Het blijft niet alleen bij MS

Het volgende verhaal is van Maaike. Inmiddels kunnen wij Maaike toch wel toevoegen onder het kopje ‘vaste schrijvers’. Zij schrijft regelmatig en ook over actuele onderwerpen. Zo schreef Maaike ook over een depressie. Alleen had Maaike een depressie voordat bij haar MS werd gediagnosticeerd. Lees snel mee…

Je bent nooit alleen! Als je anderen maar de kans geeft je te helpen.

Ik heb een mail gestuurd naar een fysio praktijk of ik daar terecht kan. Ze bellen mij terug. Mijn reactie? Ik doe mijn geluid uit en laat mijn voicemail inspreken of ik hoop dat ze mij mailen. Want ja, ik durf de telefoon niet op te nemen noch zelf te bellen.

Voor de MS (6 maanden nu) heb ik ruim drie jaar geknokt om dit soort psychische klachten de kop in te drukken. Suïcidale gedachten onder controle te krijgen, en zelf de controle over mijn leven te hebben. En sjonge, wat ging dat goed zeg.

Ik was na drie naar de depressie te boven. 2 jaar ging het goed. Tuurlijk, ‘dip dagjes’ maar niks geks. En toen kwam MS; alles wordt onzeker. Je raakt je baan kwijt (het is niet persoonlijk hoor). Ineens heeft je toekomst geen richtlijn meer. Je weet gewoon niks meer zeker.

Tenzij je het heerlijk vindt om ziek thuis te zijn, maar daar ga ik niet van uit.

En daar komen de stemmetjes. De duiveltjes die je van alles wijsmaken. Je bent lui. Je kan niks. Enz enz. De depressie grijpt zijn macht terug. En voor je het weet begin je de signalen te herkennen van vroeger. Het herkennen van depressieve signalen is de kracht die ik in die drie jaar geleerd heb. Ik weet wanneer ik aan de bel moet trekken. Maar stom genoeg kan ik het niet zelf de kop in drukken en omdraaien.

Ben ik nu depressief? Nee of toch wel? Nee nog niet. Mijn situatie is nu gewoon rot en ieder mens op aarde zal daar somber van worden. Tenzij je het heerlijk vindt om ziek thuis te zijn, maar daar ga ik niet van uit.

Het gaat goed maar ik heb wel hulp nodig van een professional.

De omslag van somber naar depressief zit hem in wel of niet praten. Een paar weken geleden popte er suïcidale gedachten naar boven. Ik schrok ervan maar vertelde het niet aan mijn man. Hier door hing het als een zwaard boven mijn hoofd. Het klemde op mijn borstkas. Totdat ik het in tranen vertelde. Wat een opluchting. Ik vertelde hem dat hij zich echt geen zorgen hoefde te maken. Het gaat goed maar ik heb wel hulp nodig van een professional. En dat is niet erg!

Maar ik denk wel dat ieder mens zich niet hoeft te schamen als het niet gaat.

Ik heb samen met mijn man de afgelopen 4 jaar enorm veel op ons bordje gehad. Een beetje hulp van een psycholoog is daar niet gek bij. Voor niemand niet en zeker met MS niet. Natuurlijk is het niet zo dat iedere MS patiënt depressief wordt. Maar ik denk wel dat ieder mens zich niet hoeft te schamen als het niet gaat. Praat met iemand. Houd het niet voor jezelf. Met name met MS heb je veel te verwerken.

Je bent nooit alleen! Als je anderen maar de kans geeft je te helpen.

Liefs Maaike

FacebooktwitterlinkedinFacebooktwitterlinkedin

  1. Mooi geschreven Maaike. Je legt de vinger op de zere plek. Tis heel herkenbaar. Maar je moet door, je kan niet opgeven. Niet voor je moeder en niet voor je man. En ik niet voor mn zoon. Dikke kus tessa

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *