Hoe is het?

In haar column vraagt Annelies zich af of de vraag, hoe is het, wordt gesteld uit gewoonte of belangstelling. Wanneer je MS hebt, krijgt een simpele gewoonte vraag een hele andere lading. Soms wil je gewoon eens kunnen zeggen dat het rottig met je gaat. Zonder je dan bezwaard te hoeven voelen natuurlijk. Annelies heeft er voor gekozen om vooral tegen haar dierbaren wel eerlijk te zijn. Dan voel je je minder alleen!

“Hoe gaat het echt met je?”  

Hoe is het? Regelmatig vraag ik mij af of dit een vraag is geworden die uit gewoonte gesteld wordt om een gesprek op gang te krijgen, of dat men echt oprecht geïnteresseerd is. Als je antwoord geeft of men ook wel echt luistert. Ik heb soms het idee dat ze het vragen omdat ze zelf hun verhaal graag even kwijt willen. Dit vind ik prima, bied graag een luisterend oor. Kan ik iemand op deze manier helpen dan doe ik dat graag. Zwijg of geef feedback mocht dat nodig zijn. Maar geef ik een keer eerlijk antwoord op deze vraag, stuit ik op onbegrip, want ik zie er zo goed uit, je ziet niks aan je. Dat ze zelf ook wel eens moe zijn of pijn hebben, zijn dan antwoorden die ik krijg. Ik geef ze ook geen ongelijk dat ze dit antwoord geven. Iedereen is inderdaad wel eens moe of heeft wel eens pijn. En je kunt aan mij ook niks zien, maar dat je niks ziet betekent niet dat het er niet is. Daarom zeg ik, tegen de meesten, niet eerlijk meer hoe ik mij voel. Ik heb geen zin om mezelf te gaan verdedigen. Dat is verspeelde energie. Energie die ik niet hier in stoppen wil.  De mensen die echt geïnteresseerd zijn en mij wat langer kennen zeggen dan meestal: “Hoe gaat het echt met je?”

“Ik hoef bij hun niet om hulp te vragen, dat bieden ze zelf wel aan”

In het begin toen ik net de diagnose had zei ik eigenlijk standaard dat het wel goed met mij ging. Dat kwam ook omdat ik mij niet ziek voelde of anders dan voor de diagnose. En wat hebben zij eraan als ik een slechte dag had om dat te zeggen. Waarom zou ik hun daarmee lastigvallen? Ik deed mij soms sterker voor dan ik eigenlijk was. Dit komt ook omdat ik niet op medelijden zat te wachten of hulp. Ik wil niet zielig gevonden worden, want ik ben helemaal niet zielig. Ik kon prima alles in mijn eentje verwerken, ik ben sterk genoeg om alles in mijn eentje te kunnen doen. Dit was eigenlijk helemaal niet waar. Ik kon tegen deze mensen maar beter eerlijk zeggen hoe het met mij ging. Daardoor kreeg ik van hun wel begrip. Ze hielden wat meer rekenschap met mij en dat vond en vind ik wel erg fijn. Ik kreeg het gevoel dat ik er niet alleen voor stond. Ik mocht bij hun zijn wie ik ben. Ik hoef bij hun niet om hulp te vragen, dat bieden ze zelf wel aan. Vraag ik wel een keer om hulp dan is er begrip en geen wanklank. Ik heb hier in het begin wel moeite mee gehad. Het is echt wel iets wat je jezelf moet aanleren en moet loslaten. Ik ben blij dat ik tegen hun wel eerlijk ben geweest. Dat geeft mijzelf veel meer rust. Mij anders voor doen kost mij alleen maar energie.

“Het is ook niet niks natuurlijk wat ik in 3 jaar tijd allemaal voor de kiezen heb gekregen. Scheiding, diagnose MS, abortus, voorstadium van baarmoederhalskanker, waar ik nog steeds voor onder controle ben in het ziekenhuis.”

Tja en hoe gaat het nu echt met mij? “Het gaat z’n gangetje, ik voel mij gelukkig alleen het lichaam werkt niet echt mee. En moe heel erg moe.” Vergeet de slechte dagen altijd zoveel mogelijk. Focus mij op de dingen die wel goed gaan. Het is ook niet niks natuurlijk wat ik in 3 jaar tijd allemaal voor de kiezen heb gekregen. Scheiding, diagnose MS, abortus, voorstadium van baarmoederhalskanker, waar ik nog steeds voor onder controle ben in het ziekenhuis. Recent nog een knobbel op de schildklier gevonden, die gelukkig goedaardig blijkt te zijn. Een lichaam die niet mee werkt en dan nog wat privé dingetjes. Dat doet allemaal wel wat met mij, maar laat het niet mijn leven beïnvloeden. Dit overkomt mij, maar kan iedereen overkomen. Gelukkig ben ik positief, optimistisch maar ook realistisch. Ik kan mij hier wel druk over gaan maken, maar daar heb ik alleen maar mijzelf mee te pakken. Ik heb er toch geen invloed op. Kan er niks aan veranderen. Natuurlijk ben ik wel eens boos, teleurgesteld en verdrietig. Schreeuw en jank ik het er even uit. Praat erover met de mensen die oprecht geïnteresseerd zijn. Of schrijf het van mij af en val jullie er mee lastig 😉

Misschien vragen jullie je nu af hoe kan ik mij dan toch gelukkig voelen. Door dankbaar te zijn. Dankbaar voor de liefde en de hulp die ik krijg. Niet kijken naar wat niet meer kan, maar kijken naar wat nog wel kan. In oplossingen denken en niet in problemen. Mij niet laten beïnvloeden door anderen en niks aantrekken van wat anderen van mij vinden. Genieten, loslaten en leven. Accepteren van dingen die ik toch niet kan veranderen en waar ik geen invloed op heb. Ik heb geen invloed op mijn leven, maar wel op de manier hoe ik met de gebeurtenissen in mijn leven omga.

Annelies

FacebooktwitterlinkedinFacebooktwitterlinkedin

Een reactie

  1. Annelies weer een eerlijk verhaal,zoals jij het beschrijft dat is de waarheid ook al wil niet iedereen die horen goed hoe je het verwoord , bedankt en veel sterkte groetjes Gaatske Sipma.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *