Keuzes

Annelies, inmiddels een vaste waarde in het Platform MS verhalen team, schrijft dit keer over het maken van keuzes. De meeste mensen met MS zullen zich kunnen herkennen in haar verhaal. Keuzes maken op het gebied van medicatie, werk, gezin en sociale activiteiten. Niet makkelijk en de vraag blijft, kies je met je hart of je verstand? Hoe maak jij keuzes?

“Moet je iets beslissen vanuit je hart of je hoofd?”

Keuzes maken we allemaal in ons leven. De één wat makkelijker dan de ander. Een keuze maken is soms best lastig. Moet je iets beslissen vanuit je hart of vanuit je hoofd? Hoe maak je de juiste keuze waar je achteraf geen spijt van krijgt? Voor het nemen van de beslissing is durf en moed nodig. Het maken van een keuze is een risico nemen en soms ook best eng. Ik heb moeilijke en makkelijke keuzes moeten maken. Keuzes moeten maken die ik eigenlijk niet hoor te maken, maar waar ik wel mee in aanraking ben gekomen. Waar ik niets in had te kiezen, maar waar wel een beslissing over genomen moest worden.

Voor de diagnose heb ik, in relationele sfeer, veel keuzes gemaakt voor een ander. Maar kwam er achter dat dat niet altijd de juiste keuzes zijn geweest. Ik ben te vaak in iets blijven “hangen” waardoor ik mezelf aan het verwaarlozen was. Ik was niet meer mezelf. Had het gevoel minderwaardig en eenzaam te zijn, zonder zelfvertrouwen en was kwetsbaar. Een keus moeten maken tussen het kwade en het goede, om de gemoederen maar weer te sussen. Om niet nog meer gezeur te krijgen. Op dat moment was het een goede keus, maar achteraf gezien was het niet de juiste. Want werd ik hier vrolijk en blij van? Niet echt. Toen ik enkele keuzes ging maken vanuit mijn gevoel, dus echt wat ik wil en niet wat een ander wil, gaf dit mij een fijner gevoel. Achteraf gezien misschien wat te laat. Nog altijd ben ik blij met de keuzes die ik gemaakt heb.

“Als ik vroeger een feestje had of meerdere op een dag, maakte ik een keuze naar welk feestje ik zou gaan of naar allemaal. Nu moet ik ook kiezen of ik wel naar het feestje ga en hoe ik dat ga doen”.

Nu ik MS heb is het maken van keuzes anders geworden. In mijn pubertijd was ik impulsief en nam snel mijn beslissing. Jong en onbevangen als ik was. Het kon mij allemaal niet zo veel schelen en deed gewoon waar ik zin in had. Zag de gevolgen er minder van in en kon dingen onverwachts doen. Niks hoefde gepland te worden.  De keuzes die ik nu moet maken hebben meer met mijn gezondheid te maken. Ik moet dingen meer plannen en ook dat loopt soms nog spaak. Als ik vroeger een feestje had of meerdere op een dag, maakte ik een keuze naar welk feestje ik zou gaan of naar allemaal. Nu moet ik ook kiezen of ik wel naar het feestje ga en hoe ik dat ga doen.  Ga ik die dag wat inleveren, zodat ik genoeg energie heb om naar dat feestje te kunnen? Of ga ik naar het feestje en verbruik al mijn energie. De volgende dag ben ik dan brak of kan zelfs de avond niet volhouden. Lastige keuzes voor een party animal 😉 die graag overal bij wil zijn en alles mee wil maken. Als ik ergens niet bij ben geweest en er komen allemaal leuke verhalen, krijg ik toch wel een lichte vorm van jaloezie. Niet dat ik het hen niet gun, het is alleen jammer dat ik niet altijd meer mee kan.

Het kiezen van medicatie is keuzes maken. Nou ja je wordt eigenlijk voor het blok gezet. met alle informatie boekjes over de verschillende medicatie. Het voelt als een verplichting om medicijnen te gaan gebruiken. Thuis neem je de informatie boekjes eens rustig door. Met als conclusie dat je eigenlijk niet wilt spuiten, deze boekjes worden al gauw aan de kant gegooid. De informatie over de pillen blijven nog liggen. Welke variant remt het meest en dan blijft er één over. Zo heb ik mijn keus gemaakt. Geen medicatie is vanzelfsprekend ook een keus. Ik heb daar zeker over nagedacht, maar heb de moed niet gehad om die keus te maken. Bang dat ik er spijt van zou krijgen en voor mijn gevoel de MS niet geremd wordt.  Mocht ik achteruit gaan het dan mijn eigen schuld is.

“In deze periode had ik geen medicatie, mijn gevoel zegt dat ik er goed aan heb gedaan om voor medicatie te kiezen, want zonder medicatie zijn er immers plekjes bij gekomen”.

Tot nu toe zijn de scans stabiel. Dit houdt in dat mijn medicatie mijn MS remt, aldus de neuroloog. Natuurlijk een super goed teken. Maar wat als ik geen medicatie nam? Wat zouden de scans dan zeggen? Hoe zou ik me dan voelen? Want ook al laat de scan zien dat de medicatie werkt en is de MS stabiel, toch voel ik dat ik achteruit ga. En voel mij slechter dan voor de diagnose. In 2012 is er een scan gemaakt en waren er witte stofafwijkingen te zien, maar niks mee gedaan. In 2015 is er weer een scan gemaakt en is de diagnose MS gesteld. In deze tijd zijn de plekjes iets groter geworden en enkele bij gekomen en had ik geen medicatie. Mijn gevoel zegt dat ik er goed aan heb gedaan om voor medicatie te kiezen, want zonder medicatie zijn er immers plekjes bij gekomen.

Maar is dit voor mij de juiste medicatie, want ik voel me niet stabiel. Moet ik dan toch kiezen voor andere medicatie, terwijl ik daarvan niet zeker weet of het mijn MS net zo zal remmen als mijn huidige. Had de medicatie niet gewerkt was de keuze anders geweest. Nu is dit niet het geval en waar doe ik goed aan? Het heeft ook te maken met een stukje angst. Het onbekende tegemoet.  De bijwerkingen die daar bij komen kijken. Ik heb heel veel last van de bijwerkingen gehad van mijn huidige medicatie en wil dit niet opnieuw beleven. Alvast wel informatieboekjes gekregen om eventuele andere medicatie te gaan gebruiken, maar de twijfel slaat toe. En een keus maken hierin is nog vrij lastig en ben er dus ook nog niet over uit.

“Life is all about making choices. Always do your best to make the right ones, and always do your best to learn from the wrong ones.”

Sinds september 2017 zit ik in de ziektewet. Het lukt mij gewoon niet meer om mijn volledige uren te werken. Het heeft lang geduurd voor ik de knoop heb doorgehakt, maar deze keus heb ik gemaakt voor mezelf en mijn dochter. De juiste balans vinden tussen mijn werk en privéleven. Dit schiet er nogal eens bij in. Wanneer ik  thuis kom van mijn werk ben ik helemaal kapot zonder de energie om mijn dochter de aandacht te geven die zij verdient. Om over het huishouden nog maar te zwijgen. Dit kon niet langer. Ik was geen leuke, aardige en lieve moeder meer. Ik was geprikkeld, oververmoeid en snel geïrriteerd. Blij met deze keuze hoop dat ik de juiste balans te gaan vinden. We gaan er in ieder geval voor en ook hierin zullen er denk ik wel weer keuzes gemaakt moeten worden. Maar we houden het hoofd omhoog en laten ons niet uit het veld slaan.“Life is all about making choices. Always do your best to make the right ones, and always do your best to learn from the wrong ones.”

FacebooktwitterlinkedinFacebooktwitterlinkedin

Een reactie

  1. Keuzes zijn moeilijk en soms heb ik het gevoel dat het geen keuzes meer zijn maar verplichtingen. Je moet dot je mag dat niet. Er valt niet meer te kiezen in de meeste gevallen

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.