Ik heb MS

Catry leeft al 23 jaar met MS. Met recht mag zij zich een ‘Gezicht van MS’ noemen. Het gaat goed met Catry. Ze is redelijk stabiel. Het lopen gaat soms wat minder maar daarvoor gebruikt zij een wandelstok. Ondanks de MS probeert zij toch positief te blijven…

Nu ben ik inmiddels 23 jaar verder en stabiel. Af en toe een blaasontsteking. Of het lopen gaat wat lastig maar daar is een stok heel handig voor…

Het begint in de zomer van 1994. De tv moet steeds wat harder, en zie ik het beeld wat vaag. Misschien ben ik gewoon moe, ik heb een dochter van net 2 jaar rondlopen, maar helaas het blijft en blijft en wordt niet beter… Ook ga ik moeilijker lopen en heb het idee dat het evenwichtsorgaan mij in de steek laat. En dan wordt er al snel gezegd in de straat; “O, kijk die, een klein kind en dan vroeg al dronken 👿.”

Maar ach, men weet niet beter. De klachten blijven en worden erger; nog slechter lopen, minder horen. En dan opeens in het weekend een gezichtsverlamming linker mondhoek helemaal scheef, weinig zicht meer en slecht horen. En dan kom ik in de ziekenhuis molen terecht, allerlei onderzoeken en een ruggenmerg punctie. Ik krijg een infuus met prednison. Wat een verschil! Ik kan de volgende morgen het personeel zien en mijn zicht is niet vaag meer!

Gelukkig is dat dan niets vergeleken met al het andere wat ik lees/hoor.

Alle uitslagen zijn binnen en er volgt een gesprek. “MS. En had u dat verwacht?” vraagt de arts. Het gaat allemaal langs me heen maar ik kom snel tot het besef… En nu met mijn kind?? Hoe nu verder? Na 2 weken in het ziekenhuis naar huis en opknappen dan maar. Ik heb inmiddels drie keer daags thuiszorg voor mijn huishouden en mijn dochter. Ik neem mijn rust tussen de middag.

De jaren gaan verder en ik ga gelukkig goed vooruit. Ik gebruik verder geen medicatie. Wat wel mijn probleem is dat ik 2x per dag mijn blaas moet legen d.m.v. een katheter. Wat het nadeel daarvan is, is een blaasontsteking die ik meerdere keren per jaar heb. Maar ik wil geen antibiotica want dat maakt ook de goede bacteriën dood. Veel water drinken dan maar. Ook is het lastig dat ik weinig controle heb over mijn blaas. En dat gebeurt dan als je vast slaapt. Gelukkig is dat dan niets vergeleken met al het andere wat ik lees/hoor.

Er zijn geen veranderingen, en zo wel; kan ik bellen en word ik er tussen geplaatst.

Nu ben ik inmiddels 23 jaar verder en stabiel. Af en toe een blaasontsteking. Of het lopen gaat wat lastig maar daar is een stok heel handig voor maar die neem ik dan mee en gebruik hem alleen als het nodig is. Wat houd mij op de been? Alles! Ik ben gelukkig met hoe het nu gaat. Ik heb een e-bike waar ik heel veel mee fiets. Ook ben ik mantelzorgster voor een meneer van 84 waar ik dan 1x per week naar toe ga. Verder ben ik gelukkig heel creatief op verschillende vlakken. Maar waar ik het meeste TROTS op ben is dat ik als MS patiënt een parachute(tandem) sprong heb gemaakt. Samen met mijn zus en als ik soms af en toe een slechte dag heb, denk ik; “Wat een kanjer! Een vrije val van 30 sec. met ongeveer 200 km!” Gelukkig staat het op film en heb ik de foto’s. Dat was in augustus 2011.

Hierbij een foto van dit moois. Eens maar nooit weer. Dat wel. Binnenkort ga ik voor de jaarlijkse controle naar de neuroloog maar gelukkig is het altijd snel voorbij. Er zijn geen veranderingen, en zo wel; kan ik bellen en word ik er tussen geplaatst. Voor alle die dit lezen; Kijk altijd naar het licht zodat het donkere achter je is. Hoe moeilijk het ook is… Blijf geloven in de positieve krachten. Dat heeft mij ook gebracht waar ik nu ben!

Groet Catry

FacebooktwitterlinkedinFacebooktwitterlinkedin

Een reactie

  1. Heel mooi weergegeven wat de ms in leven je brengt . En hoe je hebt opgepakt met heel veel kracht dat je voor mensen die ook ms hebben een steun kan zijn. Hoe je er mee omgaat . Je bent een kanjer .Heel veel sterkte liefs

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *