Hulp van NAH Professionals

Lucienne

Lucienne schrijft ons haar verhaal. Al jaren voordat er bij haar de diagnose MS gesteld werd, had ze cognitieve problemen en last van overprikkeling. In 2011 begon de geluidsoverprikkeling haar al op te vallen, toen luisterde ze namelijk voor het laatst naar de radio in de auto. Haar vader was ernstig ziek, er kwam veel op haar af en ze had veel zorgen; het resultaat was dat ze zich niet meer kon concentreren op het autorijden als de radio aan was…

Hulp van NAH Professionals

Lucienne schrijft ons haar verhaal. Al jaren voordat er bij haar de diagnose MS gesteld werd, had ze cognitieve problemen en last van overprikkeling. In 2011 begon de geluidsoverprikkeling haar al op te vallen, toen luisterde ze namelijk voor het laatst naar de radio in de auto. Haar vader was ernstig ziek, er kwam veel op haar af en ze had veel zorgen; het resultaat was dat ze zich niet meer kon concentreren op het autorijden als de radio aan was…

In de jaren daarna begonnen er steeds meer cognitieve "missers" op te vallen. Maar door mijn scheiding, het overlijden van mijn vader en daarna de intensieve zorg voor mijn zieke moeder was ik depressief geworden. Als je depressief bent, lukt haast niks meer. Je wilt niks doen, er komt niks uit je handen, geen sociale bezigheden, geen huishoudelijke bezigheden, niets.

Het begin van mijn nieuwe leven was aangebroken

Je bent dan alleen maar bezig met overleven, zorgen dat je de negatieve gedachten de baas blijft. Maar toen ik een beetje begon te herstellen, viel het me op dat ik nog steeds veel moeite had om dingen te doen. Moeite met logisch nadenken, plannen (een weekplanning maken was voor mij topsport geworden), concentratie, meerdere dingen tegelijk doen of overzicht houden, ik had eigenlijk continu chaos in mijn hoofd.

De therapeuten deden het af met: dat ligt aan je depressie. Zelfs toen ik aangaf dat ik bang was dat er met mijn hersenen iets mis was. Een half jaar nadat ik klaar was met therapie voor mijn depressie, stuurde de leidinggevende van mijn vrijwilligerswerk me naar de huisarts omdat ik sprak alsof ik zat was, en omdat ik vertelde dat ik heel af en toe een misstap maakte met lopen.

Dat was het begin van een week lang onderzoeken, het begin van mijn eerste schub en het begin van mijn "nieuwe leven" toen ik de diagnose MS kreeg, ik was 50 jaar.

Ik voelde me zwaar in de steek gelaten

Toen ik mijn nicht mijn cognitieve klachten beschreef (het enige waar ik nog echt last van had na een prednison kuur) en zij zich realiseerde dat MS voornamelijk ontstekingen in de hersenen waren (zij had zelf NAH door een andere ziekte), adviseerde ze mij om contact op te nemen met "Professionals in NAH".

Ik ben haar nog steeds dankbaar daarvoor. De neuroloog en MS-verpleegkundige hadden mij hier namelijk niks over verteld, en reageerden niet als ik mijn klachten vertelde. Doordat er van het ziekenhuis nauwelijks voorlichting kwam heb ik alles zelf uit moeten zoeken en ik voelde me zwaar in de steek gelaten door hen.

Dankzij mijn nicht heb ik een NPO geregeld (Neuro Psychologisch Onderzoek) ben ik achter neuro-revalidatie aan gegaan en heb ik hulp gekregen van Professionals in NAH. Zij helpen met alles waar ik al die jaren al moeite mee had. (Zelfs met het keukengesprek van WMO voor de aanvraag van hun hulp).

Soms gaat het fout

Ze zoeken samen met je uit welke problemen voor jou het ergste zijn, ze zoeken samen met jou een manier die het beste werkt, en als het een probleem blijft? Dan blijven ze dat samen met je doen, zolang als je ze nodig hebt. Of ze gaan met je mee naar een moeilijk gesprek omdat je zo slecht onthoud wat er gezegd is, bijvoorbeeld naar je neuroloog.

Ik ben zo blij met deze hulp, ik heb al zoveel dingen geleerd dankzij mijn persoonlijk begeleider! Wat ik voornamelijk geleerd heb? Herhaling werkt goed, regelmaat, dingen steeds op dezelfde manier doen, routine, en soms gaat het fout, door overprikkeling of iets anders, maar dan is er je coach om je weer op de rit te helpen.

Ik denk ook dat zij meegeholpen hebben aan het feit dat ik (semi) vrede heb met mijn diagnose. De bevestiging dat mijn cognitieve problemen NIET aan mij lagen, dat ik stom was, of lui of laks, maar een logisch gevolg van de ontstekingen in mijn hoofd!

Het gaat steeds beter, omdat ik dankzij hen leer nieuwe paden in mijn hoofd aan te leggen, moeilijke dingen anders aan te pakken, accepteren dat ik ook nu nog kan leren met problemen om te gaan.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Ja, ik ben een egoïst!

Ga ik voor mijzelf of houd ik rekening met de wens van een ander? Iets waar we allemaal mee worstelen. Kies ik voor mijzelf of doe ik mijzelf soms te kort door voor ee... › Lees meer

Test bericht

Hoi! Dit is een test bericht. Werkt dit bericht? Soms hebben wij nieuwe versies in onze software welke getest moeten worden. Aangezien wij een live productie platform ... › Lees meer