Geen dodelijke ziekte…

Begin november raakte wij in contact met Maxime. Op 10 november deelde zij haar eerste verhaal op Platform MS. Vandaag deelt zij haar tweede verhaal. Een emotioneel verhaal over haar oma, MS, toekomst en vechten. Keihard vechten in het geval van Maxime. Lees snel verder…

Ik moet mijn belofte aan oma nakomen, dat ik beter ga worden en deze ziekte ga verslaan.

Ik dacht dat ik het aankon, maar op het moment dat ik de dodelijke vloeistof in mijn oma gespoten zag worden had ik het niet meer, mijn lieve oma, de meest onbaatzuchtige vrouw die ik ken is heen gegaan. Een prachtige leeftijd van 90 jaar, maar ik had haar nog eens 9 jaar bij mij willen houden. Ondanks de diazepam barstte ik in tranen uit, ook al had ik beloofd dat niet te doen. Ik ben haar zorgenkindje, zij was er altijd voor mij, iedere avond bad ze voor mij, al die jaren dat ik gepest werd, de jaren dat ik opstandig was en wegvluchtte in feesten en alcohol…

De jaren dat ik mijn leven op de rit leek te hebben… Mijn HBO diploma, wat was zij toen trots! Ook al was ik zo vaak ziek. “Psychisch” zei de huisarts jaren, hij had gelijk dat het tussen mijn oren zat. Toen de nieuwe huisarts me met spoed naar de neuroloog verwees was het aantal letsels niet meer te tellen. De egoïstische gedachte ging door mij heen dat ik over een paar jaar voor diezelfde keus zal staan. Een afhankelijk eenzaam leven of euthanasie.

Dat ik MS op de kaart ga zetten, dat ik dit probleem in haar naam ga aanpakken. Dat het nu vechten of doodgaan is.

MS is niet dodelijk wordt er overal geschreven, maar zou ik kunnen leven met een volledige verlamming? Mensen die mij naar de WC moeten tillen, of erger, een permanente katheter. Een tillift om me uit bed te takelen mijn elektrische rolstoel in? Een verzorgende die mijn afstandsbediening moet bedienen? Zou ik op dat moment net zo sterk zijn als mijn oma? Weten dat ik nooit meer wakker word? Dat ik nooit meer mijn favoriete muziek zal horen, dat ik nooit oud mag worden, dat ik nooit echt en diep van iemand mag houden omdat de tijd te kort is, dat mijn kinderwens nooit uitkomt, dat ik niet meer kan dansen?

Ik moet mijn belofte aan oma nakomen, dat ik beter ga worden en deze ziekte ga verslaan. Hopend dat oma wat van haar kracht aan mij overdraagt besluit ik op dat moment een HSCT behandeling te ondergaan. Dat ik MS op de kaart ga zetten, dat ik dit probleem in haar naam ga aanpakken. Dat het nu vechten of doodgaan is.

FacebooktwitterlinkedinFacebooktwitterlinkedin

  1. Mooi geschreven,je oma zou trots op je zijn,en wij zijn vechters en geven niet op,vooral genieten al zijn maar kleinde dingen,en optijd je rust nemen,werkt voor mij het best en ook nee durven zeggen,gezonde mensen begrijpen mij niet altijd omdat je aan de buiten kant niets ziet.

    1. Dank je wel! Rust nemen heel belangrijk, maar genezen doethet natuurlijk niet. Helaas heb ik even geen baan (ziektewet), merk wel dat ik minder stress heb en het daardoor beter gaat :-). Je ziet het idd niet altijd aan de buitenkant, ik zou soms zo graag willen dat ik een keer kon ruilen met een gezond iemand! Ik ben helemaal vergeten hoe dat voelt…

  2. Nou, dan ook even een (kortere) reactie onder je eigen verhaal. En wát een verhaal. Die komt binnen, pfoei. Ik wens je heel veel sterkte, met het verwerken van het verlies van je dierbare oma, met het herstel na je schub en bovenal heel veel kracht voor je strijd.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *