Het ijsmonster

Ingeborg Smolderen

Leeftijd: 44

Ingeborg doet haar verhaal over het ijsmonster. Het lelijke beest dat iedereen op dit platform helaas al heeft ontmoet. Misschien in andere gedaantes dat wel. Ze weet dat ze geluk heeft. Dat is de reden dat ze heel lang twijfelde om haar story door te sturen.

Het ijsmonster

Ingeborg doet haar verhaal over het ijsmonster. Het lelijke beest dat iedereen op dit platform helaas al heeft ontmoet. Misschien in andere gedaantes dat wel. Ze weet dat ze geluk heeft. Dat is de reden dat ze heel lang twijfelde om haar story door te sturen.

Hier lig ik weer. Het derde jaar op rij. Ogen toe. Stokstijf. Naaldje in mijn arm. Hels kabaal rond me.  Een half uur heeft de machine nodig om mijn hoofd in beeld te gieten. Overmorgen mag ik hier nog eens komen liggen. Dan gaat mijn rug geanalyseerd worden. En nog enkele dagen later krijg ik het verdict te horen.

Ik voelde mieren uit mijn tuin door mijn aderen lopen

Ik bedenk me – eigenlijk best vreemd dat ik nog kan denken met al dat lawaai – dat ik enkele jaren geleden nog nooit zo’n scanner had gezien. Ik ben eigenlijk best een zondagskind geweest altijd. Altijd denkende dat ik alles wel zou kunnen als ik maar hard genoeg  probeerde.  Maar toen kreeg ik koude voeten.

Het was lente geworden dat weekend. Het weekend van de koude voeten dus.  En de tuin kon wel een beurt gebruiken. Het was genieten van die eerste broodnodige zonnestralen.  Ik kreeg het lekker warm zonder een dikke winterjas te moeten dragen.  Behalve mijn voeten dan. Die waren ijs- en ijskoud.  En ijskoude voeten in rubberen laarzen proppen, dat is best bizar. Dan maar eerst even een bad nemen. Maar zelfs heet water kon mijn voeten niet ontdooien. Toen ook nog mijn benen en zelfs mijn middel begonnen voos te worden en ik precies alle mieren uit de tuin door mijn aderen voelde lopen, wist ik dat er iets niet klopte.

Wat volgde, waren bizarre dagen. Ik weet intussen exact hoe het plafond van het ziekenhuis eruit ziet. Tot voordien had ik zelfs nog niet eens nagedacht over de witte steriele tegels met de TL-lampen. Maar geloof me, alle patiënten weten ongetwijfeld hoeveel tegels er zijn in de kamers waar de onderzoeken gebeuren. Ik alleszins. 96 in de kamer van de EMG-tests. Pijnlijke testen. Helse testen en tegels tellen aan het plafond was het enige dat me afleidde.

Het beest dat me had aangevallen, kreeg een naam

Ik weet ook dat dokters en assistenten andere schoenen dragen dan de verpleging. Dokters kondigen zich altijd aan met klakkende schoenen, de verpleging schrijdt de kamer binnen. Geruisloos en geluidloos op Crocs.

Na een week testen en katheters en puncties en slecht ziekenhuiseten, kreeg het beest dat me had aangevallen op die zonnige lentedag, een naam. De mieren in mijn aders waren al lang verdwenen, verjaagd door het ijsmonster dat zelfs al mijn middel in zijn greep had. Ik kon niet wachten op de naam van dat beest. Zodat ik het kon vervloeken.

Met vieren stonden ze aan mijn bed. Dokter, assistentes en co-assistentes…  “Ja mevrouw, we stellen transversale myelite vast. We weten de oorzaak niet precies. Het kan een virus zijn maar een inflammatoire ontstekingsziekte is niet uitgesloten. Maar wees gerust: herstel is zeer waarschijnlijk .”

De klakkende bende had gelijk

En dan klakten ze weer weg. De gang in. Niet alleen mijn benen konden niet bewegen. Het leek alsof ik helemaal verdoofd was. Zonder dat ik ze gehoord had (Crocs he), stond er een verpleegster langs me. Ze suste me. Dat ik maar effe geduld moest hebben. Dat het misschien helemaal niet zo erg is.

Inflammatoire ontstekingsziekte ? Nooit van gehoord. Tot ik het intik in Google.  En dan zie ik een letterwoord staan, dat de verdoving op slag doet verdwijnen. MS.

Maar de klakkende bende had gelijk. Na mijn ontslag uit het ziekenhuis. En na mijn korte maar intensieve cortisonekuur verdreef ik langzaamaan het ijsbeest uit mijn lijf. De vertrouwde mieren namen opnieuw hun intrek maar ik kon stilaan weer bewegen. Traag. Met krukken.

Dat is het enige waarvoor ik het niet vervloek

Na een maand kon ik zelfs al zonder krukken wandelen. Ik werd beste vrienden met de mieren (die tot op vandaag nog steeds huizen in mijn onderlijf) en wist ze zelfs al af en toe in bedwang te houden. Ik leerde mezelf nieuwe gewoontes aan en nam me voor om zo snel mogelijk weer proberen te gaan lopen. Dat was een horde te ver. Opnieuw gaan hardlopen zou nog een jaar duren.

Maar we schrijven nu 13 maart 2019. Exact drie jaar na het ijsmonster. Ik doe mijn job als voordien. Ik hardloop opnieuw en doe zelfs mee aan bescheiden wedstrijden (neen, ik zal nooit een podiumplaats behalen. Maar ik heb het ijsmonster overwonnen. En dat bewijs ik telkens opnieuw met elk wedstrijdrugnummer dat aan de muur hangt).  Of ik het MS-monster voor altijd naar de onderwereld heb verbannen, zal tijd uitwijzen. Maar het heeft wel mijn hele kijk op het leven veranderd. En dat is het enige waarvoor ik het niet vervloek. Carpe diem.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Erik Heijkoop heeft #detrap beklommen!

Is het zo bijzonder dat iemand de trap (in Rotterdam) of elke willekeurige trap beklimt? Ja, absoluut! Vooral als het beklimmen van een trap niet van zelfsprekend is. ... › Lees meer

Zoektocht naar erkenning

Astrid schrijft ons over haar ervaringen met haar werkgever zodra zij hoort MS te hebben. Ook vraagt zij of er mens... › Lees meer