Gisteren was weer zo’n dag

Niek Heizenberg

MS & Boek

Gepubliceerd: 11 november 2019

Na elke aanval begint het allemaal weer overnieuw. Herstellen, revalideren en hopen dat het allemaal weer wat wegtrekt. Alles wat je na de laatste keer had opgebouwd in één klap verdwenen. Ga terug naar Start. U ontvangt geen 200 cijfertjes. Ondertussen ben ik de tel kwijt hoe vaak ik dat al gedaan heb. Echt wennen doet het nooit. Het is altijd Gewoon Kut. Maar je doet het maar. Redden wat er te redden valt. Totdat de volgende keer komt en dat weer kapot zal maken.

Gisteren was weer zo’n dag

Mijn leven bestaat uit doktersbezoeken en revalideren. Dat is meteen de opsomming van mijn sociale leven. Deze dag begon met dapper sporten in De Sportschool, waar ik op de eigenaar na weer eens de jongste was met mijn 47 jaartjes. De Grijze Brigade heeft in de ochtenden deze plaats veroverd en eerlijk is eerlijk: De meesten zijn stukken fitter dan ik.

Redden wat er te redden valt, tot de volgende keer..

Ik hou het zo rustig mogelijk, paar minuten ‘*cardio*’, daarna een verkort circuitje op wat krachttoestellen (*waarbij het op- en afklimmen de grootste uitdaging blijft*), gevolgd door wat rust en een kop koffie. Als ik weer een beetje bij ben gekomen herhaal ik dat geheel.

Om je kapot te schamen, maar ‘*Het is beter dan niks doen*’ weten de oudjes me te vertellen. In dat rustmomentje ben je een Prooi. Je kan je reet nog niet op de bank planten of er zit al eentje bij je voor een babbeltje. Een ogenblik ben je een Soortgenoot van ze en daar maken ze gretig gebruik van.

Ze beginnen altijd met een vraag en dat wordt daarna gebruikt om ellenlange verhalen over zichzelf, hun familie of kennissen te vertellen. Het heeft duidelijk een heel sterk sociaal aspect voor ze. Dat sporten. Als je er maar vaak genoeg komt, ben je automatisch lid van de club.

Ik ben volledig opgenomen in de club

In de middag was het tijd voor de jaarlijkse griepprik. Als je dan uiteindelijk een plekje hebt kunnen vinden om te parkeren, sta je in een lange rij bloemkolen. Die gelukkig over het algemeen genomen er wel slechter aan toe zijn dan jij. Dat zie ik dan maar als een Opstekertje. Het is echt een feestje voor die lui. Een jaarlijks uitje gelijk een dorpsfeest. Jovialiteit en gekwek alom. ‘*Leeft Jan eigenlijk nog? Heb hem nog niet gezien hier.*’

Weer ben ik een Soortgenoot. Dus vraag me niet meer waarom ik altijd zeg dat ik Met Pensioen ben. Al ben ik 30 jaar jonger dan mijn Soortgenoten, ik ben volledig opgenomen in De Club. Alleen de grijze haren ontbreken nog.

De rest van de tijd breng ik door op het internet. Het doet pijn om te zien hoe die wereld compleet vervallen is. De saamhorigheid en humor uit de vroegere jaren zijn verdwenen. Compleet vervaagd vanaf het moment dat de Normalen een weg naar het web vonden. De opkomst van de smartphone zorgde voor het nekschot om deze Vrije Wereld naar de Eeuwige Lachvelden te sturen.

Het veroorzaakt kortsluiting in mijn hoofd

Samen met kritisch denken en het respecteren van andermans mening. Dat zal er wel nooit in hebben gezeten bij die figuren, alleen is het nu zo overduidelijk en alomvattend aanwezig. Aan de ene kant willen ze alles maar zeggen, hoe ongepast en dom het ook is. Aan de andere kant zijn ze overal door beledigd. Dat soort dingen veroorzaken kortsluiting in mijn hoofd.  Wat ooit mijn Veilige Plekje was, is nu net zo bedreigend als de Boze Buitenwereld.

Terwijl mijn leven alleen nog bestaat uit Hoe Kom Ik Verdomme Deze Dag Weer Door, gaat het gewone leven voor iedereen anders zijn gangetje. Mensen gaan naar hun werk. Gaan naar feestjes. Doen leuke dingen met hun vrienden. Stuk voor stuk dingen die ik niet meer heb. Dat is niet iets wat je in de MS brochure kan lezen. *Je zult vereenzamen.* *Alles zal langs je heen gaan en iedereen zal je vergeten.* Een overleden persoon wordt tenminste nog herdacht. Een MS patiënt vervaagt.

Mijn huisarts was niet eens verbaasd toen ik met de vraag kwam hoe dat nou precies zat met euthanasie. Hoe regel je dat. Welke voorwaarden stellen ze eraan zodat je uit dit akelige leven mag stappen. Op een nette manier. ‘*We moeten deze vraag erg serieus nemen,*’ zei ze. ‘*Ik ken je lang genoeg om te weten dat op het moment dat je er over begint, je al een heel plan hebt om er zelf een eind aan te maken. Toch?*’

Zelfs doodgaan is niet vrij in dit land

Ze kende me dus echt. Niet dat wat uitmaakte. Er zijn regeltjes en voorwaarden. Zelfs doodgaan is niet vrij in dit land. Er zijn altijd figuren die zich menen te moeten bemoeien met elk aspect van jouw leven. Ergens had ze gelijk natuurlijk. Als het Het Is Welletjes Moment is gekomen, ga ik echt niet meer lopen zeuren om een nette, waardige dood.

Dat we nu zitten te babbelen is om een vangnet te hebben. Voor als het weer eens erg donker wordt. Als blijven leven erger lijkt dan je polsen doorsnijden of van een grote hoogte te springen. Weten dat je dood mag en kan gaan. Haalt de druk er wat vanaf. ‘*Het is een kutdag. Ik zie het allemaal niet meer zitten. Morgen bel ik de dokter wel om er een eind aan te maken.*’ Dat is altijd beter dan in een opwelling voor een trein springen. Dat was mijn plan tenminste. Ik hoop dat het werkt.

De slapeloze nachten, een terugkerend ritueel. Pijn en trillende benen. Krampen en spasmen met jeukende zenuwen die zich een weg naar buiten probeerden te wurmen. Maakt niet uit hoe moe je bent. Of hoe lang je niet meer fatsoenlijk hebt geslapen, deze nacht gaat het eveneens niet lukken. Je weet van ellende niet wat je kan doen om je zinnen te verleggen. Gelukkig is Facebook altijd daar om je te vangen in het Web der Afleiding.

In het donker is alles anders

Het mooie is, dat in het donker Facebook anders is. Alsof je midden in de nacht door de gangen van een school loopt. Leeg. Uitgestorven. Maar je bent nooit 100% alleen. Er zijn altijd andere verloren zielen die ronddwalen. Veel mensen die net als jij worstelen met aandoeningen en ziekten. Lichamelijke en geestelijke problemen die een gezonde nachtrust in de weg staan.

Het is prachtig om te zien. Die onopvallende activiteit. Het eenzame lijden dat onopgemerkt de hele dag doorgaat. 24/7. Sommigen delen alle nummers die ze luisteren op het moment dat de rest van de wereld ligt te ronken. Schitterende playlisten van nummers en artiesten die je nooit eerder hebt gehoord. Anderen werken hun vriendenlijsten af en Like-en alles wat ze overdag vergeten waren. Of maken ruzie op het moment dat ze geen weerwoord krijgen. Alles is mogelijk in het duister.

Het zijn de kindertjes die op de vuilnishoop op zoek zijn naar kostbare dingen. De lege blikjes en statiegeld flessen en de verborgen juweeltjes. Zonder met elkaar te communiceren vorm je toch een geheim clubje. Met ieder een eigen verhaal. De hele nacht door. Hopende dat je zo nu en dan een paar minuten je bewustzijn verliest. Als enige alternatief voor slaap. Met een lading paracetamol en tramadol, gemixt met wietolie en alcohol heb je het bed betreden.

Het Strijdtoneel der Duisternis. En scroll en klik je door tot de lichtjes uitgaan. Ondertussen maak ik in mijn hoofd een lijstje met Manieren Om Dood Te Gaan Die Niet Op Zelfmoord Lijken Maar Het Stiekem Toch Zijn. Het is altijd goed om een paar opties achter de hand te hebben. Ik zit al op 108.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

  • Thea schreef:

    Heftig maar oh zo herkenbaar. Helaas. Die eenzaamheid, dagen dat je het niet meer ziet zitten, dat je geen vechtlust meer hebt of op kunt brengen na de zoveelste tegenslag of aanval pfff. Gedachten aan de dood, het niet erg vinden als er op dat moment een bom op je huis zou vallen, hoe triest eigenlijk. De zoveelste slapeloze nacht. Mensen waarvan je dacht dat ze vrienden waren maar die je inmiddels al jaren niet meer ziet of hoort. En toch, toch vind je ook weer de kracht om verder te hobbelen, om er iets van proberen te maken, om ergens nog vreugde uit te halen, hoe klein ook. Ik wens je alle kracht toe!!

  • StarGamers: Gamen tegen MS

    Tessa

    StarGamers. Een groepje vrienden welke gaan gamen voor het goede doel. Dit jaar gaan zij gamen voor het Nationaal MS Fonds. Waarom? Omdat Rianne, de dierbare vriendin ... › Lees meer

    Voortdurend verlies

    Liesbeth

    Liesbeth vertelt haar verhaal aan Platform MS. Ze heeft nu 10 jaar MS. Schub na schub geven haar niet de rust in de ziekte die ze zoekt. Geen enkel medicijn slaat aan.... › Lees meer