Ik ben je beu!

Het nieuwste verhaal van Annelies. Verhaal nummer 22. Een verhaal over haar MS welke weer actief is geworden, juist na haar vakantie. Een verhaal over lichamelijke frustraties. Geestelijke frustraties. Over pijn, opvoeding, keuzes en vooral veel vragen stellen. Maar vooral een verhaal welke zo enorm herkenbaar is…

Al moet ik je onder controle krijgen met wat hulp of een stapje terug, ik zal dat moeten accepteren om het voor mezelf en mijn omgeving zo aangenaam mogelijk te maken met jou in mijn lichaam.

Na ander half jaar moest ik mij door jou ziek melden. Niet omdat ik een griepje te pakken heb, maar omdat jij vindt dat ik een stapje terug moet doen. Mijn benen, vingers en armen tintelen, mijn enkels blokkeren als ik wil lopen en als ik stil sta, sta ik helemaal te shaken. En dan baal ik van jou, want jij doet mijn lichaam dit aan en niet ik. Om heel eerlijk te zijn had ik al wat langer last van jou. Maar in de vakantie was jij zo goed als weg en dacht ik de hele wereld weer aan te kunnen. Dan komt het best wel hard aan dat ik weer zo met de neus op de feiten wordt gedrukt. Ik kan je dan echt super veel haten, ik haat niet gauw iemand, of vind iemand niet gauw vervelend maar jou wel. Jij laat mij balen omdat het allemaal niet wil zo als ik wil. Mijn hoofd wil wel, maar mijn lichaam wil niet. Ik schop dan tegen degenen aan die ik lief heb. Zij die het helemaal niet verdienen dat ik zo tegen ze doe. Zij die mij juist helpen, steunen en begrijpen. En dat komt allemaal door jou, omdat jij het nodig vindt om mij eens goed te laten voelen dat je wel degelijk in mijn lichaam zit.

Ik voel me dan zo ellendig en vraag me dan echt af waar ik dit aan verdiend heb. Ik doe zo mijn best om jou de baas te zijn en als ik denk dat het goed gaat, kom jij weer langs om dat gelijk te straffen. Je straft mij niet alleen, maar ook de mensen om mij heen. Ik probeer me niet uit het veld te slaan en me er overheen te zetten. Want wat vandaag niet lukt, lukt misschien morgen wel. Maar ik begin mij dan toch wel af te vragen of het mij allemaal nog wel lukt op deze manier. Moet ik op deze voet verder gaan of is het beter om een andere oplossing te vinden. Maar wat is dan een goede oplossing?

Ik stel mezelf dan allerlei vragen als ik weer eens gigantische baal van jou. Vragen die hopelijk leiden naar een oplossing. Vragen die ik mezelf dan stel: “Kan ik nog werken, naast de opvoeding van mijn dochter en het huishouden? Is het werk een belemmering en kost het me te veel energie? Ben ik geen slechte moeder omdat ik wel werk en soms geen tijd en/of energie heb voor mijn dochter?” Af en toe kan ik me er ook niet toe zetten om het huishouden te doen. Maar die vragen, blijven vragen zonder antwoorden, want ik ben veel te bang voor de antwoorden. Natuurlijk denk ik er goed over na en praat ik er over, maar ik durf niet de daad bij het woord te voegen. Want dan lever ik wat in en geef ik voor mijn gevoel jou gewonnen en dat is iets wat ik niet wil. Ik moet het voor het zeggen hebben en niet jij, ik wil de regie houden over mijn eigen lichaam. Het is al pijnlijk en zwaar genoeg dat ik soms verlies van jou, maar elke keer krabbel ik weer overeind en win ik het van jou. Maar ook dat houd een keer op ben ik bang voor.

Is dit de realiteit en moet ik die onder ogen komen? Dat jij mij eigenlijk veel meer pijn doet dan dat ik laat zien en wil zien. Moet ik wel zo hard voor mijzelf zijn, want achter die glimlach, positiviteit en optimisme schuilt ook weleens een traan van verdriet. Dat ik misschien toch eens wat vaker aan jou moet toegeven, om bijvoorbeeld een stapje terug te doen. Dan hou ik het allemaal wat langer vol met jou in mijn lichaam. Want te veel van mijn lichaam vragen met jou er in, is ook funest voor mijn lichaam. En ben ik bang dat ik mezelf helemaal sloop.

Maar zoals ik al zei, zijn dit maar baal momenten. Want gaat het weer goed met mij, dan hoef ik ook niet te balen en jou te haten, want dan is er eigenlijk niks aan de hand. Dan voel ik jou niet en heb ik helemaal geen last van jou. Dan heb ik er zelfs geen erg in dat jij in mijn lichaam zit omdat het zo goed gaat. Dan kan ik de hele wereld weer aan en zijn die baal momenten al gauw vergeten. Vaak denk ik dan waarom stel ik mezelf die vragen het gaat toch weer goed, waarom zou ik naar een andere oplossing moeten zoeken. Als de oplossing is gevonden kan ik hem misschien niet meer terug draaien en is het blijvend. En dat is iets wat mij op dit moment beangstigt. En stel ik mezelf weer allerlei vragen: “Wat als dit? Wat als dat? Stel je voor dit? Stel je voor dat?” Ik ben er constant mee bezig, waar doe ik goed aan en waar doe ik geen goed aan.

Het blijft lastig en moeilijk om met jou in mijn lichaam te leven. Een oplossing om met jou te leren leven zou er toch moeten komen en die komt er ook wel, dat weet ik zeker. Ik denk nu dat ik je aardig ken en je onder controle heb, maar dat blijkt niet zo te zijn. Al moet ik je onder controle krijgen met wat hulp of een stapje terug, ik zal dat moeten accepteren om het voor mezelf en mijn omgeving zo aangenaam mogelijk te maken met jou in mijn lichaam. Ik geef mij door jou nog niet gewonnen. En zal er alles aan doen om jou de baas te blijven. Ik ben sterker dan jou en kom hier sterker uit dat weet ik zeker. Ook al moet ik iets opgeven, dan nog heb jij niet gewonnen. Het is namelijk niet uit zwakte, maar het is juist uit kracht om dit te kunnen.

‘Ik heb jou maar jij hebt mij nog niet!’

FacebooktwitterlinkedinFacebooktwitterlinkedin

Een reactie

  1. Idd jij bent zo sterk! Mentaal en lichaamlijk!
    Ik heb zoveel respect voor jou! (En ja je hebt alle recht om soms iets minder sterk te zijn…)

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *