Het avontuur! ArenA MoveS

Gert-Jan van Boxel

Gert-Jan van Boxel. Hij hoeft - getuige de foto - geen introductie. Tijdens de allereerste ArenA MoveS stond hij samen met zijn team, Rossum MoveS, vlak voor de finish. Zich op te laden voor de laatste meters. En met een enorme adrenaline haalde hij - samen met zijn team - de finish! De ArenA was stil. Iedereen applaudisseerden. Waar het team hun tranen niet kon bedwingen, volgden al snel velen.

Het avontuur! ArenA MoveS

Gert-Jan van Boxel. Hij hoeft - getuige de foto - geen introductie. Tijdens de allereerste ArenA MoveS stond hij samen met zijn team, Rossum MoveS, vlak voor de finish. Zich op te laden voor de laatste meters. En met een enorme adrenaline haalde hij - samen met zijn team - de finish! De ArenA was stil. Iedereen applaudisseerden. Waar het team hun tranen niet kon bedwingen, volgden al snel velen.

Met een brok in mijn keel wil ik graag het woord geven aan Gert-Jan! Dank je wel voor dit prachtige verhaal! (Floris, founder Platform MS). 

In mijn naïviteit had ik niet in de gaten wat één bericht op Facebook te weeg kan brengen. 

Het avontuur “Arena MoveS” is ten einde gekomen en hoe... Het is een onvergetelijke dag (en voorbereiding) geworden en het heeft enige tijd nodig gehad om dit allemaal te verwerken.

Graag neem ik jullie mee in dit onvergetelijke avontuur. Toen ik hoorde (begin maart) van Arena MoveS heb ik met mijn fysiotherapeut Jenneke bekeken of het mogelijk was om hieraan deel te nemen (maar dan ook om de 700 traptreden te halen). De eerste test was lastig en volgens mij haalde ik er 60 en was de koek aardig op. Desalniettemin was mijn fysio positief en gaan er flink voor trainen en paar weken later wederom de balans opmaken. Na 4 weken kwam ik net over de 100 en gaf vertrouwen om aan te melden en er vol voor te gaan!

De woorden en teksten die mensen bij de donatie schreven zorgden altijd voor kippenvel en een boost in de motivatie...

In mijn naïviteit had ik niet in de gaten wat één bericht op Facebook te weeg kan brengen. In sneltreinvaart kreeg ik appjes en mailtje of ze in het team Rossum MoveS mee konden doen om me te steunen en deze uitdaging aan te gaan.

De primaire doelstelling was de fysieke uitdaging en niet zo zeer om heel veel geld bij elkaar te brengen met ons team. Laten we het er op houden dat de sportman het overwon van de commerciële rakker. Maar niets was minder waar. Uit vele (en onverwachte) hoeken stroomde er donaties en sponsoring binnen en de woorden en teksten die mensen bij de donatie schreven zorgden altijd voor kippenvel en een boost in de motivatie.

Team Rossum Moves groeide in no-time naar 42 deelnemers en iedere deelnemer was zo fanatiek. Iedereen heeft in die periode getraind (zelfs op de langste trap van Nederland in Landgraaf) en dat was goed te zien. In de groepsapp die we hadden aangemaakt kwamen er vele filmpjes en foto’s van trainingen voorbij en dat was zo gaaf. De steun van zo’n grote groep mensen (deelnemers, sponsors, familie, vrienden) kan een mens zo goed doen. Dat is eigenlijk niet te beschrijven! Iedere deelnemer heeft naast de fysieke inspanning zich ook echt ingezet om zoveel mogelijk sponsorgeld in te zamelen. Echt te gek!

Ook hier melden spontaan een sponsor die dit graag wilde verzorgen.

Daarnaast waren er diverse mensen bezig om shirtjes te regelen en dat allemaal via sponsors. Ook dit kwam het groepsgevoel ten goede en is ook een geweldige tastbare “souvenir” aan dit avontuur. Al snel werd duidelijk dat we met een grote groep naar de Arena zouden afreizen en vrijwel automatisch ging mensen op zoek naar een grote bus om allemaal naar de ArenA af te reizen. Ook hier melden spontaan een sponsor die dit graag wilde verzorgen. Hebben jullie ook al (weer) kippenvel?

Team Rossum MoveS heeft in totaal 121.700 traptreden gelopen in de ArenA. Voor een MS-vrije wereld hebben wij meer dan €10.000 (!!!) aan de organisatie aan kunnen bieden. Ik heb geen superlatieven meer over! Zo geweldig en kan niet genoeg bedanken voor alle steun, mooie woorden, hulp en donaties!

Iedere trede is voorbij gekomen en getrotseerd door de toppers van Team Rossum MoveS.

Geweldig was het om de lichtblauwe trein van Rossum MoveS over de tribunes van de ArenA te zien snellen. Kennen jullie het spelletje `Snake` op de eerste Nokia? Daar moest ik direct aan denken toen ik iedereen over de tribunes zag lopen. Echt gaaf!

Zoals eerder gezegd heeft iedereen in de afgelopen periode getraind en dat was goed te zien. Voor zover ik heb kunnen beoordelen heeft eenieder zich kranig geweerd en of het nou 700, 2500 of 5000 treden waren. Iedere trede is voorbij gekomen en getrotseerd door de toppers van Team Rossum MoveS. Diepe buiging voor deze toppers en begrijp dat de spierpijn inmiddels langzaam is weggetrokken.

Het besef wat er in de afgelopen weken is ontstaan is langzaam binnen gekomen en is zo hartverwarmend. Daar zijn eigenlijk geen woorden voor.

Vandaar ook het kippenvel, de brok in de keel en tranen in m’n ogen wat een gevolg hiervan is!

Toen ik de lat op mijn hoogte legde, 700 traptreden, had ik nooit verwacht dit te halen. Vijf jaar geleden had ik al moeite met één trap of 100 meter lopen aan één stuk, dus dit was voor mij de ultieme uitdaging om mezelf te prikkelen. Ik moet van diep komen en had niet eens durven dromen dat ik een poging zou wagen. “Maar ik ga er volle bak voor trainen. Stoppen kan altijd dacht ik. (al zit dat niet in aard van het beestje”.

De trainingen waren pittig, maar zowel als bij de fysio als thuis heb ik 700 traptreden gehaald. Uiteraard met diverse ingecalculeerde rustmomenten en na afloop was ik kapot, maar het gaf me veel vertrouwen! Er zijn tal van redenen waarom de 700 treden behoorlijk pittig waren.

Eén daarvan is de afstand die tijdens het parcours gelopen moest worden. Wandelen is niet echt mijn hobby en sterkte kant, maar dat geheel ter zijde. ;-)

Warmte, wandelen en het missen van  trapleuningen...

Verder waren er niet overal trapleuningen aanwezig wat ik toch beetje nodig heb voor evenwicht en balans. Gelukkig heb ik hulp gehad van lieve mensen die mij er door heen hebben gesleept en letterlijk een helpende hand hebben toegreikt.

Het dak van de ArenA was dicht en het was behoorlijk warm wat ook niet ten goede kwam van mijn gestel. Typerend voor een MS-patient uiteraard, maar iedere keer weer is dat confronterend.

Nogmaals dit zijn allemaal smoesjes waarom de laatste traptreden en laatste 100 meter erg moeizaam gingen en dat is wellicht op filmpjes en foto’s goed zichtbaar.

Maar de voornaamste reden was de emotie die het bij me los maakte. Bovenaan de laatste trap kwam het hele avontuur in sneltreinvaart voorbij. Ik zag zoveel lieve mensen staan die me hebben geholpen en dacht aan de mensen die ons, op welke manier, dan ook hebben gesteund.

Zonder jullie was ik niet eens aan het avontuur begonnen!

Lieke (en onze lieve kids), pa, ma, Eef, schoonfamilie en dierbare vrienden wil ik toch speciaal benoemen. Want, geloof me, zij hebben, niet alleen nu, maar de afgelopen 14 jaar toch wel het één en ander met me te stellen gehad bij diverse “dipjes”of schub. Tja, het was niet altijd rozengeur en manenschijn.

Echter, zijn zij er altijd voor me geweest. Wat er ook, in welke toestand dan ook, was en daar wil ik uit de grond van mijn hart “dank je wel” voor zeggen. Zonder jullie was ik niet eens aan het avontuur begonnen!

De laatste traptreden en 100 meter lopen naar de finish waren de zwaarste (en mooiste) ooit maar ik had het voor geen goud willen missen!

Met gepaste trots kan ik zeggen dat ik erg blij ben dat ik het gehaald heb en het hele parcours heb volbracht. Zo gaaf dat het gelukt is! Mede met dank aan de WalkAide, het “kastje” wat ik om mijn knie heb en middels electro stimulatie mijn linkerbeen ondersteunt.

Ook attentie voor Fysiocare en Jenneke in het bijzonder. Ze heeft me de afgelopen jaren geweldig geholpen en de laatste maanden nog intensiever begeleid, gezorgd dat ik er klaar voor was en geregeld op me ingepraat. Dank! Na een training bij Fysiocare of thuis kon ons team altijd terecht bij Steven voor een massage of behandeling, ook dat was top en een bedankje waard.

Daags na het event werden “Stijf en Stram” de beste vrienden van mijn benen, maar gelukkig is de vriendschap bijna ten einde.

"Ik heb pech dat ik MS heb, maar MS heeft pech dat het mij heeft!"

Dit citaat hoorde ik in de Arena en vind ik zo mooi. MS heeft zeker dikke pech en blijf vechten voor een MS vrije wereld (en progressie bij mezelf)!

Ik blijf de lat op mijn hoogte leggen. Bewust leg ik hem elke weer iets hoger, want ik mezelf blijven prikkelen, weiger toe te geven aan (de gevolgen van) MS en hou mezelf voor dat het altijd slechter kan. Dat is af en toe naïef en soms steek je kop in het zand, maar zorgt er voor dat ik mijn rug kan rechten, borst vooruit kan steken en de glimlach niet snel van mijn gezicht verdwijnt.

Ik merk dat ik het moeilijk vind om af te sluiten en kan maar 1 ding zeggen: ”Share Your Energy”!!

Laat een reactie achter op Adri Sprong Reactie annuleren

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

  • Adri Sprong schreef:

    Gert-Jan,

    Met een hele grote brok ik mijn keel heb ik je verhaal gelezen. Ik zou er nog -tig superlatieven aan toe kunnen voegen; allemaal voor jou.
    Maar ik vat het samen in één woord: RESPECT

    Je “oude” meester.

  • Jolly schreef:

    Super Gert-Jan! Heel mooi om te lezen!

  • MS overal

    Marieke is al van kleins af aan in aanraking gekomen met MS in haar omgeving. Haar vader leed aan een progressieve vorm van MS. Toen zij 11 jaar was verloor zij haar v... › Lees meer

    Workshop: Wheelchair (Share) Hacking

    Tijdns de MSHackathon maken wij kennis met Wietske. Wietske studeert en is super goed in het bedenken van oplossingen en concepten. En, zij heeft MS. Dit jaar studeert... › Lees meer