Esther danst voor haar ‘health’

Esther (1968) leeft al ruim 20 jaar met de chronische ziekte MS. Door de vermoeidheid en de gevoelsstoornissen die dat met zich meebrengt zat dansen er de laatste 10 jaar niet echt meer in. Nog een beetje zachtjes heen en weer wiegen, dat was het wel zo’n beetje.

Ik voelde trots, geen schaamte… Snotverdikkie, dat ik dit mocht meemaken. Ik kon niet wachten om te beginnen.

Ze wilde haar beperkte energie er niet meer insteken. Die stopte ze, zo goed en zo kwaad als het ging, in de wekelijkse fitness en zwemlessen, om te pogen haar conditie op pijl te houden.

Haar ms-verpleegkundige wees haar begin 2016 op de mogelijkheid om met dansen aan haar conditie te werken. Ze greep die kans aan, maar niet van harte. Het fitnessen en zwemmen werkte voor haar hooguit een paar maanden, dan zwom ze toch weer te veel baantjes, deed teveel oefeningen, met een averechts effect. Haar verwachting was dat het dansen teveel ‘ziekenhuis’ zou zijn, en ze wilde ondertussen eigenlijk niet zoveel meer met het ‘ziekenhuis’ te maken hebben.

Stiekem vind ik dat ik weer een beetje normaal ben, gewoon zonder ziekte.

Esther: “De eerste les was ik meteen geraakt, ontroert door de dansers, verrast hoe de docent eruit zag en bewoog: zeker geen gemiddelde therapeut, maar een echte danser en mooi. Met dansen kan ik beter reguleren dat ik niet over mijn grenzen ga en ik wordt er vrolijk van. Dat kan ik niet zeggen van fitness en zwemmen. Het brengt me veel, ik zet op een hele positieve manier mijn lijf in beweging. Het is zo fijn dat ik nu, anderhalf jaar later, ben gegroeid in mijn bewegingen. En dat is een enorme geruststelling, dat ik met mijn MS op een hele positieve manier, binnen mijn mogelijkheden, het beste uit mezelf kan halen.

Stiekem vind ik dat ik weer een beetje normaal ben, gewoon zonder ziekte. Dat is natuurlijk niet zo, maar soms vergeet ik nu dat ik een ernstige ziekte heb die me beperkt in heel veel.

Ik kan mijn lijf beter aanvoelen dan voorheen en weet ik ook beter wat er nodig is.

Het dansen speelt hierbij de hoofdrol, voor het eerst in 10 jaar dans ik weer! Als ik thuis dans ben ik heel dicht bij mij gevoel. Door de mooie muziek, die ik heb ontdekt in de danslessen, kan ik voelen hoe met mij en mijn MS gaat op dat moment. Ik kan mijn lijf beter aanvoelen dan voorheen en weet ik ook beter wat er nodig is. Het is leuk en ondertussen train mijn lijf: Win – Win.”

Toen de kans zich voordeed om aan de productie PUUR mee te doen, zei Esther meteen ja.

Esther: “Ik dacht wow! Ik ga regelmatig naar ballet en dansvoorstellingen, maar had geen flauw idee hoe dit moest gaan lukken met deze merkwaardige cast. Ik wilde mezelf beschermen door te zeggen dat het wel niks zou worden, hoe kon dit nou leuk worden. Maar het tegendeel bleek waar. Het heeft me een en al vreugde gebracht. Krisztina bleek een echte choreograaf, en nog een bekende ook! Alles was een cadeau en een beleving: de muziek van Astor Piazolla was prachtig, mijn mede-dansers waren fantastisch, de rode jurken van ontwerper Aziz, de publiciteitsfoto, de flyer, de poster, de trailer.

Hij zei: ‘Het was leuk om te zien dat iedereen het anders deed. De een zijn arm hoger dan de ander, en dat is mooi.’

Het was echt! Ik was behoorlijk nerveus toen we bij de schouwburg aankwamen. Maar ik was ook vol vertrouwen in iedereen, dat het ons zou lukken. Ik voelde trots, geen schaamte… Snotverdikkie, dat ik dit mocht meemaken. Ik kon niet wachten om te beginnen.”

“Thijs, mijn zoon, was bij de premiere in de Rotterdamse Schouwburg. Ik was blij dat hij vroeg kwam en op een mooie plek op rij twee zat, ik kon hem de hele tijd zien. Na afloop, temidden van een grote groep mensen deed hij zijn mond open. Oh, als hij maar iets leuks gaat zeggen…… Hij zei: ‘Het was leuk om te zien dat iedereen het anders deed. De een zijn arm hoger dan de ander, en dat is mooi.’ Hij begreep de kern, de essentie, PUUR.”

Dat je ondanks de moeilijkheden stappen kunt zetten die wat opleveren.

Het zijn stuk voor stuk persoonlijke overwinningen, niet alleen voor Esther.
Thea is een van de twee dansers uit de voorstelling PUUR, die door het vergevorderde stadium van haar ziekte MS in een rolstoel is beland. 24 uur per dag heeft ze pijn, en wat haar ziekte betreft is ze uitbehandeld. Thea is in deze productie over een grens gestapt en heeft het geflikt! En dat is fantastisch, want dat deed ze al jaren niet meer.

Esther: “Stiekem hoop ik voor Thea dat dit het begin is van meer, dat ze er ook van overtuigd raakt dat er dingen zijn die wél kunnen. Dat je ondanks de moeilijkheden stappen kunt zetten die wat opleveren.

“Het hele proces smaakt naar meer. Ik heb echt het gevoel dat we iets belangrijks hebben neergezet.”

Als ik nu terugkijk realiseer ik me dat het voor mij voor het eerst is, dat ik als ‘ervaringsdeskundige’, 45 jaar en al mijn hele volwassen leven MS, iets kan beteken voor een ander. Veel dansers die nog veel recenter hun diagnose kregen zag ik er nog erg mee worstelen. Ik merkte dat ik het fijn vond om anderen te ‘prikkelen’.

“Het hele proces smaakt naar meer. Ik heb echt het gevoel dat we iets belangrijks hebben neergezet. Dat is fijn en is goed voor mijn eigenwaarde. Het doet er toe en ik word er gelukkig van!”

FacebooktwitterlinkedinFacebooktwitterlinkedin

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *