Hoe ik neuroloog werd?

Esther Zeinstra

Via LinkedIn komen wij in contact met Esther Zeinstra, Neuroloog bij het Isala ziekenhuis in Meppel. We vragen haar of zij een verhaal wilt schrijven over haar werk als neuroloog en dan met name op het gebied van MS. Lees mee...

Hoe ik neuroloog werd?

Via LinkedIn komen wij in contact met Esther Zeinstra, Neuroloog bij het Isala ziekenhuis in Meppel. We vragen haar of zij een verhaal wilt schrijven over haar werk als neuroloog en dan met name op het gebied van MS. Lees mee...

Al op de lagere school wist ik dat ik dokter wilde worden. Ik heb heel slechte ogen en keek altijd bij mijn vriendinnetjes af wat er op het bord geschreven werd. Geen haar op mijn hoofd die eraan dacht om te vertellen dat ik zo slecht zag.

Jammer genoeg was er ook nog zoiets als een schoolarts. Terwijl iedereen na de testjes weg mocht, moest ik blijven. Het zag er niet best uit, zei hij, nadat ik de ogentest opnieuw had gedaan. Iemand moest mij naar achteren houden, omdat ik steeds weer opnieuw naar voren boog in een wanhoopspoging te ontcijferen wat er op de letterkaart stond. Ik had een bril nodig en wel een hele sterke.

De kunst is dan ook het juiste middel op het juiste moment voor de juiste persoon te kiezen.

Ik moest naar het ziekenhuis. Wat een indrukwekkend gebouw was dat. Daar werden mijn ogen nog eens gemeten. Met het recept van de oogarts kon een bril aangeschaft worden, waarmee ik weer zag. Wat een wonder om alles weer perfect te kunnen zien. Ik realiseerde me hoe belangrijk en fijn het was om de wereld om je heen goed te zien. En voor mezelf bedacht ik, dat als je mensen weer kon laten zien, je toch een prachtig beroep had. Dat wilde ik ook!

Tijdens de studie geneeskunde liep het echter wat anders. Ik werd gegrepen door het belang van de hersenen. De hersenen sturen alles aan: zien, spreken, proeven, bewegen, denken, begrijpen, je motivatie om dingen te doen, je stemming. Als je hersenen goed functioneren, werkt alles naar behoren, maar als er iets mis gaat heeft dat een enorme impact op diegene en ook op zijn/haar geliefden. Door een hersenaandoening raak je vaak jezelf kwijt: niet alleen wat je kan, maar soms ook wie je bent. Lopen, praten en denken, alles wat eerst automatisch ging, lukt opeens niet meer. Soms begrijp je de wereld om je heen niet meer, snap je niet meer wat je ziet of wat de mensen om je heen zeggen.

Neurologie is ook heel logisch: als je de anatomie kent, snap je waar dingen fout gaan. Je bent eigenlijk een soort detective: als je goed naar mensen luistert, de tijd neemt, en iemand goed lichamelijk onderzoekt, kan je vaak al heel precies bedenken waar het probleem zit.

Samen met mensen speuren naar wat hen mankeert, en gelukkig ook steeds vaker iets kunnen doen.

Neurologie was in die tijd echter een vak waarvan gezegd werd dat er heel precies diagnoses gesteld konden worden, maar dat je vervolgens niets kon doen. Ik ben nu al bijna 13 jaar neuroloog en vindt mijn vak nog altijd het mooiste binnen het hele ziekenhuis. Samen met mensen speuren naar wat hen mankeert, en gelukkig ook steeds vaker iets kunnen doen.

Binnen mijn specialisatie als MS-neuroloog gaan de ontwikkelingen ontzettend snel. Waar we eerst bijna niets konden om de ziekte af te remmen, zijn er nu ontzettend veel mogelijkheden. De kunst is dan ook het juiste middel op het juiste moment voor de juiste persoon te kiezen. De enige manier om dat goed te doen, is om het samen te doen.

Als je een diagnose krijgt die zoveel impact heeft, raak je eerst jezelf een beetje kwijt. Je voelt je machteloos en mist vaste grond onder je voeten. Je voelt je vaak afhankelijk van de dokter. Ik neem dan ruim de tijd, probeer iemand een beetje te leren kennen en goed te luisteren wat iemand belangrijk vindt. Vervolgens probeer ik heel goed uit te leggen wat de mogelijkheden zijn, wat ik belangrijk vind en waarom.

De mensen waar het om gaat, moeten beter in staat worden gesteld om beslissingen te nemen die hen persoonlijk aangaan.

Dat kost veel tijd, maar volgens mij heeft het enorm veel voordelen. Op die manier geef je de regie terug aan de persoon waar het om gaat. Mensen krijgen de autonomie terug over hun leven en worden weer verantwoordelijk voor de te maken keuzes. Op die manier kan je samen beslissen wat de beste keuze op dat moment voor die persoon is. De beslissingen die er genomen worden, worden niet over iemand genomen, maar door de persoon waar het uiteindelijk om gaat. Mensen worden minder afhankelijk van hun dokter en er kunnen gezamenlijk doelen gesteld worden die toegespitst zijn op de persoon.

Het voordeel is ook nog eens dat de therapietrouw omhoog gaat en dit zie je weer terug in beter effect van de therapie. Uiteindelijk is dat dus het ware ‘shared decision making’. Wat mij betreft geen modewoord, maar iets wat elke dokter automatisch zou moeten doen. De mensen waar het om gaat, moeten beter in staat worden gesteld om beslissingen te nemen die hen persoonlijk aangaan.

Tijd is een kostbaar begrip, ook in de zorg, waar alles steeds sneller en efficiënter moet. En hoewel mijn manier van werken dus, zeker in het begin, meer tijd lijkt te kosten, ben ik van mening dat dit zich uiteindelijk zeker terugbetaald. In betere zorg, tevredener patiënten en uiteindelijk minder ziekenhuis bezoeken. En dat is iets waar we allemaal blij van worden.

Esther

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

  • Agathe schreef:

    Dank voor het delen van je verhaal, wat je drijft, heel mooi.

  • Jan van sloten schreef:

    Mijn ervaring is een hele fijne dokter die je direct een vertrouwen geeft en die luistert en met de patiënt mee leeft en ook probeert samen naar een oplossing te zoeken zo moesten meer dokters zijn

  • Beste Minister Bruins, Minister de Jonge en Staatssecretaris Blokhuis

    Zoals jullie hebben gemerkt zijn wij de afgelopen dagen druk bezig met aandacht te vragen voor Fampyra. Een bewuste keuze. Een weloverwogen keuze. Gister stuurde Henny... › Lees meer

    De tikkende tijdbom diagnose

    Marien vertelt ons over zijn verhaal. Van geen zicht tot een explosie in zijn hoofd. Bang voor een hersentumor. Veel twijfels bij de neuroloog en zijn manier van commu... › Lees meer