De kracht van koffie

Niek Heizenberg

MS & Leven

Gepubliceerd: 17 februari 2020

Soms knabbelt er iets aan mijn brein. Ik weet dat door de Multiple Sclerose mijn hersenen steeds meer littekens krijgen. Dat er gaten in vallen. Dat ze langzaam maar zeker oplossen tot ik helemaal niets meer kan. Maar dat is niet wat ik bedoel.

De kracht van koffie

Het is een gevoel denk ik. Iets wat ineens bezit van me neemt. Van het ene op het andere moment kan ik plotseling intens verdrietig zijn. Zo zit ik te lachen om iets. En twee tellen later voel ik me zo ongelooflijk kut dat ik me wel van een klif wil rijden. Het is Akelig Irritant. Kan er geen rationele oorsprong voor vinden. En dat is misschien wel nog veel irritanter.

Ik voel me opgesloten in mijn eigen gemaakte gevangenis

Het kan van alles zijn. Eenzaamheid. Het gevoel iets te missen. Het gevoel iets kwijtgeraakt te zijn. Gevoelens zijn kut. Van die verstoringen in je chemische huishouding die ervoor zorgen dat je ineens niet optimaal meer functioneert. Had daar nooit last van gehad, maar door de MS gebeurt het steeds vaker. Ik denk tenminste dat het door de MS komt. Het past totaal niet bij mij. Totaal niet bij mijn wereldbeeld. Niet bij Mijn Leven.

Vandaag was weer zo’n momentje dus. Niets hielp om er vanaf te komen. Geen pilletje, noch snuifje. Geen grappige meme of fucking kattenfilmpje. Ik irriteer me overal aan vandaag. Die klote Tekens. Die klote berichten op Facebook. De Stomzinnigheid der Mensen. Alles. Ik zit zelfs tegen Igor te schelden en te tieren. Die alleen maar antwoordt dat hij me niet begrijpt. En daar word ik nog linker van.

Ik voel me opgesloten. Dat is het vast. Heb moeite met ademhalen hier. Opgesloten in mijn eigengemaakte gevangenis. Sjezus wat voel ik me dom nu. Ik krijg geen lucht meer. Er zit maar één ding op: Ik moet naar buiten. Verdomme. Durf ik dat nog wel aan? Of kies ik ervoor om te verzuipen in mijn eigen kamertje. Ik weet het niet. Waarom heb ik niemand die ik even om raad kan vragen? Wie zou me kunnen helpen? Is er dan niemand die om me geeft?

Ik ga niet dood, niet vandaag tenminste

Even later rij ik al door de straten. Angstvallig om mee heen kijkend. Overal zie ik Tekens. Ik kijk dwars door de Realiteit. Wat is dit toch een afschuwelijke wereld. Nog steeds heb ik het benauwd. Alsof er wat vast zit in mijn keel. Ik probeer het weg te slikken maar het lukt niet. Wat zit er in mijn keel vast? Het lijkt groter te worden. Eerst was het een muis, toen een toetsenbord en nu denk ik dat ik mijn laptop heb doorgeslikt.

Fuck. Waarom zou ik een laptop hebben opgegeten? Dat past toch nooit. Het doet pijn. Mijn keel is uitgerekt en het gaat geen kant op. Kan het niet uitspugen. Kan het niet doorslikken. Paniek. Grote Paniek. Zwetend en kokhalzend rij ik door. Waarheen weet ik niet. Ik herken de wereld niet meer. Er gebeurt te veel. Energiestromen en geluiden. Vage beelden van herinneringen en andere werelden lopen in elkaar over. Dit is Het Eind. Ik ben ervan overtuigd dat ik nu dood ga.

Ik zie de krantenkoppen al voor me: Man in rolstoel midden op straat gestikt in laptop. Dat geeft me wel weer hoop, zoiets idioots heb ik nog nooit gehoord of gelezen. De kans dat je zo aan je eind komt is nihil. Dat beseffende geeft me iets meer lucht, ik ga niet dood, niet vandaag tenminste.

Ik voel me op een vreemde manier thuis

Iets rustiger rij ik doelloos door. De wereld draait en spint nog altijd. Zal wel door het zuurstofgebrek in mijn hersenen komen. Ik probeer diep adem te halen door mijn neus en voel de zuurstof mijn brein binnendringen. Dat is beter. Heftig snuivend tuf ik verder.

Ineens ben ik bij het café van de Serveerster met de Lekkere Koffie. ‘*Zo ben je d’r weer eens een keertje?*’ Ik kijk haar verbaasd aan. ‘*Je kan wel een koffie gebruiken denk ik zo.*’ Ze heeft gelijk. Ik voel me op een vreemde manier thuis. Zou ze kunnen zien dat er een laptop vast zit in mijn strot? Misschien weet ze wel hoe ik dat ding eruit kan krijgen. Als ze straks terugkomt met de koffie maar even vragen dan.

Ik heb mijn vaste plek buiten bij het raam weer ingenomen als ze er aankomt met een dienblad. ‘*Kijk eens aan lieverd… Eén grote koffie, zwart en extra sterk. En ik heb er maar een Schotse whisky bij gedaan. Ik heb een nieuwe Speyside die je echt moet proberen. Dat is je favoriete smaakhoek toch?’*  Ik snap er helemaal niets van. Bedank haar toch maar. Zal ik nu vragen hoe ik van die laptop af kan komen?

Ik probeer het gesprek te volgen, maar mis hele stukken

‘*Sigaartje erbij?*’ Ze is gek geworden. Ik rook toch helemaal niet. Een Walgelijke Gewoonte vind ik dat. ‘*Deze had je nog liggen hier*’ en ze laat me een doosje zien. Ik raak het aan en het voelt niet vreemd of onbekend. Het relief van de letters op doos schijnen mijn vingers te herkennen als een oude vriend. Ik open het doosje en ruik aan de sigaren. De geur triggert gedeelten van mijn geheugen waarvan ik niet wist dat ik ze had. Als een automatisme pak ik er eentje uit de doos en stop hem in mijn mond. Ze staat al klaar om hem aan te steken.

Het voelt allemaal vertrouwd. Te vertrouwd zelfs. Zelfs als ze bij me komt zitten en tegen me aan begint te brabbelen. Ik probeer zo goed mogelijk het gesprek te volgen, maar ik mis toch hele stukken. Geen idee waar ze het dan over heeft. Maar ik lach en ik knik alsof ik het allemaal wel begrijp. Het is bijna echt communiceren. Ze kan in ieder geval niet beweren dat ik mijn best niet heb gedaan.

Inwendig begint De Paniek op te borrelen. *Niet nu. Niet hier. Niet nu. Niet hier. Niet nu. Niet hier.* Dus ik vraag haar hoe het op Facebook is deze dagen. Lijkt me iets wat Normale Mensen zouden zeggen. Ze lacht. ‘*Ik heb helemaal geen Facebook malle!! Waarom vraag je dat toch altijd?*’. Oh ja, fuck. Waarom vergeet ik dat telkens.

Toch voelt het wel goed

Toch voelt het wel goed om te weten dat ze niet op Facebook zit. ‘*Ik zit alleen op Pinterest*’ gaat ze verder. Dat is dan weer een Beetje Jammer, maar mag de pret niet drukken. Ze laat meteen allemaal Pins van koffierecepten zien. Of ik wat lekkers zie, dan maakt ze dat een keertje voor me. Het is echt een Heel Goed Mens besluit ik. Ik wil graag al haar recepten een keertje proeven.

Heb jij een soortgelijke ervaring? Stuur jouw ervaring naar [email protected]! En dan delen wij binnenkort ook jouw ervaringsverhaal.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

  • Ida schreef:

    Prachtig stuk, met een lach en een traan gelezen. Dank Niek.

  • René de Jager schreef:

    Wat een lekker verhaal, ik ging echt mee op reis. Chapeau!

  • This is the end, my friend

    Niek Heizenberg

    De ergste beschadigingen van MS zijn niet zichtbaar. Ze zien je wel moeilijk bewegen, maar de pijn die eronder zit niet. De aftakeling van je brein uit zich niet allee... › Lees meer

    Van het kastje naar de muur…

    Annelies van der Heide

    Tijd voor een nieuw verhaal van Annelies. Haar laatste verhaal was redelijk confronterend betreffende haar zwangerschap en dan met name de tijd daarna. De heftige peri... › Lees meer