Hersentumor en MS – Deel III – Debby

Debby vertelt vandaag haar derde en laatste deel van het verhaal. Het vorige deel gemist? Deel twee van het verhaal lees je terug op www.platform.ms . Nadat de operatie goed is gegaan en het vocht, gelukkig wondvocht bleek te zijn, komt de volgende pijnlijke periode. Zal Debby snel terug naar huis kunnen? Naar haar vriend en 2 zonen? Iets wat zij natuurlijk erg graag wil.

Deel III

“Totdat ik wakker werd van de pijn. Steken, branden, tintelen.”

Dinsdag bleek het “gelukkig” om wondvocht te gaan en mocht ik weer rechtop zitten. De verdere dag verliep redelijk. De morfinepomp had plaats gemaakt voor pijnstillers. Die avond viel ik al vroeg in slaap. Totdat ik wakker werd van de pijn. Steken, branden, tintelen. Gek werd ik van de pijn in mijn been. Mijn linkerbeen daar waar de MS klachten het ergst waren. Het was niet te houden en zat zelfs in mijn voet. Ze gaven mij van alles maar niets hielp. Een nacht zonder slaap.  

De dag erna kwam Johnny langs. Hij schrok zichtbaar. Blijkbaar zag ik er slechter uit dan de maandag. Die middag sliep ik erg veel. Johnny bleef eten in het ziekenhuis. Zelf had ik geen honger en voelde mij niet lekker. Na het eten gaf ik aan dat hij beter naar huis kon gaan zodat ik kon slapen.

Om 18.30 lag ik te slapen. Na een krap uur werd ik klappertandend wakker terwijl de zweetdruppels over mijn hoofd liepen. Ik bleek hoge koorts te hebben en de dokter werd geroepen. Een aantal testen later bleken mijn ontstekingswaarden te hoog, zonder dat ik extra pijn in mijn hoofd voelde. De vraag kwam of ik goed gegeten en gedronken had. Er werd een test gedaan op blaasontsteking. Bingo! Een flinke blaasontsteking bleek het geval. Gelijk kreeg ik hiervoor een kuur en extra pijnstilling. De dag erna voelde ik mij nog niet helemaal lekker.  De rest van de week sukkelde wat voorbij. Vervolgens kwam het bericht. Het team vond het beter als ik voor revalidatie naar groot Klimmendaal zou gaan. De MS had flink toegeslagen en had behoorlijk krachtverlies in mijn been en voet. Wat een verdriet bracht deze mededeling met zich mee. Ik had zo gehoopt om vanuit het Radboud naar huis te kunnen gaan.

“Hen heb ik uitgelegd dat als ik daarheen zou gaan ik als een sterke mama terug naar huis kom.”

Uiteindelijk ben ik akkoord gegaan met veel verdriet in mijn hart. Niet alleen voor mij maar ook voor mijn jongens. Hen heb ik uitgelegd dat als ik daarheen zou gaan ik als een sterke mama terug naar huis kom. Eindelijk mocht ik meer uit mijn bed komen. Ik zat voornamelijk in de rolstoel of deed een paar stappen met een rollator. Het lopen ging uiteindelijk beter maar ik kon niet zonder rollator. De eerste keer traplopen ging mis. Ik viel bijna flauw van de inspanning en die sessie werd onderbroken.

In het weekend kwam de arts bij mij. Maandag zou ik overgebracht worden naar Rijnstate totdat er plek was in groot klimmendaal. In afwachting van de ambulance kwam maandag de arts nog even bij mij. Hij vroeg of ik nog vragen had. Ik vroeg hem of ze de uitslag al wisten omtrent de tumor. De arts ging het snel navragen bij de patholoog. Al snel was ze terug en met een “big smile” vertelde ze mij dat de tumor goedaardig bleek te zijn. Ik barstte in tranen uit en voelde alleen maar opluchting. Met tranen van opluchting en een klein beetje geluk ging ik met de ambulance mee.

FacebooktwitterlinkedinFacebooktwitterlinkedin

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.