Hoezo open?

Jody Mooij-Nanne

Op de vraag of er mensen waren welke hun verhaal willen delen over MS & omgeving, krijgen we al snel het verhaal van Jody in onze mailbox. Jody heeft een eigen blog en deelt ook daar haar verhalen. Veel mensen uit haar omgeving kennen dus haar verhalen al. Jody legt in haar verhaal uit wat dit betekent als zij de mensen face-to-face spreekt...

Hoezo open?

Op de vraag of er mensen waren welke hun verhaal willen delen over MS & omgeving, krijgen we al snel het verhaal van Jody in onze mailbox. Jody heeft een eigen blog en deelt ook daar haar verhalen. Veel mensen uit haar omgeving kennen dus haar verhalen al. Jody legt in haar verhaal uit wat dit betekent als zij de mensen face-to-face spreekt...

Ik merk dat ik best heel open ben over 'mijn' MS. Niet dat ik het van de daken schreeuw, maar ik schuw het niet om mensen te vertellen wat ik heb.

Af en toe heeft dat wel een keerzijde. Doordat veel mensen weten dat ik MS heb, maar mij wel vaak gewoon zien lopen, staan, feestjes bezoeken en de zorg voor de kinderen zien oppakken (natuurlijk wel met hulp van opa's en oma's, dat wordt ook gezien), krijg je weleens scheve gezichten. Dit is ook 1 van de redenen waarom ik ben gaan schrijven. Ten eerste voor mijzelf om dingen op een rijtje te krijgen (geloof mij, er staan genoeg verhalen op mijn computer die echt alleen voor mij zijn). Ten tweede wilde ik mensen vertellen wat er nou achter de voordeur gebeurd. Wat zien zij niet? Waar stopt hun kennis over mij en kan ik op deze manier meer inzicht geven?

Op de vraag 'wat doe jij in het dagelijks leven?' kom je al snel met een antwoord waarin je verklaard waarom je niet werkt.

Ik heb nu een blog, niet veel lezers/ volgers, maar het merendeel zijn bekenden. Dit is fijn voor begrip, maar het betekend automatisch dat zij heel veel weten en dat veel gesprekken gaan over wat ik geschreven heb. Veel complimenten, dat is leuk om te horen, maar het gesprek gaat dus wel vaak over 'mijn' MS.
Ik heb hier laatst heel erg over nagedacht, wilde ik dit eigenlijk wel? Door te schrijven en te praten over MS, lijkt het het weleens of ik alleen maar MS ben.

Ik vind het af en toe heerlijk om mij onder te dompelen (en eigenlijk soort van schuil te houden) bij mensen die niet weten dat ik MS heb. Maar dat betekent dat het onbekenden zijn en heel eerlijk... ik woon in een dorp, weliswaar een groot dorp, en via via is er altijd wel een gemeenschappelijke bekende... Maar goed de gesprekken met mensen die je achtergrond niet kennen zijn dan ook weer lastig. Op de vraag 'wat doe jij in het dagelijks leven?' kom je al snel met een antwoord waarin je verklaard waarom je niet werkt. Dan heb je het toch weer over MS, want op zo'n moment wil ik mij weer verdedigen waarom ik niet werk.... en zo blijft het een vicieuze cirkel.

Gelukkig heb ik niet al te vaak de momenten dat ik mezelf wil verstoppen of schuil wil houden, maar ja..als je alles op een blog gooit vraag je er eigenlijk ook zelf om.

Soms baal ik, neem ik voor om niet meer te schrijven, en blokkeer ik ook alles wat met MS te maken heeft op social media. Maarja... dat werkt ook niet voor mij. Op social media is veel herkenning en schrijven vind ik nou eenmaal leuk om te doen.

Als ik verstoppen wil doe ik dat, als ik er niet over praten wil doe ik het niet en zo komt het eigenlijk altijd ook wel weer goed.

Mijn conclusie is dan ook weer altijd hetzelfde, ik vind het fijn om open te zijn, als mensen vragen hebben maar niet durfen te stellen kan mijn blog een antwoord geven. Als mensen vragen hebben en deze wel stellen vind ik het fijn om uitleg te kunnen geven. Dat het dan af en toe voelt alsof ik nergens anders over praat, dan is dat maar zo. Het hoort erbij, MS hoort bij mij en gaat nooit meer weg.

Als ik verstoppen wil doe ik dat, als ik er niet over praten wil doe ik het niet en zo komt het eigenlijk altijd ook wel weer goed.
Want eerlijk is eerlijk... vrienden laten mij vooral mezelf zijn en echt niet elk gesprek is zwaar, moeilijk en MS, maar soms vliegt het mij gewoon aan.

Baalmomentjes horen er gewoon bij!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Karin schrijft voor Anita

Op onze Facebook pagina werd een berichtje geplaatst omtrent een crowdfunding voor een HSCT behandeling. Wij vroegen aan de persoon welke het bericht had geplaatst of ... › Lees meer

Wel of geen medicatie? 2 jaar Aubagio…

Vorige week deelden wij het eerste deel van Anke. Vandaag is het de beurt aan deel twee. Ze mag de keuze maken om met nieuwe medicatie te beginnen. Uiteindelijk kiest ... › Lees meer