Het verhaal van Nellie

Nellie Meijer

Een aantal weken geleden ontvingen wij het verhaal van Nellie. Zij heeft gezondheidsproblemen sinds dat zij 27 jaar was. Nu zij 64 jaar is legt zij uit wat er sinds haar 27ste jaar allemaal is gebeurd. Lees mee...

Het verhaal van Nellie

Een aantal weken geleden ontvingen wij het verhaal van Nellie. Zij heeft gezondheidsproblemen sinds dat zij 27 jaar was. Nu zij 64 jaar is legt zij uit wat er sinds haar 27ste jaar allemaal is gebeurd. Lees mee...

Op dit moment ben ik een vrouw van 64 jaar en het begint allemaal vanaf dat ik 27 jaar was. Een val op het ijs was het begin dat ik bij een neuroloog kwam. Spieronderzoek gehad en ik kreeg vitamine B12 en na een half jaar terug naar de neuroloog. Ik vroeg aan hem; "Ik heb een gevoelloze buik gehad en ook mijn billen voelde ik niet meer." Zijn antwoord was; "Dat weet ik niet. Als je meer klachten hebt kom je maar terug."

Maar ik loop nog kleine eindjes en anders laat ik me rijden in een rolstoel.

29 jaar en ik werd zwanger, ik voelde me geweldig. Nergens last van zoals een zeer been of last van mijn handen. Op mijn 30e ben ik bevallen van een gezonde dochter. Maar toen begon de ellende. Ik kon mijn kind de trap niet opdragen dus op mijn billen naar boven om haar in het bedje te brengen. Eenmaal boven moest ik een kwartier rusten om weer beneden te komen.

Ik had me al ingelezen wat MS was en ik herkende zoveel en dacht; "Dat ben ik". Ik ging dubbelzien en moest heel andere glazen, we hebben zelf een optiekzaak en we hebben nooit aan MS gedacht met het dubbelzien. Hoe dom waren we..? Ik ging boodschappen doen op het gevoel want ik kon het niet lezen. Opeens kreeg ik een slepend been, een kennis vroeg - en dat om half 11 in de morgen - "Heb jij gedronken?" Dat deed zeer hoor want ik drink geen alcohol.

Op een gegeven moment ben ik naar de huisarts gegaan en deed een test en, ja hoor, hij gaf een tikje op mijn enkel en die begon te zwabberen als een gek (klonus noemen ze dat). Verwijzing naar de neuroloog. Ik moest me helemaal uitkleden wat ik niet deed, ik hield mijn onderbroekje aan. Ik kreeg allerlei onderzoeken en tests om er achter te komen wat het was. Ook was zijn vraag: "Heb je dubbelgezien?" Ja dus. Toen weer allerlei onderzoeken gehad van mijn hoofd. De uitslag kreeg ik een aantal weken later, zijn antwoord was ik dacht aan een hersentumor maar dat is het niet dus denk ik aan MS. Ik antwoordde; "Dat wil ik niet weten." Ik had 3 kinderen van 8, 6 en 1 jaar.

Natuurlijk deed ik dat niet; mijn kinderen en de zaak hadden me nodig.

In die tijd was er nog geen MRI scan en zou dus naar een ander ziekenhuis moeten voor een scan en 24 uur plat liggen en heb ervoor bedankt. Ik bleef maar stuntelen thuis maar stond ook nog in onze winkel. Dan kon ik geen was ophangen want ik voelde de knijper niet en kon geen naald vasthouden om een knoop aan te naaien maar ik ging door.

Soms als ik bij de huisarts kwam met weer een klacht zei hij; "Ik wil graag dat je weer naar de neuroloog gaat." Natuurlijk deed ik dat niet; mijn kinderen en de zaak hadden me nodig. Op een dag had ik toch het ziekenhuis gebeld voor een afspraak met de neuroloog maar ik wilde een andere want deze had zelf hulp nodig, rare man. Het ziekenhuis zei; "Nee, u moet deze weer nemen." Mijn antwoord was dan zien jullie mij nooit meer.

Jaren later zei ik tegen mijn man; "Het is weer fout, ik zie weer dubbel." Hij de huisarts gebeld en, ja ik mocht die ochtend erna om half 9 komen. Hij zei; "Ik ga nu een afspraak maken bij een andere neuroloog." En om half 10 kreeg ik een telefoontje dat ik een paar dagen later al terecht kon.

Hij deed wat onderzoeken en ik moest in een MRI scan. Maar duurde wel een paar weken, gaf niet, ik wist het toch wel. Na de scan kreeg ik te horen dat ik heel veel littekens had en dat ik het al minstens 10 jaar had. Niks nieuws voor mij. Voor alle zekerheid nog een ruggeprik en het was helemaal duidelijk.

Jaren heb ik nog veel kunnen doen, maar dan ga je toch inleveren.

Laat ik nou die vrouw tegenkomen in het ziekenhuis die jaren daarvoor aan me vroeg of ik gedronken had. Ik was boos op haar en zei het ook; "Die dronkenschap is dus MS." Ze schrok behoorlijk maar ik moest het kwijt. Jaren heb ik nog veel kunnen doen, maar dan ga je toch inleveren. Je kunt niet meer dansen wat we zo graag deden. Je kunt niet meer skieen. Maar ik genoot wel van de wintersport want mijn man en kinderen genoten.

Dan gaat het fietsen moeilijk worden dus een elektrische fiets. Ging een poosje goed tot ik de trappers niet meer voelde. Autorijden werd ook slechter, het was mijn linkerbeen dus een automaat gekocht. Heerlijk, ik kon weer autorijden. Toen kreeg ik problemen met de ontlasting en dus aan het darmspoelen. Niet echt leuk maar het moet maar. Op een gegeven moment kreeg ik vaak urineweginfectie. Ik werd doorgestuurd naar de uroloog en bleek dat ik mijn blaas nooit leeg plaste. Het volgende kwam er dus weer bij; mezelf catheteriseren.

Nu heb ik een scootmobiel en ben toch weer een beetje vrij.

Ach, dat kan er ook wel bij. Pfff... Ik kan nu helaas geen auto meer rijden dus weer inleveren. Nu heb ik een scootmobiel en ben toch weer een beetje vrij. Dit is mijn verhaal van wat er in al die jaren is gebeurd. Maar ik loop nog kleine eindjes en anders laat ik me rijden in een rolstoel.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

  • Corrie Swart schreef:

    Wat dapper van je Nellie om zo je verhaal met iedereen te willen delen. Wij hebben vanaf de zijlijn het traject meegemaakt maar als je het zwart op wit ziet staan maakt het toch weer diepe indruk. Iedere dag is het waard om geleefd te worden en dat besef jij ook maar al te goed en bent daardoor een voorbeeld voor velen.

  • Lieve zusje, want dat zijn we voor elkaar. Natuurlijk weet ik al jaren dat je dit moet dragen, en dat doe je met zoveel moed! Ik heb bewondering voor je kracht en sterke karakter. Nu je verhaal zo open en bloot weergegeven, ben ik nog eens zo trots dat ik je zusje mag zijn.

  • irene schreef:

    mijn lieve zottemus
    ik heb je verhaal gelezen met de traantjes in mijn ogen.
    ik wist dat jij een sterke dame was maar ik heb nu eens zo veel respect voor je
    xxxjes knufffffffff
    katje 😉

  • Geeranda van Wijk schreef:

    Lieve nel.
    Daar sta je dan midden in het leven met drie kids, je wilt en moet door.
    Voor de buitenwereld nog alles verbergen, tot je niet meer kunt.
    Steeds een beetje minder, een ander ziet het en jij voelt het.
    Ik heb bewondering voor je, voor je doorzettingsvermogen tegenover je man, je kinderen en je motivatie om te werken in jullie winkel.
    Je bent een top vrouw en voor vele een voorbeeld.
    Niet zeuren maar doorgaan zijn je woorden.
    Ik wens je nog veel liefdevolle en gelukkige jaren met je man, je kids en kleinkinderen.
    Een dikke knuffel voor je xxxxxx

  • Maartje schreef:

    Tante Nel,
    Wat een bijzonder mooi en sterk verhaal, ondanks de aanleiding. Ik kan me nog goed het moment herinneren dat pa vertelde over het telefoontje van Hartog en dat het mis was.
    Jij bent een bijzonder mooie en sterke vrouw.
    Respect voor je durf om dit zo op te schrijven.
    Dikke kus en knuffel

  • Ina v d Kaa schreef:

    Het is dus echt een slopende ziekte, het is alleen maar inleveren.
    Op mijn werk heb ik ook te maken met MS patiënten, bij iedereen verloopt de ziekte anders. Jij bent wel heel positief Nel, petje af! Ik wens je nog vele “goede” jaren met je familie om je heen en veel sterkte de komende tijd.

  • Rianne schreef:

    Een heftig verhaal maar je bent een sterke vrouw.

  • José van Pelt schreef:

    Jeetje, nooit geweten dat het zo vroeg al zo’n impact had. Wat een onzekerheid… alle respect en bewondering voor jou en je gezin Nel. Petje af!

  • Jorieke schreef:

    Trots op jou mama xxx

  • Jessica Meijler schreef:

    Mooi geschreven mam..

  • Hennelies schreef:

    Heftig Nellie. Ik heb respect voor jou en je gezin hoe jullie hiermee omgaan.

  • Marja schreef:

    Mooi geschreven Nel zet m op en geniet van alles wat je nog kan en van de mensen om je heen xxx

  • Alexandra schreef:

    Ach Nellie, je bent zo dapper. Denk ook aan jezelf lief mens Kop op en hou vol

  • Thea schreef:

    Goed verhaal Nel. Zet m op, je bent ondanks alles een sterke vrouw!

  • Op zoek naar vloggers!!

    Hoi, ik ben Wietske Lutgendorff, een conceptontwikkelaar en ik heb toevallig MS. Voor mijn afstudeerwerk en tevens platform genaamd Sick Stories ben ik op zoek naar fi... › Lees meer

    Het ijsmonster

    Ingeborg doet haar verhaal over het ijsmonster. Het lelijke beest dat iedereen op dit platform helaas al heeft ontmoet. Misschien in andere gedaantes dat wel. Ze weet ... › Lees meer