Hersenvlekken – MS angst

Femke stuurt ons soms een verhaal waar wij even stil van worden. Waarbij het weer duidelijk wordt hoe grillig MS kan zijn. Femke schrijft over Sara van der Kooi; de schrijfster van het boek ‘Hersenvlekken’. En Femke schrijft over haar eigen MS. Hoe zij zich herkent in het verhaal van Sara. Lees mee…

Ik zie een mogelijke toekomst die ik niet wil zien. Het maakt mij bang.

Een filmpje op Youtube laat de tranen stromen. Een jonge vrouw verteld hoe zij omgaat met haar klachten en haar leven met MS. Ze verteld mij via dat beeldscherm dat haar leven zin en vreugde heeft ook al weigeren haar benen, armen, handen en ogen dienst.

Een mooie vrouw. Een nog veel te jonge vrouw. In het portret laat de camera zien hoe zij zich opmaakt. Oogschaduw en mascara. De moeite die dit haar kost en trillende handen zijn pijnlijk om naar te kijken. Zij verteld mij via dat beeldscherm dat zij geniet van muziek en kunst. Schrijven – ook al is het met moeite- geeft haar een fijn gevoel. De humor die zij inziet van alle dingen die mis gaan zoals zij, Sara, zelf zegt.

Wie weet verbeterd het, maar wie weet niet…

De tranen beginnen weer te prikken. Want ondanks dat ik helemaal nog niet in een rolstoel zit. Mijzelf gelukkig mag prijzen dat mijn armen en handen het nog redelijk blijven doen. Herken ik mij in haar. Ik zie een mogelijke toekomst die ik niet wil zien. Het maakt mij bang.

Na mijn laatste schub gaat mijn rechterarm niet meer zonder schokken omhoog en mist aansturing en vloeiende bewegingen. Alles glijdt uit mijn handen zodra de focus van mijn handeling afglijdt. Na 2 schubs in 4 maanden tijd was de eerste fysiotherapie afspraak een keiharde desillusie. Zelf was ik er van overtuigd – en ook mijn omgeving bleef maar zeggen dat het een kleine schub was – dat de laatste schub een kleintje was. Maar dat bleek helemaal niet waar. Alles was verminderd. En alles was al verminderd. Met een touw moet ik mijn rechterarm omhoog trekken om mijn hef functie in mijn arm te behouden. Wie weet verbeterd het, maar wie weet niet.

Ik heb ook levenslust, ontzettend veel. Trainen en nog eens trainen en rust nemen.

Deze vrouw haar benen trillen en schudden van inspanning als zij haar laarzen, mooie vrouwelijke laarzen, probeert aan te trekken. Het is verdrietig om te zien. Het lijkt een vooruitblik. Als ik mijn rechter been omhoog til terwijl ik lig, herken ik het schudden en trillen. Snel moet mijn been weer zakken want lang volhouden is er niet bij.

Zij heeft levenslust, zo knap van haar. Ik heb ook levenslust, ontzettend veel. Trainen en nog eens trainen en rust nemen. Geen idee hoe dit samen gaat, maar ik doe mijn best. Om maar niet te komen waar zij al is. Daar wil ik niet heen. Ik wil dat niet. Geen rolstoel, geen scootmobiel, niks. Waarschijnlijk pas ik mij aan mocht het zo ver komen, net zoals zij. Net zoals zovelen. En dan hoop ik even blij te kunnen zijn als deze vrouw. Maar dat is toekomstmuziek en ik pink nog wat traantjes weg.

Kijk ook eens op de Facebook pagina van Femke; MS Life

FacebooktwitterlinkedinFacebooktwitterlinkedin

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *