Kerst

Esther

Esther schrijft ons een verhaal over kerstmis. Ondanks dat zij eerder volop kon genieten van kerst, heeft zij daar nu meer moeite mee. Haar familie wil graag dat zij "normaal" doet, terwijl Esther juist het gevoel heeft dat zij haar MS dagelijks met zich meedraagt. 

Kerst

Esther schrijft ons een verhaal over kerstmis. Ondanks dat zij eerder volop kon genieten van kerst, heeft zij daar nu meer moeite mee. Haar familie wil graag dat zij "normaal" doet, terwijl Esther juist het gevoel heeft dat zij haar MS dagelijks met zich meedraagt. 

Voor velen een leuk en gezellig samen zijn met familie, om mooie en minder mooie momenten samen te delen. Knus, lekker eten en drinken. Verhalen vertellen, groot en klein. Het brengt je weer even dichter bij elkaar. En dat was het voor mij ook altijd, tot een paar jaar geleden. De maand december vind ik nog steeds een gezellige, knusse, sfeervolle, drukke maand. Alle lichtjes, versieringen het geeft mij een warm gevoel, maar kerst is voor mij niet meer zoals het geweest is. 

Niemand die naar mij luisterde, of begrip toonde, het was alsof ik niet bestond.

Vroeg uit de veren, om alles voor te bereiden en klaar te maken voor het gezellig samen zijn met de hele familie. Iedereen weer mooi in de kleren, vrolijk en blij. Maar is iedereen wel vrolijk en blij? Ik was vrolijk, totdat de hele familie samen was. Ik voelde mij een vreemde bij mijn eigen familie. Niemand die naar mij luisterde, of begrip toonde, het was alsof ik niet bestond. Als ik iets wou zeggen, werd ik niet gehoord. Werd de rug naar mij toegekeerd. Werd ik wel gehoord dan was er kritiek, of het wel bekende: "daar heeft iedereen wel eens last van." Ik kon niet vertellen hoe ik mij echt voelde. Ik voelde mij eenzaam en dat terwijl de hele familie om heen was. Ik werd er verdrietig van en kon wel janken. Het liefst ging ik naar huis, maar heb mij grootgehouden en mijn best nog gedaan om het gezellig te houden.

 Ik moest er maar niet zo'n 'ding' van maken.

Er waren inmiddels een paar weken verstreken tot we elkaar weer zagen op een verjaardag. En wat kunnen we toch goed doen alsof ons neus bloedt. Er werd geen woord over gesproken, alsof het nooit heeft plaats gevonden. We gaan gewoon weer door met waar we mee bezig waren. De perfecte familie uithangen. En de rest van het jaar is er weer alle begrip, steun en een luisterend oor. Zoals jullie misschien wel zullen begrijpen, ook verjaardagen is iets wat ik liever mijd. Voor mijn gevoel moeten wij wel gaan, ik kan onze dochter haar familie niet ontnemen. Zij kan hier helemaal niks aan doen. En dat geldt natuurlijk ook voor de kerstdagen, hoe graag ik die ook niet wil vieren, wij doen het voor haar. Het is altijd weer op mijn tanden bijten, mijn frustratie niet proberen te uiten, wat vaker tot tien tellen en mij maar wijselijk stilhouden. Het is

Hoe kan dit, wat heb ik verkeerd gedaan. Waarom luisteren ze niet? Waarom is er nu opeens geen begrip? Hun eigen dochter, kleindochter, zus, tante en nicht, hun eigen vlees en bloed. Het bleef maar door mijn hoofd spoken en heb er uiteindelijk met mijn vriend over gesproken. Hij had ook wel door dat er wat aan de hand was. Gelukkig heb ik tegen hem wel alles kunnen zeggen en hij had hetzelfde gevoel als wat ik had, dat wij meer een last voor hun waren dan een lust. Dit heeft een behoorlijke tijd aan mij geknaagd en ik ben hiermee uiteindelijk naar mijn moeder gegaan. Zij had geen flauw idee waar ik het over had en dat het waarschijnlijk aan mezelf heeft gelegen. Dat zij de eerste kerstdag als leuke en gezellig heeft ervaren en dat ze verder er ook niemand over gehoord heeft. Ik moest er maar niet zo'n 'ding' van maken.

En met die woorden heb ik de telefoon opgehangen. 

Het heeft aan mij gelegen en moet ik er niet zo'n poeha van maken? Ik kan niet geloven dat mijn eigen moeder dit zegt. Die anders altijd voor mij klaar staat en begrip toont. Dat maakte mij erg boos, maar heb nog terug kunnen antwoorden: "Het moet volgend jaar wel anders gaan. Anders zien jullie ons dat jaar erna niet weer." Een paar dagen later kreeg ik de vraag: "Waarom, moet dat nou zo?"  "Als ik mij niet prettig voel bij mijn eigen familie, wat stelt kerst dan nog voor? Kerst is toch gezellig samen zijn, warmte en sfeer. Als ik dat dan niet voel en mij overbodig voel, zit ik er toch niet prettig bij, dan is het toch geen gezellig samen zijn." En met die woorden heb ik de telefoon opgehangen. 

Er waren inmiddels een paar weken verstreken tot we elkaar weer zagen op een verjaardag. En wat kunnen we toch goed doen alsof ons neus bloedt. Er werd geen woord over gesproken, alsof het nooit heeft plaats gevonden. We gaan gewoon weer door met waar we mee bezig waren. De perfecte familie uithangen. En de rest van het jaar is er weer alle begrip, steun en een luisterend oor. Zoals jullie misschien wel zullen begrijpen, ook verjaardagen is iets wat ik liever mijd. Voor mijn gevoel moeten wij wel gaan, ik kan onze dochter haar familie niet ontnemen. Zij kan hier helemaal niks aan doen. En dat geldt natuurlijk ook voor de kerstdagen, hoe graag ik die ook niet wil vieren, wij doen het voor haar. Het is altijd weer op mijn tanden bijten, mijn frustratie niet proberen te uiten, wat vaker tot tien tellen en mij maar wijselijk stilhouden. 

Vorig jaar kerst ging het al wat beter, we gaan de goede kant weer op, maar of voor mij het kerst gevoel weer ooit zal worden als voorheen? 

Het is moeilijk, maar mijn beide maatjes slepen mij er doorheen. Ik doe elke kerst weer hard mijn best om er toch wat leuks van te maken. En elke keer vraag ik mij af waarom kan er met kerst en de verjaardagen niet geluisterd worden, geen begrip getoond worden? Ligt het dan toch aan mij? Ben ik veranderd of zijn zij veranderd? Of komt het omdat ze het met deze dagen even willen vergeten en het er niet over willen hebben? Maar dat kunnen ze dan toch ook gewoon zeggen. Vorig jaar kerst ging het al wat beter, we gaan de goede kant weer op, maar of voor mij het kerst gevoel weer ooit zal worden als voorheen? De tijd zal het leren.

Ik wens iedereen hele fijne kerstdagen en een heel gelukkig en liefdevol nieuwjaar.

Esther 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

  • riet mulkens schreef:

    wat jammer wens je heel veel sterkte

  • Sara Knockaert – verhalen over MS

    Zoals jullie weten zijn wij altijd op zoek naar verhalen van én over MS'ers. Onlangs ontvingen we een bericht van Sara. Sara is schrijfster en is op zoek naar inspirat... › Lees meer

    Keuzes

    Annelies, inmiddels een vaste waarde in het Platform MS verhalen team, schrijft dit keer over het maken van keuzes. De meeste mensen met MS zullen zich kunnen herkenne... › Lees meer