopend, de bewolking sluit zich als dichte mist om je heen en maakt alles om je heen troosteloos en grauw. Op ieder plekje waar je een auto kan parkeren staan mensen in de mist je aan te moedigen. Dit geeft ongelooflijk veel energie en motivatie. Net als ik denk dat er geen einde aan komt, zie ik vaag de toren van Mont Venoux door de wolken breken. Ik heb het gehaald, twee keer.

Na een korte pauze snel weer de afdaling ingezet, want het was de tweede keer een stuk minder prettig op de top dan de eerste keer. Toen scheen het zonnetje. De afdaling was weer geweldig, wel veel kouder dan de eerste afdaling maar het blijft een sensatie. Mijn blijdschap over het twee keer halen van de top slaat tijdens de afdaling om in een onprettig gevoel. Als ik van mijn Giant fiets afstap is het avontuur ook over. De fiets was in bruikleen en moet dus terug. Ik heb met mijn krantenwijk lang nog niet genoeg verdiend om de fiets over te nemen.

Na het bereiken van het gezamenlijke doel “klimmen tegen MS” zal het team ook uit elkaar vallen. Even een rondje van tachtig of honderd kilometer met mijn fietsmaatjes is dan niet meer mogelijk. Ik blijf nog een paar minuten op “mijn” Giant zitten als ik beneden ben, even ons moment, even samen het filmpje terugkijken, we hadden het fantastisch samen.

Mijn blijdschap over het twee keer halen van de top slaat tijdens de afdaling om in een onprettig gevoel

Mijn eindpunt is Bedoin, daar verzamelt mijn team zich weer en daar staat ook onze bus naar de camping. Wachtend tot de hele groep compleet is, zijn de eerste verhalen er al. Van emotionele momenten tot hilarische situaties. Ik ben ontzettend trots op al die kanjers om mij heen die alles hebben gegeven wat in hun vermogen ligt. Of het nu drie maal de Mont Venoux of een halve Mont Venoux is, ze hebben gedaan wat ze konden voor de strijd tegen MS. En daar gaat het om.

Team Grunn MoveS CSG heeft gezamenlijk tot op heden ruim €40.000,- aan donaties binnen gehaald voor het onderzoek tegen MS. Veertigduizend euro die een MS vrije wereld voor onze nieuwe vrienden dichterbij moet brengen. Ze verdienen het, samen met duizend anderen! Er komt nog steeds geld binnen en dat moet ook. Er kan altijd één euro bij zoals ik het eerder schreef, mogelijk net die magische ene euro.

Na een net zo slopende terugreis zijn we nu weer thuis. Het normale leven gaat gewoon door. Toch is mijn leven veranderd, vroeger viel het mij als sporter vooral op wat anderen niet kunnen en vond ik dat maar stom. Nu begrijp ik dat het gaat om wat je wel kunt, want je bent niet de baas over je eigen beperkingen. Eén ding staat voor mij vast volgend jaar. De stichting “klimmen tegen MS” kan weer rekenen op mijn deelname, als het niet via de CSG scholen kan, dan probeer ik zelf wel een team samen te stellen. Want dit is te belangrijk om het bij één avontuurtje te laten.

Dit is te belangrijk om het bij één avontuurtje te laten

Door Max zijn autisme zijn emoties erg verwarrend en probeert hij deze vaak te vermijden. Een verhaal van Max zijn hand zal zich beperken tot een opsomming van feiten. Door intense gesprekken met Max en doorvragen over het waarom, komen er beweegredenen naar voren die mij als vader van Max ook verbazen.

De oppervlakkigheid die Max vaak tentoon spreid en de blokkade om zijn wereldje binnen te dringen, geve een beeld van desinteresse op zijn omgeving die niet blijkt te kloppen. Ik heb geprobeerd om zo goed als mogelijk Max zijn verhaal, uitspraken en onderliggende motivatie in een leesbaar stuk weer te geven.

Het verhaal wat u gelezen heeft, zijn Max zijn gedachten. Het is Max zijn verhaal door mij samengevat. Ik ben ontzettend trots op hem, Evert de Boer, de vader van Max.

Wil jij ook mee doen met Klimmen tegen MS 2019? Schrijf je dan nu in via de site!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Schuytgraaf

Verfvingers, Albert Heijn, relaties en verhuizen. Het komt allemaal aan bod in het verhaal van Marloes. Door haar derde verhaal zijn wij iets meer fan geworden van Mar... › Lees meer

Gek hoofd!

Voor elke MS'er zal het antwoord anders zijn. Tenminste, dat denken wij. Als je mag kiezen, ga je dan liever cognitief achteruit of liever lichamelijk? Maaike schreef ... › Lees meer