In voor en tegenspoed

Jolanda van der Meer

Via ons Twitter account komen we in gesprek met Jolanda. Een fotografe met een voorliefde voor sprookjes. En zij heeft MS. Zij krijgt de diagnose net nadat haar man is gedotterd. Wat doe je dan? Alleen in het ziekenhuis bij de neuroloog. Dat heftige, emotionele gesprek over die diagnose. Lees mee...

In voor en tegenspoed

Via ons Twitter account komen we in gesprek met Jolanda. Een fotografe met een voorliefde voor sprookjes. En zij heeft MS. Zij krijgt de diagnose net nadat haar man is gedotterd. Wat doe je dan? Alleen in het ziekenhuis bij de neuroloog. Dat heftige, emotionele gesprek over die diagnose. Lees mee...

De stilte, we hielden elkaar stevig vast, even geen woorden, maar onze armen om elkaar heen. Even niets denken, maar elkaar voelen, twee zielen, de stilte en elkaar.

Een dag nadat manlief voor de tweede keer is gedotterd aan zijn hart, kreeg ik de diagnose MS. Ik was alleen naar de neuroloog gegaan voor het gesprek, niet wetende dat ik een diagnose zou krijgen, ik was immers al 3 jaar in de molen en was eigenlijk wel gewend dat ik weer naar huis gestuurd zou worden.

Eenmaal thuis, nam hij mij in zijn armen, we hielden elkaar intens vast, geen woorden, gewoon stilte. We hebben er weer een gevecht bij en hoe...

Daarnaast was mijn eerste geprek met de neuroloog helemaal niet fijn, omdat ik al 3 jaar in onderzoek was, gooide hij het direct op de psysische kant, ik moest maar een borrel drinken tegen mijn trillende benen en nadenken over een kliniek voor psyische behandeling.

Ik kon geen woorden meer vinden, ik was er stil van, het raakte mij enorm en het liet mij ook ontzettend twijfelen, zit het dan echt tussen mijn oren? Naarmate ik erover ging denken, bleef ik in mijzelf geloven. Er is tenslotte in drie jaar tijd niet meer gedaan dan een simpel bloed onderzoek. De neuroloog heeft tijdens het gesprek niets gevraagd, welke specialisten ik heb gezien en wat voor onderzoeken ik heb gehad. Hij oordeelde enkel, omdat hij hoorde dat ik al 3 jaar in onderzoek was.

Ik was een half uur te vroeg en melde mij bij de balie, de neuroloog zag mij al zitten en riep mij gelijk binnen. Ik vond het vreemd, de wachtkamer zat vol en vroeg of hij zich niet had vergist, ik was immers te vroeg. "Deze mensen kunnen wel even wachten," zei hij. Ik kreeg er een naar onderbuik gevoel van en mijn hart ging tekeer. Zoals hij de vorige keer direct zei dat ik maar een borrel moest drinken en aan een kliniek moest denken, zo direct was hij weer met zijn uitspraak van het onderzoek. "Ik heb slecht nieuws," hij keek me indringend aan, "En dat had ik niet verwacht maar je hebt Multiple Sclerose , het is overduidelijk." Het werd even stil in mij, het enige waar ik aan dacht was; "Ja jeetje en nu dan, ik heb thuis te zorgen voor een hartpatient, ben net mijn baan verloren, hoe kan ik zo snel mogelijk weer aan het werk, want manlief kan niet werken."

Je MRI laat veel schade zien, we kunnen zien dat je er al even mee loopt en dat het nu ook actief is.

Hij zag dat ik afdwaalde en vroeg wat er was. Ik vertelde hem dat mijn partner gisteren voor de tweede keer is gedotterd. Hij keek mij aan en zei; "Sorry, het spijt me dat ik vorige keer niet zo vriendelijk was en dat ik je heb veroordeeld zonder naar je te luisteren. Je MRI laat veel schade zien, we kunnen zien dat je er al even mee loopt en dat het nu ook actief is. Ik ben er vanuit gegaan dat je in de drie jaar tijd wel veel onderzoeken hebt gehad, maar terugkijkend zie ik enkel bloedonderzoeken." Ik keek hem aan, vertelde hem dat ik zijn excuses aanvaard en zei dat hij mij maar snel moest oplappen want ik heb thuis te zorgen voor een hartpatient.

Manlief lag nog lekker te slapen, bij te komen van de dotter operatie. Onderweg naar huis zat ik te twijfelen. Wat moet je doen? Hij is net geopereerd voor de tweede keer aan zijn hart en dan moet je vertellen dat je MS hebt.

We hebben er weer een gevecht bij en hoe...

Terugdenkend aan wat we allemaal hebben meegemaakt, 18 jaar samen en veel lief en leed gedeeld. Ongewenst kinderloos, hartinfarct, twee dotter operaties en nu MS. Twee jonge mensen in de 30 zouden toch carrières moeten hebben, of een gezin, lang leve huisje boompje beestje? Maar goed, ik hoor zijn cardioloog nog in mijn achterhoofd zeggen, "Het is zoals het is." Ik pakte mijn mobiel en belde hem op. Hij hoorde het al aan mijn stem dat het niet goed was. Eenmaal thuis, nam hij mij in zijn armen, we hielden elkaar intens vast, geen woorden, gewoon stilte. We hebben er weer een gevecht bij en hoe...

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Op naar een sterke patiëntenvereniging!

Niet alleen verhalen van MS'ers maar ook over MS. En de immer belangrijke belangen van de MS'ers. Wij hebben het genoegen om het persoonlijke verhaal van Jan van Amste... › Lees meer

Van diagnose naar Aubagio naar Copaxone

Veel verhalen welke wij ontvangen gaan over de diagnose. De afspraken bij de neuroloog. MRI. Lumbaal punctie. En dan die diagnose. Het zal nooit wennen. Daarom is het ... › Lees meer