Klimmen tegen MS: Maal twee!

Saskia Saunier

Saskia neemt ons mee in haar avonturen op de Mont Ventoux. Twee maal in twee jaar tijd. Op twee verschillende manieren beklimt ze de Mont Ventoux. Lees hier hoe ze haar moeilijkheden krijgt maar ook de positieve krachten terug vindt. Verhalen om kippenvel van te krijgen!

Klimmen tegen MS: Maal twee!

Saskia neemt ons mee in haar avonturen op de Mont Ventoux. Twee maal in twee jaar tijd. Op twee verschillende manieren beklimt ze de Mont Ventoux. Lees hier hoe ze haar moeilijkheden krijgt maar ook de positieve krachten terug vindt. Verhalen om kippenvel van te krijgen!

Tijdens mijn vakantie met MundoRado reizen in Zuid Afrika wordt mij door begeleidster Mirjam gevraagd of ik mee wil doen aan Klimmen tegen MS. Dit is een evenement waarbij de Mont Ventoux beklommen wordt met de fiets of (hard)lopend en dat allemaal voor het goede doel. Ik ben gelijk enthousiast, maar wil het wel even checken met mijn neuroloog. Als zij heel positief reageert, staat niets me meer in de weg en besluit ik mee te doen. Het lijkt me mooi om te ervaren dat er nog veel mogelijk is met deze ziekte en ik wil dit ook graag aan anderen laten zien.

Het lijkt me mooi om te ervaren dat er nog veel mogelijk is met deze ziekte

Het beklimmen van de Mont Ventoux is sowieso al een uitdaging. Het is dus belangrijk om goed te trainen. Ik stel samen met mijn persoonlijke begeleider op de sportschool een schema op. Na een paar weken merk ik al vooruitgang. Mijn conditie wordt beter en het schema gaat me gemakkelijker af. Ook opvallend is dat het me weinig moeite kost om steeds naar de sportschool te gaan, omdat ik nu een doel heb. Als ik ook maar even de neiging heb een smoes te verzinnen om niet te gaan, dan denk ik aan de Mont Ventoux. Ik kom natuurlijk nooit die berg op, als ik niet doorzet!

Om de zoveel weken verander ik het schema en gooi ik er steeds een schepje bovenop. Door het langzaam op te bouwen, merk ik steeds meer vooruitgang. Ik wissel de sportschool af met fietsen in de omgeving. Na een paar maanden trainen durf ik het aan om de Holterberg op te fietsen. Er zit een venijnig stuk tussen die niet voor niets de “diepe hel” heet. Ik weet de top te bereiken zonder af te stappen en voel me een held. Die Mont Ventoux gaat me lukken!

Naast al het trainen moet ik ook beslissen met wat voor fiets ik straks de berg op wil. Een fiets met trapondersteuning lijkt een logische keuze en toch aarzel ik geen moment. Ik ga met een “gewone” fiets naar boven. Ik wil straks op die top staan en weten dat ik het allemaal op eigen kracht gepresteerd heb.

Ik wil straks op die top staan en weten dat ik het allemaal op eigen kracht gepresteerd heb

Een paar weken voor het evenement wordt mijn fietskleding bezorgd. Ik verwacht een flink postpakket, maar het blijkt een kleine doos te zijn. Tot mijn verbazing haal ik er de fietsbroek, het fietsshirt en het windjack uit. Natuurlijk ga ik gelijk passen en ik ben trots op mijn mooie outfit. Wel moet ik even wennen aan de zeem die in de fietsbroek zit. Ik zal er straks op de fiets ongetwijfeld blij mee zijn, maar nu vind ik het vooral ongemakkelijk zitten.

Het is vrijdag 6 juni en de wekker gaat al erg vroeg. Vandaag vertrek ik naar Frankrijk voor mijn grote uitdaging. Het is een lange autorit en zodra we de snelweg afrijden, komt de Mont Ventoux al snel in zicht. Slik! Dat ziet er toch best hoog uit!

De twee dagen voor de beklimming gebruik ik vooral om goed uit te rusten. Mijn fiets wordt bezorgd en ik maak een klein oefenritje. Dat is toch even een heel andere houding op de fiets dan ik gewend ben en ik voel het dan ook vrij snel in mijn rug. Ik hoop dat dit maandag beter gaat… Deze dagen kan ik ook mijn stuurbordje en rugnummer ophalen. Er is een mooie locatie geheel ingericht voor het evenement, waar iedereen elkaar alvast tegenkomt. Een licht gespannen gevoel komt dan ook naar boven: morgen gaat het echt beginnen!

Slik! Dat ziet er best hoog uit!

Het is 11:00 in Sault. Ik sta samen met mijn collega, die me gaat ondersteunen, bij de startlijn. Er klinkt een 10…9….8… Ik voel de spanning stijgen, maar ook komt de focus. Nu moet het gebeuren. …3…2…1! En weg zijn we. Het fijne aan de route vanaf Sault is dat je gelijk een klein stukje naar beneden mag. Voor ik het weet zit de eerste kilometer er al op. Daarna probeer ik in een goed tempo te komen. Het is een rustig tempo, want we moeten nog een heel eind. En het is warm, erg warm. Die dag is het over de 30 graden en er is weinig schaduw op de weg.

Tijdens de klim wisselen de momenten zich af. Er zijn momenten dat ik denk “waar ben ik aan begonnen?” en momenten dat ik denk “dit is best leuk!” Ik blijf in een rustig tempo fietsen en pak regelmatig een korte pauze, om even de benen rust te geven en water te drinken. Na ruim 10 kilometer is er een stop, waar je van alles kunt krijgen: van bananen tot energierepen, van energiedrankjes tot een zakje naturel chips of een mars. Gretig pak ik van alles aan om weer op te laden. Ook plof ik even neer in het gras om mijn benen rust te geven.

Na ongeveer drie uur op de fiets zijn we in de buurt van chalet Reynard. Het laatste stuk gaat me lekker af en ik kom met een goed gevoel bij het chalet aan. De eerste 20 kilometer zit erop! Nog 6 kilometer te gaan. Ook hier pak ik goed mijn rust en de nodige boosters om weer op te laden. Voor het eerst voel ik hier dat ik de top ga halen. Het maakt me niet uit hoe ik boven kom, maar ik zal er komen!

Het maakt me niet uit hoe ik boven kom, maar ik zal er komen!

Vol goede moed begin ik aan de laatste 6 kilometer. Al vrij snel vind ik het niet zo leuk meer. Het stijgingspercentage is hier hoger en ik voel mijn benen zwaar worden. Ik pak dan ook heel regelmatig even een rustmoment. Elke kilometer die je nog te gaan hebt, wordt aangegeven langs de kant. Nog 5 kilometer te gaan…nog 4 kilometer. Als ik nog 3 kilometer moet, voel ik al dat mijn benen het niet fietsend tot de top gaan redden. Dan weet ik al dat ik het laatste stuk ga lopen. Maar tot die tijd pers ik alles eruit. Zo weet ik toch nog 1,5 kilometer mee te pakken. De laatste 1,5 kilometer ga ik lopen.

Ik zie de top en focus me: daar moet ik naartoe. Blik op oneindig, verstand op nul en gaan. Stap voor stap. Het wordt steeds steiler en dus steeds zwaarder. Ik ga langzaam kapot. Mijn benen voelen aan alsof ze gaan exploderen. Stap voor stap klim ik naar boven; er lijkt geen einde aan te komen. En dan…ben ik er opeens! Ik sta op de top van de Mont Ventoux! Dat is het moment dat ik breek en dat de emoties er uit komen. Ik heb het gehaald!

Op de top zijn veel mensen en iedereen heeft zijn eigen verhaal om mee te doen aan dit evenement. Het zijn mooie verhalen en ik voel me trots en blij dat ik hier van deel heb mogen uitmaken. Het dringt allemaal nog niet goed tot me door wat ik eigenlijk gedaan heb, maar ik weet ook dat dit moment nog wel komt. En dat is de volgende ochtend al een klein beetje bij het wakker worden, als de gelukstranen over mijn wangen rollen. Wat in eerste instantie een klein beetje aanvoelde als een mission impossible is een mission accomplished geworden!

Blik op oneindig, verstand op nul en gaan

We zijn een jaar verder en ik krijg de kans om nog een keer naar de Mont Ventoux te gaan, deze keer met team Vlinder van het Nationaal MS Fonds. En deze keer is het een geheel andere uitdaging: lopend de berg op. Aangezien ik al vrij snel bij wandelen last krijg van mijn rechterbeen, ervaar ik dit als moeilijker dan met de fiets de berg op. Om mezelf te prikkelen en uit te dagen stel ik mezelf als doel om de hele berg op te wandelen, ongeveer 22 kilometer. Een nieuwe uitdaging, een nieuw avontuur...

De ochtend van de klim sta ik redelijk fris op. We hebben niet echt tijd om te ontbijten, maar ik probeer toch wat kleine dingetjes te eten en naar binnen te werken. Om kwart voor zeven vertrekken we met de bus naar de start bij Bedoin. We zijn hier al ruim op tijd en kunnen ons dus rustig klaarmaken. Bij het kraampje bij de start kunnen we wat energieboosters krijgen, dus ik werk er alvast een paar naar binnen. We gaan vanaf de start in een soort estafette naar boven lopen. Op deze manier heeft iedereen zijn eigen kilometer en daarnaast kun je gewoon je eigen doel proberen te realiseren. Tijdens je eigen kilometer heb je een keycord van het Nationaal MS Fonds om. Mijn kilometer is de vijfde.

Om acht uur starten we vanuit Bedoin. Ik wil in het begin te graag bij de groep blijven en loop daardoor zelf geen fijn tempo. Al voor mijn kilometer begint, heb ik het moeilijk; het lopen gaat behoorlijk moeizaam. Ik maak me zorgen dat ik al vroegtijdig moet afhaken. En niet zomaar vroegtijdig; ik heb mijn doel dan ook gewoon echt niet gered.

Al voor mijn kilometer begint, heb ik het moeilijk

Na mijn kilometer heb ik het zwaar en ik sta op het punt om er even uit te stappen (we kunnen op elk gewenst moment in het busje stappen, die met ons meerijd). Ik voel alleen dat er nog wel wat in zit, dus ik geef aan dat ik nog een kilometer verder ga. Deze kilometer voelt goed aan, dus ik besluit nog een kilometer te gaan. Ik ben nog steeds niet op. En als ik eruit stap, dan krijg ik misschien wel spijt. Dat doe ik pas als ik echt niet meer kan. Dan gebeurt er iets wonderbaarlijks. Opeens kom ik in mijn ritme en voel ik dat ik nog wel verder kan.

In deze moeilijke fase word ik begeleid door Karin die bij me blijft lopen en me af en toe opbeurende dingen toeroept. Hierdoor kom ik echt in mijn eigen ritme en dan merk ik opeens dat ik nog wel een hele poos zo door kan. Op een gegeven moment haakt Karin af voor iemand anders en loop ik alleen. Al vrij snel daarna realiseer ik me dat ik de top ga halen. Ik ga dit volhouden en ik ga naar de top, naar mijn doel.

Ik kom ook steeds dichterbij het chalet en dat geeft alleen maar meer zelfvertrouwen. Uiteindelijk kom ik bij het chalet aan. Daar heb ik genoeg tijd om met alle andere teamleden onze rust te pakken. De pasta van de dag ervoor is ook meegenomen, dus we vallen allemaal aan. Pasta kunnen we wel goed gebruiken!

Als ik eruit stap, dan krijg ik misschien wel spijt

Vanaf het chalet lopen we met zo'n beetje het hele team het kale stuk op, met Gerrit en Moniek hand in hand voorop. Een bijzonder moment. Het kale stuk is, net als vorig jaar, weer een behoorlijke marteling. Er staat de nodige wind dit jaar, die het een aantal stukken echt zwaar maakt. Je moet al behoorlijk stijgen en als je dan ook nog eens de wind tegen hebt, dan is het zwaar... Toch blijf ik doorgaan en af en toe pak ik mijn rust. Bij elk kilometerpaaltje tel ik af. Alleen die van drie kilometer heb ik blijkbaar gemist.

Als ik dan eindelijk een paaltje zie, hoop ik toch echt dat er twee opstaat, omdat ik anders wel eens mentaal in zou kunnen storten. En gelukkig staat er ook twee op. Die moet ik toch nog wel ergens vandaan kunnen halen.

Vlak voor de top is er nog een kraampje met boosters. Hier staat Mirjam en ze komt me tegemoet lopen. Ik kan even gaan zitten en ze regelt cola en chips voor me. Fijn om weer even op te laden. Ik blijf niet te lang zitten, want dit is niet goed voor mijn benen. Als ik weer wegloop zegt Mirjam “tot volgend jaar” en dan roep ik grappend dat ik volgend jaar de derde route kom doen en dat ik alleen nog een nieuwe manier moet bedenken om de berg op te gaan.

Toch blijf ik doorgaan en pak ik mijn rust

Het laatste stuk is ook weer erg zwaar, zeker de laatste kilometer. Weer wind en het wordt hier ook steiler. Het valt dus niet mee. Stap voor stap loop ik naar boven. Op 300 meter onder aan de top wachten we allemaal op elkaar om het laatste stuk samen te lopen. Daar kan ik dus ook weer even uitrusten. De laatste 300 meter lopen we met het hele team. Op de top komen de emoties er weer uit: blijdschap en tranen van geluk en uitputting. Ik heb het weer gehaald!

Zoals net al gezegd is er nog een derde route, vanaf Malaucene. Ik ken mezelf en weet dat ik ook deze route nog een keer wil doen. Niet dit jaar, maar het staat voor mij wel vast dat ook de laatste route nog een keer gaat gebeuren!

Wil jij ook mee doen met Klimmen tegen MS 2019? Schrijf je dan nu in via de site!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Maandelijkse Story’s: 54.923 vragen

Onze immer geliefde Maaike stuurde al voordat haar derde verhaal was gepubliceerd, een nieuw verhaal. Met daarbij het dringende doch vriendelijke verzoek om haar verha... › Lees meer

Samen strijden tegen MS

Op 10 juni 2019 vindt voor de 9e keer Klimmen tegen MS plaats. Tijdens dit evenement beklimmen fietsers, handbikers en lopers 1 of meerdere keren de Mont Ventoux. Zij ... › Lees meer