Jeetje! Wat nu?

Annelies van der Heide

Tijd voor verhaal nummer 10 van Annelies. Met haar arm gaat het steeds iets beter. Maar haar zicht blijft nog slecht en ook haar menstruatie blijft uit... Wat is er gaande? De onzekerheid.

Jeetje! Wat nu?

Tijd voor verhaal nummer 10 van Annelies. Met haar arm gaat het steeds iets beter. Maar haar zicht blijft nog slecht en ook haar menstruatie blijft uit... Wat is er gaande? De onzekerheid.

"Toen ik dit verhaal af had heb ik enige tijd getwijfeld of ik hem wel moest versturen. Het is nogal een persoonlijk en emotioneel verhaal. Een verhaal waar kritiek en tegenstand op kan komen. Wil ik dat wel delen met iedereen? Wil ik mezelf zo bloot geven? Maar dit hoort ook bij mijn leven en ik hoop dat ik door mijn verhaal te delen, ik kan voorkomen dat iemand in dezelfde situatie terecht komt."

...en zei; "Dat hou jij geen 9 maanden vol."

Na 2 weken was mijn menstruatie er nog niet. Een zwangerschapstest gekocht en gedaan en daar kwam uit dat ik zwanger was. Nee, hoe kon dit? Ik gebruikte de pil, ben het niet vergeten, ben niet ziek geweest. Voor mij was het een raadsel. Maar wat nu? Dit kan gewoon niet. In heb geen zwangerschapswens meer. Toen ik nog dacht "gezond" te zijn en nog geen medicijnen slikte. Heb ik wel altijd gezegd "gebeurt het dan is het welkom." Maar niet onder deze omstandigheden. Mijn vriend daarin tegen zou het wel leuk vinden, maar had zich er al bij neergelegd dat hij geen vader zou worden. Hij staat volledig achter mijn keuze.

Na veel gepraat te hebben met elkaar, de MS verpleegkundige gebeld. Tegen haar het verhaal verteld en zij zou overleggen met de neuroloog wat verstandig was. Die middag werd ik terug gebeld door de neuroloog. Hij was eigenlijk heel duidelijk hierin. Hij kon het natuurlijk niet voor mij beslissen maar dat het kindje gezond op de wereld kwam is weinig over bekend. Het is niet bewezen op mensen maar wel op dieren dat bij de meeste foetussen een afwijking te zien was. Het advies is daarom ook om bij zwangerschapswens te stoppen met tecfidera.

En dat zou ik inderdaad niet volhouden. Ik was nu al niks meer.

Jeetje wat nu? Nog meer gepraat met mijn vriend, maar die was heel duidelijk, hoe moeilijk de beslissing ook is. Het lijkt hem fantastisch om vader te worden maar niet ten koste van alles. Hij heeft mij ook zien aftakelen en zei "dat hou jij geen 9 maanden vol." En dat zou ik inderdaad niet volhouden. Ik was nu al niks meer. En wat doet al die medicatie met het vruchtje? Dat blijft natuurlijk altijd de vraag. Maar het er op aan laten komen en dan met de 20 weken echo zien dat het als nog niet gezond is en dan weg laten halen doe je niet. Nu die stap zetten is "makkelijker" dan als je het al gevoeld hebt en al die maanden in je buik heeft gezeten.

Nog wat praten en veel nadenken. Maar de vraag blijft; "Wat is verstandig?" Toch maar de knoop door gehakt en een abortus geregeld. We willen beide niet het risico lopen op een ongezond kindje. En ik zou ook moeten stoppen met de tecfidera en wat doet dat met mijn lichaam verder. Hoe kom ik hier uit? Het is en blijft moeilijk. En in de ogen van een ander zul je het toch niet goed doen. Als wij er zelf maar 100{d7ecc6a16523239662bee70330a15653ee2d3f086489772d58210a11f9dd9a49} achter staan en dat doen we zeker wel. Maar dat neemt niet weg dat de keus moeilijk is en blijft. De beslissing is ook wel met een traan genomen.

Nadat ik de abortus heb ondergaan ging het al een stuk beter met me. Lichamelijk gezien dan. De energie kwam langzaam aan weer terug. Moest ook weer voor controle komen bij de MS verpleegkundige en de neuroloog. Die wilden weten hoe het nu met me ging. De laatste paar maanden flink veel last gehad van flushingen. De neuroloog wilde dat ik sowieso deze maand nog thuis bleef. Hij heeft een ander medicijn voorgeschreven die ik moest gaan gebruiken bij een flushing. Maar net of ik daar mee moest dreigen, want na die tijd nooit weer een hele erge flushing gehad.

De neuroloog zei; "Dus denk nu eerst maar even aan jezelf en neem vooral rust."

Hij wilde dat ik mijn uren langzaam aan op ging bouwen na deze maand. Hij zei: "Die zwangerschap heeft behoorlijk wat van je lichaam genomen. En de abortus gaat je ook niet in koude kleren zitten. Dus denk nu eerst maar even aan jezelf en neem vooral rust." Ook moest ik maar weer naar de huisarts, want de pil leek hem geen optie met de tecfidera. Met haar maar bespreken wat de beste anticonceptie is.

Zij dacht aan sterilisatie omdat ik geen zwangerschapswens meer heb. Maar ze had liever dat ik naar de gynaecoloog ging om dit te bespreken. Dat werd dus een afspraak maken bij de gynaecoloog. Daar aangekomen dacht zij dat het spiraaltje wel kon. Ik kreeg folders mee over beide voorstellen en moest er maar even over nadenken. Na het lezen van de folders, heb ik toch maar gekozen voor het spiraaltje en dat kon mijn huisarts wel doen.

Afspraak gemaakt bij de huisarts om dat weer te bespreken. Maar ik had een oproep gehad van het bevolkingsonderzoek voor een uitstrijkje en dat wou ze eerst doen, ook gelijk maar een soa test. Officieel moet dat ook voordat het spiraaltje geplaatst wordt. Nu wachten op de uitslag en dan kan eindelijk het spiraaltje geplaatst worden, want daar wacht ik nu al 2 maanden op.

Een week later werd ik gebeld. De soa test was oke, maar het uitstrijkje duurt wat langer. Ze hebben vertraging daar en het duurt nu 20 werkdagen langer. De huisarts wou wel vast een afspraak inplannen, over 3 weken, om het spiraaltje te plaatsen. Want ik was nu al zo lang aan het wachten.

...Ze hadden nog steeds de uitslag van het uitstrijkje niet.

Op de dag van de afspraak werd ik gebeld dat het niet door kon gaan, want ze hadden nog steeds de uitslag van het uitstrijkje niet. Ik moest volgende week maar eens proberen te bellen. Dat gedaan maar nog niks. De assistente heeft een actiepunt in de agenda aangemaakt en zou er na het weekend achteraan gaan. Misschien dat ze wel al de uitslag hadden, maar nog niet naar hun toe hadden gefaxt.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

  • Maaike schreef:

    Goedemorgen wat een heftige beslissing heb je moeten nemen. Bedankt voor het delen van zo een persoonlijke beslissing. Ik heb de diagnose MS sinds november en na de schub verder niet heel veel klachten ( beetje ontkenning). Wij zijn al een jaar met een kinderwens bezig. En ben verrast door de achteruitgang die je omschrijft door de zwangerschap als ik t goed begrijp. Mij word namelijk verteld dat een zwangerschap me juist beter gevoel zou geven en geen problemen zal veroorzaken. Zoals met ms is niks te zeggen zo blijkt maar weer. Wens je heel veel sterkte met alles. Liefs Maaike

  • Loes schreef:

    Ach wat een vreselijke moeilijke keus. Alle begrip voor jullie. heel veel sterkte met het verwerken van dit alles!

  • Tineke schreef:

    Heftige beslissing. Ik heb zelf ms en er voor gekozen het bij één kind te laten. Mijn zoon is inmiddels bijna 8. Ik zou het ook niet weten als ik nu weer zwanger zou raken. Tijdens de zwangerschap voelde ik me erg goed, daarna wel een terugslag. Ik vind niet dat mensen hier over kunnen oordelen.
    Sterkte! ❤

  • Sonja schreef:

    Jeetje meid wat een openhartig verhaal. Het blijft moeilijk MS, medicatie, beslissingen nemen en verder gaan in ons leven.
    Succes en blijf bij zo dicht mogelijk bij je eigen gevoel hoor.
    Sterkte meid!

  • Irene de vries schreef:

    Heftig Annelies,moedig hoor!sterkte

  • Muriel schreef:

    Alle begrip voor jullie moeilijke beslissing.

  • Gaatske sipma notenbomer schreef:

    Wat een verhaal, en wat een moeilijke keus voor jullie. Maar begrijpen doe ik het wel .nu maar hopen dat het spiraaltje snel geplaatst kan worden en dat jullie nooit weer voor deze keuze komen te staan .STERKTE ,!

  • Antoinet schreef:

    Heel heftig…. sterkte!

  • Harriette schreef:

    Heftig verhaal met een zware beslissing.
    Ik sta niet achter een abortus maar kan jullie beslissing goed begrijpen.
    Sterkte met alles

  • My road so far… (deel 2)

    Deel twee van het verhaal van Janneke. Vorige week deelden wij haar eerste verhaal en vandaag is het tijd voor deel twee. Ze is nog bezig met haar studie en heeft inmi... › Lees meer

    Mijn Leven met… met wat eigenlijk?

    Suzanne schrijft ons vanuit Duitsland haar verhaal. Een onzeker verhaal. Want heeft zij wel of geen MS? En welke klachten en symptomen had... › Lees meer