Het onzichtbare zichtbaar maken

De afgelopen weken hebben we kennis kunnen maken met Charissa, haar verhaal en haar werk op Instagram. Op 30 september is een expositie van haar hand van start gegaan in Den Bosch. Nu vertelt ze ook aan Platform MS hoe haar werk tot stand is gekomen en wat zich “achter” haar werk bevindt. 

“Aan de buitenkant en voor de buitenwereld, ben ik die vrolijke ‘ikke’ waaraan je niets zult merken.”

Het hebben van MS, betekent absoluut niet het einde van de wereld, integendeel zelfs. Maar het hebben van MS betekent wel afscheid nemen, afscheid nemen van een hoop dingen die je graag anders had gezien. En vooral dat laatste, daar heb ik ontzettend mee geworsteld. Aan de buitenkant en voor de buitenwereld, ben ik die vrolijke ‘ikke’ waaraan je niets zult merken. De buitenwereld maakt me slechts kort mee, ziet niet wat er echt speelt, wat het echt voor mij betekent en wat het hebben van beperkingen met mij doet. Neem ik die ‘buitenwereld’ dat kwalijk? Nee, natuurlijk niet. Ik houd het ook zeker zelf in stand, door me nooit kwetsbaar op te stellen, alles weg te vagen met zwarte humor, te druk en te enthousiast te doen en om alles te geven op de momenten waar anderen bij zijn.

Maar ergens voel ik me niet gezien, niet gehoord en niet begrepen. Dat is een stuk wat zeker bij mij ligt, want moet dat dan? Als mijn man, dochter en ikzelf het maar begrijpen dan is het toch eigenlijk prima? Eigenlijk wel. Toch bleef dat stukje aan mij knagen, zeker tijdens mijn laatste revalidatietraject waarin ik eindelijk vrede heb gesloten met het hebben van MS en de stukken van mijn oude leven waarvan ik afscheid heb moeten nemen.

Dat oude leven zonder MS was het leven waarin ik energie had voor 10, een heerlijk fit lichaam had, een druk sociaal leven had, hard aan mijn carriere werkte en het belangrijk voor me was in welke leaseauto ik reed. Dat is er niet meer. Mijn leven met MS nu 10 jaar na de diagnose is veranderd in een leven, zonder werk, geen leuke collega’s, zonder die leaseauto ;-), weinig sociaal contact, een lastig lijf, weinig energie, zenuwpijnen en forse cognitieve beperkingen. En ja, ik ben me zeker bewust van mijn mooie gezin, daar ben ik iedere dag onwijs dankbaar voor en ook voor alle dingen die er wel zijn. Maar hey, dat neemt niet weg dat er geen verdriet en woede mag zijn over hetgeen wat er door het hebben van MS niet meer is. Dat toegeven aan mijn gevoelens heb ik echt moeten leren.

“Van worstelen met jezelf naar een expositie.”

Na al die jaren van ontkenning, vechten, bijstellen, strijden, aanpassen, doorbikkelen en overcompenseren ging het in 2017 volledig mis. Gelukkig, zou ik nu bijna zeggen 😉 Mijn lichaam en geest waren compleet leeg en op… ik kon niet meer. Ik moest nu toch ECHT mijn fysieke en forse cognitieve beperkingen onder ogen gaan zien om mezelf niet compleet de vernieling in te helpen. Het afgelopen jaar heb ik dan ook keihard gewerkt aan mijn proces richting ‘aanvaarding’ tijdens mijn revalidatieperiode in Huize Padua te Boekel, polikliniek voor Niet Aangeboren Hersenletsel. Mijn worstelingen met het aanvaarden van het leven, dat in de verste verte niet is van wat ik had gehoopt, wilde ik tijdens deze periode vertalen naar beeld. Als ex-fotograaf kreeg ik eindelijk weer de behoefte iets met mijn creativiteit te doen.

In mijn expositie ‘She wore a thousand faces all to hide her own’ zie je mijn (voor de buitenwereld onzichtbare) worstelingen met de vervreemding van de persoon die ik ooit was, onmacht, verdriet, pijn, eenzaamheid en woede. Maar ook zeker zie je terug; de vechtlust, hoop en vertrouwen in de zoektocht naar mijn nieuwe ‘ik’ in de voor mij nieuwe werkelijkheid. Die nieuwe ‘ik’, met beperkingen door MS en hersenletsel, die ‘ik’ die ik eigenlijk niet wil zijn… Het is mijn beleving en ervaring van het eenzame proces ‘rouw bij levend verlies’ en het willen leren leven met een chronische ziekte die stiekem steeds meer van mijn hele zijn afsnoept.

Deze expositie is ontstaan uit een stukje verwerking van mijn verdriet, maar het doel wat ik er nu mee heb is veel groter. Het hebben van een onzichtbare ziekte/aandoening is zoveel meer dan wat iedereen ziet! Ik hoop dat mensen die hiermee te maken zich hierin kunnen herkennen en gehoord voelen, en ook hoop ik op meer bewustwording van die ‘buitenwereld’. 

Expositie opening was op zondag 30 september om 13:30 uur – Kruithuis s Hertogenbosch
Te zien tot 28 oktober
Instagram: @
life_by_charissa / @art_bycharissa

Noot van de redactie; we hebben Charissa kunnen volgen in de aanloop naar deze expositie op o.a. Instagram. Nu vertellen wij ook op www.platform.ms welk verhaal hierachter schuil gaat. 

FacebooktwitterlinkedinFacebooktwitterlinkedin

  1. Wauw charis,
    Wat stoer en mooi om het zo te verwoorden en het te plaatsen! Trots op jezelf dat kan je volop zijn. Het aanvaarden van iets en het leren omgaan ermee, kost veel veel en heel veel tijd! Dat zal altijd in je proces nog een rol blijven spelen! Maar wel zo gedrufd om het nu hier neer te zetten en het zo open naar ‘de buitenwereld’ te geven!
    !

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.