Die mooie dingen

Femke Verhoef

MS & grenzen

Gepubliceerd: 31 juli 2018

Alledaagse beslommeringen of verwachtingen uit je omgeving. Hoe verwerk je ze? Maak je je er druk over of hou je aandacht voor al die mooie kleine dingen. Vaak een wankel evenwicht. Het gevoel om goed genoeg te zijn is een overtuiging die soms hard werken is, aldus Femke. En als de twijfel toeslaat, komt ook confrontatie. Nieuwe wankele stappen naar een zijn dat meer denkt vanuit het nu en blijer met zichzelf.

Die mooie dingen

Een strakblauwe lucht, de geur van rozen, een avond staren naar een houtkachel...die hele kleine dingen. Je haren die achter je oor gestreken worden door je lief. Je merkt ze niet op als je er niet bij stil staat. Te vaak zijn wij - en ik - bezig met morgen of de zorgen van vandaag. Het overheersende gevoel dat het goed is, dat is wat ik vast wil houden. Wat er dan precies zo goed is? Zoveel is goed zoals het is.

Maar vaker nog onbegrip voor de keuzes die je in leven kan maken...

Bij een tegenslag ben je als mens toch vaak geneigd om er te lang bij stil te staan, of te ver vooruit te denken. In mijn geval meer van toepassing. De MS, de klachten, de medicatie, de pijn. Dat is van mijzelf. Maar vaker nog onbegrip voor de keuzes die je in leven kan maken. De gevolgen die een actie kunnen hebben, zijn soms ontzettend groot. Soms ook niet. En is het gewoon precies dat wat het is. Een onenigheid over een bepaalde kwestie. Je omgeving bestaat niet alleen uit mensen die je aanvullen. Helaas hebben wij allemaal ook ontwrichtende elementen in onze kring. Hoe je daar mee omgaat is voor mij niet altijd makkelijk. Mij alles aantrekkend en teveel zorgen over het verdere verloop.

Maar wanneer ik stil sta bij de lieverds om mij heen en mijn lief die mij meestal aanvult, kan ik genieten. Tot er weer een ontwrichtend element naar voren komt en ik weer van mijn stuk ben. Het leven heb je nu eenmaal niet onder controle. Laatst las ik een blog over hoe het kiezen voor jezelf en je eigen gezonde mindset niet meer wordt gewaardeerd en steeds vaker leidt tot een veroordeling uit je eigen omgeving. Ontzettend lastig om mee om te gaan. Maar sinds dat artikel ben ik nieuwer tevoorschijn gekomen. Heel rebels misschien, maar ik kies de laatste vaker vanuit wat voor mij haalbaar is of wat mij gelukkig maakt.  

Er vanuit gaan dat ik, zoals ik ben, goed genoeg ben

Door middel van wat hulp word ik sterker en minder bang voor het kwijtraken van mijn geluk en leven. Ik kijk naar wat mijn gevoel zegt en waar mijn grenzen liggen. Niet dat ik niks voor anderen doe, dat wel. Beter kijken en beoordelen of het mij niet teveel kost. Er vanuit gaan dat ik, zoals ik ben, goed genoeg ben. Voor mijn lief, mijn dochter en mijn vrienden en (bonus)zussen. En als dat niet zo is, ik genoeg kracht heb om verder te gaan. Vanuit mijzelf.

Waar ik geen rekening mee gehouden heb is de omschakeling, niet iedereen is dit gewend van mij. En vaak hoor ik van bijvoorbeeld mijn lief dat ik iets zeg uit wantrouwen of angst. Maar vaker de laatste tijd is dat helemaal niet zo. Teveel oude patronen die naar boven komen. Vanuit mijzelf, interesse, of zelfbehoud maak ik keuzes. En die van mijn lief en dochter staan natuurlijk voorop hierin. Dus als ik de omschakeling doorkom en mijn grote liefdes eraan gewend zijn, kies ik voor een sterke versie van mijzelf. Niet dat ik dat niet was, maar wel met te veel littekens op mijn ziel. Tijd om ze af te schudden en meer aandacht te hebben voor die mooie kleine dingen. En die lieve mooie mensen. En niet te vergeten ook voor mijzelf en mijn grenzen.

Femke

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

  • Greet tijsen schreef:

    Heel mooi geschreven en heel herkenbaar

  • Mijn uitdaging

    Sheila

    Mijn uitdaging, dat ik moet accepteren dat ik chronisch ziek ben en soms hulp moet toelaten. Maar dat is verdomd lastig omdat het ook instroomt tegen ... › Lees meer

    Van slapende voet naar diagnose MS

    Mariëlle

    Voor Marielle begon het allemaal op een zondagavond met een slapende voet en onderkant van haar been. Maar ja, ze had gesport die ochtend, dus misschien zat er gewoon ... › Lees meer