Het genot van douchen

Niek Heizenberg

Vandaag een verhaal van Niek over douchen. Het komt uit zijn boek #neveraboringdaywithMS wat hopelijk dit jaar nog uitgegeven wordt. Er werd een speciale zorgunit geplaatst om het leven gemakkelijker te maken. Maar wat kan er toch allemaal gebeuren...

Het genot van douchen

Vandaag een verhaal van Niek over douchen. Het komt uit zijn boek #neveraboringdaywithMS wat hopelijk dit jaar nog uitgegeven wordt. Er werd een speciale zorgunit geplaatst om het leven gemakkelijker te maken. Maar wat kan er toch allemaal gebeuren...

De dag begon zo mooi. De lucht was blauw en de zon scheen er vrolijk op los. Een ideale winterdag. Net onder nul, in het zonnetje zou het vast erg aangenaam zijn. Ik verheugde me al op mijn dagelijkse sigaartje. Een glas Single Malt Scotch erbij zal er wel ingaan. Eerst maar mijn medicijnlijst afwerken. Om de dag niet te laten vergallen door zoiets stoms als pijntjes was ik royaal met de pijnbestrijdingsmiddelen.

Ik begon het al te merken onder de douche

Het was nog vroeg, mijn vrouw was nog maar net naar haar werk gegaan, en ik had er zin in. Na de eerste bakken koffie kreeg ik het in mijn stomme kop dat deze dag pas compleet was als ik schoon was.

Onder de douche begon ik het al te merken. Mijn rechterarm kwam niet hoog genoeg meer om de shampoo uit mijn haar te spoelen. Klote, maar het was niets nieuws. Dan maar zo goed en kwaad als het kan met links verder. Deze rot ziekte maakt je enorm creatief in het oplossen van alle dagelijkse ongemakken.

Zittend op mijn – veel te dure – Douchekruk voor Minder Validen kreeg ik het meeste er nog wel uit. Scheren moest maar even een dagje wachten, het zou niet voor het eerst zijn dat ik mezelf bijna zou onthoofden met een wegwerp scheermesje.

Het volgende moment lag ik op de grond

Met de linkerhand de kraan weer uitgezet. Ging niet van harte, maar het is het resultaat wat telt. Dicht is dicht. Maakt niet uit hoe dat gebeurd is. Nog een laatste keer grinnikte ik om het bizarre van de situatie. Het was helemaal niet de bedoeling geweest om te gaan badderen vandaag. Op dagen dat ik alleen thuis ben sla ik dat soort dingen liever over.

Een beetje stinken maakt een man van je. Maar ik voelde me goed vandaag. Had zin om fris en gladgeschoren eens te gaan genieten van de dag. Je moet elk momentje pakken die je hebt als je daar de energie voor hebt. MS Basics, eerste pagina van het Hoe Overleef Ik MS Handboek.

Het volgende moment lag ik op de grond. Mijn hele rechterzijde had het begeven. Bij het opstaan van die achterlijke kruk (zelfde ding verkopen ze als plastic voetenbankje bij de campingwinkel voor minder dan een tiende van de prijs) zakte ik door mijn benen. De stang om me helpen bij het opstaan was onbereikbaar voor mijn arm die maar wat langs mijn naakte lichaam bungelde.

De resultaten waren niet best

En met een halve – en slecht uitgevoerde – Axel kwam de badkamervloer schrikbarend snel dichterbij. ‘Hier gaat hij punten op verliezen!’ schreeuwde de commentator het publiek toe. ‘Ooooooohhhhh… Wat Enorm Jammer is dit!!!’
De klap viel mee. Ik was in de val toch gedraaid en raakte de grond in de rol.

Als mijn arm het nog had gedaan had ik de val kunnen breken zoals ik vroeger met judo had geleerd. Ik bleef stil liggen. Tijd voor een Algehele Sytem Check. Wat werkt er nog. En vooral: Wat niet. De resultaten waren niet best. Tijd om diep adem te halen om de paniek geen kans te geven. Dat is het slechtste wat je kan doen in deze gevallen. Rustig blijven.

Ga terug naar je centrum en vind je kracht. Daarna is het tijd om te zoeken naar oplossingen. Maar eerst rust. Breath in, breath out (Danial san).
De troep die ze je geven in het ziekenhuis geneest de MS niet. Het is spul om de aftakeling zoveel mogelijk te beperken. De progressie te vertragen. Stoppen zit er nog niet in. Het ene middel is daar beter in dan het andere en het is van de patiënt afhankelijk in hoeverre je er baat bij hebt.

Daar lig je dan in je mooie zorgunit

Wat prima werkt voor MS-ertje X, levert Y alleen maar erg nare bijwerkingen op, die in het ergste geval nog erger dan de kwaal zijn. Zo ben ik afgelopen jaren van het ene Veelbelovende Medicijn naar het andere gegaan. At the end of the day werkten ze allemaal maar weinig tot niets. Gelukkig wordt er volop onderzoek gedaan en is er telkens weer een Nieuwe Die Binnenkort Beschikbaar Zal Zijn. Dat is alle hoop die ze je geven.

Na twee aanvallen binnen vijf maanden had mijn lijf geen zin meer in traplopen. Lopen was al een probleem, en de trap was een Onoverkomelijk Obstakel geworden. Een aantal Specialisten, aangestuurd door ambtenaren en hulpverleners, hadden in hun wijsheid besloten dat Er Iets Moest Gebeuren. Na vele bezoeken en oneindige gesprekken werd er een zorgunit naast ons huis geplaatst.

Een bouwkeet annex slaapkamer plus douche, zodat traplopen definitief van mijn lijst geschrapt kan worden. Probleem opgelost. Heeft u verder nog vragen?
En daar lig je dan. In je mooie zorgunit. Zonder de vloerverwarming die je wel in je eigen badkamer had. Nat en naakt.

Het zijn nooit de dingen waar je wel zonder zou kunnen

Terwijl je merkt dat je toch niet alle shampoo uit je haar hebt weten te spoelen, omdat de zwaartekracht nu langzaam een straaltje zo je ogen in laat lopen. Dat voel ik dan wel weer. Het zijn nooit de dingen waar je wel zonder zou kunnen die het begeven.

Als ik al had kunnen schreeuwen, dan had dat geen enkele nut gehad. Zou nog zeker zeven uur duren voordat Mijn Liefde weer thuis zou zijn. Als ik boven in de badkamer had gelegen, dan was er nog een kans geweest dat een kind me zou vinden. Het trauma van het vinden van een Blote Papa die hulpeloos op de vloer lag viel te verwaarlozen. Maar dat zou niet gebeuren.

Ze zouden thuiskomen, de koelkast plunderen en zichzelf opsluiten in hun kamertjes tot het tijd was voor het avondeten. Bijna net als gewone pubers dus.
Op de televisie waren vroeger wel de hilarische commercials voor kettingen met een alarmknop voor bejaarden. ‘I’m fallen and I can’t get up!’ werd zelfs een Veelgebruikte Grappige Opmerking.

Het kostte al mijn energie

Ik wenste nu dat ik zoiets had. Dat ik iemand kon benaderen. Dat iemand me kon komen halen. Me helpen. Bevrijden uit deze stompzinnige situatie. Voorlopig lag ik nog wel even. Eerst kijken in hoeverre ik dat nog wat comfortabeler kon. Zou ik bij de handdoeken kunnen komen?

Beelden uit mijn jeugd. Soldaatje spelen met mijn vriendjes. We waren Schotten, want Schotten zijn cool. De Schotse commando’s waren legendarisch. In hun rokjes en toch stoer. Bij gebrek aan echte kilts liepen we in oude rokken van onze moeders rond. We liepen door slootjes en kropen door de modder. Om de Vijand te besluipen.

Ineens wist ik het. Dat was het. Ik ga tijgeren. Glijdend in je nakie, afzetten met het linkerbeen,  om bij de handdoeken te komen. Met je lul en ballen schurend over de vloer. Het kostte al mijn energie, maar ik had toch geen haast. Elke afzet bracht me iets dichter bij mijn doel. Met mijn laatste krachten draaide ik me weer op mijn rug en greep de onderste handdoek.

Ik werd wakker in een exceptionele stank

Een klein rukje was voldoende om de hele stapel over me heen te laten storten.
Ik kreeg mijn hoofd nog net zover opgetild dat er een zachte, frisgewassen, handdoek onder paste. Dat was al een hele verbetering. Als ik weer wat hersteld was zou ik er een paar over me heen leggen, het begon al aardig koud te worden.

Eerst rusten. Ik sloot mijn ogen en sliep onmiddellijk. Ik werd wakker zoals altijd. Geen idee waar ik was en wat er aan de hand was. De stank was nu wel exceptioneel. Alsof er een giertank ontploft was. Weer herinneringen uit mijn jeugd. Weg ermee. FOCUS!!! Blijkbaar was mijn voornemen om pas later te gaan kakken die ochtend een slechte geweest.

Normaal gesproken is het een enorm werk, nu hadden mijn darmen zichzelf helemaal zelfstandig geleegd. Knap gedaan hoor jongens! Volgende keer maar als ik op de plee zit en niet in coma op de grond lig. ‘Je mag meteen wel weer onder de douche’ zei het Stemmetje in Mijn Hoofd. Alsof ik dat nog niet wist. Hoe laat zou het zijn?

Het was niet genoeg om hem te laten vallen

Verdomme. Op het randje van de wastafel zag ik de hoek van mijn mobieltje. Alsof ik vanaf de bodem van de Grand Canyon omhoog keek en daar het restaurant zag. Met airco, heerlijk eten en zoveel te drinken als je maar wilt. Terwijl je beneden bent en een uitdrogingsdood sterft. Compleet onbereikbaar.

Dat ding had net zo goed buiten kunnen liggen. In een andere stad. Van een ver land waar ik nooit zal komen. Hij trilde. Kwam waarschijnlijk een berichtje binnen. En nog één. Daarna was het weer een tijd stil. Ik had hem een beetje zien bewegen, maar het was niet genoeg om hem van de wasbak te laten vallen. Het was wel mijn enige kans. Het was mijn I’m Fallen And I can’t Get Up Ketting.

Alleen onbereikbaar. Waarom belt niemand me even? Oh ja, ik heb niemand meer die me zomaar even belt. De enige telefoontjes die ik nu nog krijg zijn van medicijnmannen en overheidsinstellingen. Op dit moment zou ik gelukkig zijn als een ambtenaartje me zou bellen. Er achter komen dat je eigen keutels glibberig zijn, is al niet leuk.

Ik zou niet gevonden moeten worden in deze toestand

Om een aantal keer weer neer te gaan omdat je uitglijdt in je eigen strontglijbaan is om hopeloos van te worden. Ik moest en zou mijn mobiel te pakken krijgen. Dat moest. Ik zou niet gevonden worden door mijn vrouw of kinderen in deze toestand. Naakt, half verlamd en besmeurd onder mijn eigen uitwerpselen.

Wat zou Bear Grylls doen? Of MacGyver? Die zouden niet opgeven. Er is altijd een manier. Altijd. Ik liet me weer zakken op de handdoeken, waarvan minstens de helft nu al smerig waren, om even rustig na te denken. Als ik hier uit wilde komen moest ik een MacGrylls worden. Inventief.

Simpele oplossingen vinden met de spullen die voor handen waren. Ik kan me geen afleveringen van die knakkers herinneren dat ze knetterlijp, naakt en onder hun eigen poep, op een badkamervloer lagen te spartelen. Moest het allemaal zelf bedenken.

Er werd niets geraakt

Mijn mobiel lachte me uit vanaf de rand. ‘Pak me dan! Als je kan!’ Als dit voorbij was dan zal Meneer Hamer dat gedrag wel even uit hem slaan. Nu was het nog mijn life line. Had ik hem nodig. Ik maakte een zweep van een grote badhanddoek. Zoals je die vroeger op school gebruikte om bij het douchen na de gym les je klasgenoten een flinke pets mee te verkopen.

Er zou maar één kans zijn. Als het mis ging, dan belandde de telefoon helemaal in de wasbak en was de mogelijkheid om mijzelf te redden verloren. Het was in ieder geval een Plan. En dat was beter dan Geen Plan.

Stukje bij beetje wist ik me recht onder de wastafel te wurmen. In mijn hoofd zei een stemmetje dat als hij niet in de wasbak verdween hij wel kapot zou vallen op de grond. De handdoek zei dat het onze Enige Kans was, en met mijn linkerhand zwiepte ik mijn zweep omhoog. Indiana Jones zou zich doodgelachen hebben. Er werd niets geraakt. Helemaal niets. Rustig ademhalen.

Ik brak de val met mijn gezicht

Het was mis, maar niet mislukt. Concentreren op de volgende poging. Flats! En raak! Hij wankelde. Een moment lang was ik gered en gedoemd om in mijn eigen troep te blijven liggen tegelijk. Schrödinger gniffelde op de achtergrond. Het toestel viel de goede kant op en ik brak zijn val met mijn gezicht.

Alles werkte nog. Een moment later had ik een Aardige Stem aan de lijn die me vroeg waarmee ze me kon helpen. Als ik kon janken, dan was dit een moment geweest waarop dat zou kunnen gebeuren. ‘Ik lig in mijn badkamer. De rechterzijde van mijn lichaam is compleet verlamd. Kan iemand me komen helpen?’

De Aardige Stem aan de andere kant reageerde bezorgd en gechoqueerd. En dat had ze nog niet eens alles gehoord. De wijkverpleegkundige werd onmiddellijk gebeld en zou met 15 à 30 minuten bij me zijn. Kon ik het zo lang nog uithouden?
‘Ja hoor, ik lig hier prima en ga nergens heen hoor’
‘Zeg wel nog even dat ze een lading doeken en een paar flessen chloor mee moet nemen.’
Ik heb verder niet uitgelegd waarom.

Laat een reactie achter op Saar Reactie annuleren

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

  • Niek Heizenberg schreef:

    Hallo allemaal,

    Even een kort bedankje naar iedereen die gereageerd heeft, hier en op social media zoals Facebook.
    Er waren zoveel reacties dat platform MS gevraagd heeft om meer van deze stukjes aan te leveren, wat ik natuurlijk met alle liefde heb gedaan. Dus er komt meer aan!!
    Let wel: het zijn allemaal fragmenten die voortkomen uit een veel groter verhaal. Vaak ook tussen verschillende verhaallijnen die op één of andere manier met elkaar te maken hebben. Ik hoop dat ze, ondanks dat ze compleet uit hun verband gerukt zijn, toch leuke anekdotes zijn over het leven als MS’ertje.

    Sommige delen zijn grappiger dan andere, maar laten we wel zijn, het leven met MS is niet louter een feestje.
    Tuurlijk heb je de luxe van nooit meer te hoeven werken, de beste parkeerplaatsen en tijd om leuke dingen te doen.
    Maar er komt ook veel pijn, onzekerheid en een hele berg ellende voor terug.

    Het boek is ontstaan vanuit de fictieve persoon Nieko Sier en de oplettende lezer kan uit zijn Facebook pagina een zoektocht houden beginnende met #neveraboringdaywithMS. Kom je dan iets tegen met een andere hashtag begin je hopelijk het Grotere Plaatje te zien. Laag op laag op laag kan je het afpellen als een ui om het verhaal te vinden. Alles wat uiteindelijk tot dit boek heeft geleid. Ik wens iedereen plezier bij het lezen en succes bij de zoektocht. Het is veel werk geweest, maar gelukkig had ik toch genoeg tijd daarvoor de afgelopen 3 1/2 jaar.
    Het gaat niet alleen maar over MS, het gaat over een persoon die op een dag ziek is geworden en daar mee om probeert te gaan.
    Zoals beschreven in het voorwoord:

    Voorwoord

    Dit is het verhaal van Nieko Sier. Vier keer wakker worden.
    Vier keer een levensverhaal van een autist met MS. Eén dood.
    Nieko heeft een overactief brein – of is een autist zoals Normale Mensen dat zeggen – en is van middelbare leeftijd. Maar in plaats van een midlifecrisis krijgt hij een slopende en ongeneeslijke ziekte. Sinds zijn diagnose is zijn veilige wereldje volledig ingestort en brengt hij zijn dagen door op internet – scrol, klik, like, deel, scrol – om daar orde in zijn bestaan te vinden. Herinneringen op te halen aan levens die hij had en de kunst van het leven af te kijken van de Normalen. Vallen de stukjes op zijn plaats of is hij hopeloos verdwaald.
    Het maakt Nieko niet uit. Zoals met alles wat in zijn leven gebeurd is, duikt hij er middenin. Laat het gebeuren en deelt zijn belevenissen met iedereen die het wil op het internet. Hard en cynisch, maar bovenal genadeloos eerlijk. Hij schaamt zich niet voor zijn daden, noch voor wat hem allemaal overkomt. Viezigheid hoort bij het leven. Ellende en pijn doen groeien. In een steriel petrischaaltje zal nooit wat groeien. Er is nimmer een Goed Verhaal geschreven wat begon over de geur van Dettol. Zo ontstond het verhaal van Nieko Sier.

    LET OP:
    Het boek is 100% fictie. Elke gelijkenis met bestaande personen, gebeurtenissen, activiteiten, aangehaalde voorbeelden of namen van personen berust op louter toeval. Alles uit mijn Dikke Duim gezogen en op een lading A4-tjes weer uitgescheten. Dat je ’t ff weet.
    ______________________________________________________

    Nogmaals mijn hartelijke dank.

    Gr.
    Niek

  • Sacha schmitt schreef:

    Met tranen in mijn ogen.
    Staat mij dit ook te wachten?
    Maar heel super geschreven!
    Je schrijft als of je het echt zou zien.
    Dit boek moet ik hebben.

  • Jose schreef:

    Dit boek moet ik hebben! Wat heerlijk grschreven!

  • Marianne schreef:

    Wat leest dit fijn weg en zat er helemaal in Tsja uiteindelijk zitten we allemaal in de shit toch maar hoe fijn is het dan om er best om te kunnen lachen.
    Kom maar op met je boek zeg ik

  • Saar schreef:

    Je raadt nooit wat mij is gelukt? De hele tekst lezen!! Ik was al gecharmeerd van je schrijven maar door lange lappen tekst op m’n lappie, niet in staat om te blijven lezen.

    Nu is het anders. Voor mij overzichtelijk en dus fijn om te lezen. Herkenbaar. Zielig. Grappig. Knap.
    Fijn om te lezen dus.

    xxx

  • Pieter schreef:

    Wat een verhaal en wat vertel he het heeeerlijk

    Is ook mijn angs dus wacht altijd dat er iemand thuis is en zeg dan dat ik ga dochen

    Ondanks je elende heb ik erg gelachen om je verhaal

  • Marcella schreef:

    Niek,
    Wat is dat is… duidelijk beschreven
    Iedere dag accepteer ik , want dat hoort zoACT accept en commit ppppfff
    Ik heb ook meerdere pijnstillers geprobeerd tot en met weed olie…
    niets hielp mij … iedere dag moet ik de verschillende gedachten loslaten anders zou ik niet meer verder willen leven … dit terwijl ik niet depressief ben !
    Het naar bed gaan … kers op de taart ellende ten top zoveel pijnen te doorstaan… nachten doorworstelen … ochtend nog steeds die klote pijn … opstaan en wankelen overal net niet tegenaan lopen en soms juist wel…
    Geautomatiseerde handelingen die komen op momenten dat ze niet nodig zijn …
    ik lees jou w verhaal en voel mij kut dat MS dit doet met jou … iedereen een ander verhaal … ik heb mij erbij neergelegd dat er niets gevonden word dat ons helpt dat de MS stabiliseert … ik ben 58 met geluk nog 10 jaar met veel geluk nog 20 jaar en als ik pech heb nog 30 jaar
    Ga maar weer ‘loslaten’ en van iedere nieuwe dag hopen dat er gauw weer een nieuwe dag start…
    heel veel sterkte en ‘zet m op’

  • My story to tell

    Soms kom je die ene persoon tegen die meteen met de deur in huis valt. In dit geval onze mailbox. Anke zag onze oproep op Facebook en stuurde een paar uur later al haa... › Lees meer

    Feesten met MS

    Je hebt je passie, je hobby’s voordat je de diagnose MS krijgt. Marieke wilt haar passie juist nu na haar diagnose en klachten maar al te graag uitoefenen. Maar gaat d... › Lees meer