Eén jaar opstootvrij…

Saar Vleugels

Hoe introduceren wij verhalen waar wij zelf helemaal ondersteboven van zijn? Een vraag die we elkaar regelmatig stellen. Nog altijd zijn wij erg blij met onze Belgische vriendin Saar welke naast haar eigen blog ook verhalen schrijft voor Platform MS. Haar nieuwe verhaal is weer een mooie eyeopener met lelijke maar ook heel mooie kanten van leven met MS.

Eén jaar opstootvrij…

Hoe introduceren wij verhalen waar wij zelf helemaal ondersteboven van zijn? Een vraag die we elkaar regelmatig stellen. Nog altijd zijn wij erg blij met onze Belgische vriendin Saar welke naast haar eigen blog ook verhalen schrijft voor Platform MS. Haar nieuwe verhaal is weer een mooie eyeopener met lelijke maar ook heel mooie kanten van leven met MS.

Mag ik eventjes heel blij zijn? Eventjes heel fier zijn? Het eventjes van de daken schreeuwen hoe gelukkig ik nu wel niet ben? Ja hoor, mijn MS en ik moeten de laatste tijd samen veel feestjes organiseren. Nu een feestje voor het feit dat ik één jaar opstootvrij ben, volgende maand omdat het zijn vijfde verjaardag al zal zijn. Maar laten we het nu even hebben over de lange weg die ik dit jaar heb afgelegd. Vorig jaar dacht ik dat ik niet dieper kon zitten, nu kan ik zeggen dat ik me nog nooit zo goed heb gevoeld. En dat is zeker een feestje waard!

Ik ben heel blij dat ik een jaar opstootvrij mag zijn.

Een mens vergeet heel snel hoe moeilijk sommige periodes waren. Doordat ik elke dag alles opschrijf wat ik ervaar, heb ik al enkele geschiedenisboeken die ik zo nu en dan eens kan herlezen. Ik ga niet in detail treden over mijn mindset tijdens het vorige jaar, maar het verschil met dit jaar kan echt niet groter zijn.

Helaas ging het vorig jaar fysiek niet zo goed met me. Ik voelde me al een tijd heel slecht doordat het altijd zo warm was. Eind augustus stond mijn eindwerkpresentatie gepland en daar had ik ook hard naartoe geleefd. Een paar weken voor de presentatie ging het mis. Ik kreeg het gevoel dat ik banden rond mijn benen had en moest veel moeite doen om te wandelen. Uiteindelijk had ik beslist dat het zo niet verder kon en een mail gestuurd naar mijn neurologe.

Ik moest de dag erna binnen voor een baxterkuur van drie dagen. De eerste nacht na de baxter had ik elke seconde van de nacht gezien. ’s Morgens zei ik de vreemdste dingen tegen mijn moeder. Zoals je kan lezen zijn de bijwerkingen van de baxters bij mij nooit min. Plots voelde ik ook mijn bovenbenen niet meer. Ik kon nog amper wandelen en voelde me geen mens. Ik moest mijn eindwerkpresentatie verplaatsen, wat ik ook enorm vervelend vond. Ik wou ze gewoon doen, ik had er hard genoeg voor gewerkt. Gelukkig was mijn school heel begripvol voor de situatie.

Na de baxters kon ik een week de zetel niet verlaten. Ik voelde me zo slecht. Ik nam ’s avonds een douche, met mijn moeder voor de deur. Mijn bovenbenen voelde ik niet en mijn buik verdween zo nu en dan ook eens. Mijn huid deed pijn van de medicatie. Mijn lichaam voelde niet meer aan als mijn lichaam. Alles voelde vreemd, niet van mij en abnormaal. Wat hoopte ik dat ik mijn benen snel terug kon voelen! Ik had een meltdown in de gang van ons huis. Ik was aan de grond genageld en kon. Niet. Meer. Ik zag het gewoon niet meer zitten en wou het gewoon niet meer. De tranen bleven komen en niemand kon me sussen. Op dat moment is bij mij de gedachte ontstaan om een blog te maken over MS, zodat ik andere mensen een hart onder de riem kon steken. Ik wou terug een doel hebben, iets om alles te verwerken en iets om me op te focussen.

Ik ben gelukkig en ik voel me goed op dit moment

Nu ben ik een ziekenhuis-, neuroloog-, medicatie-, en jaarwissel verder en voel ik me heel goed. Ik heb verschillende keren sprongen in het duister moeten nemen. Ik ben fier op de keuzes die ik heb durven maken, waardoor ik ben waar ik nu ben, want ik weet dat ik van heel ver kom.

Leven met MS is duidelijk niet altijd rozengeur en maneschijn. Er zijn heel veel lelijke kanten aan, maar ik ben gelukkig en ik voel me goed op dit moment. Ik ben heel blij dat ik een jaar opstootvrij mag zijn. En op dit moment is dat alles wat telt.

Liefs,

Saar

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

  • Ward Poppe schreef:

    Dag Saar,
    Jaaaaaaaa jij mag heeeeeeeeeel blij en superfier zijn !! Heel knap trouwens dat je dit op een zeer toegankelijke, lichte en vlotte stijl neerpent en wil delen. Niet evident in een wereld waar alles geliked en tof moet worden gevonden… Je voelt zo het optimisme en de levensvreugde opborrelen als je dit leest. Ik hoop dan ook van harte dat dit zo kan blijven en dat je terug een ‘normaal’ leven kan opbouwen !!

  • Michelle verreydt schreef:

    Ik wil iets zeggen als ik dit lees maar het enige wat door me heen gaat is wow, waaw, super, kei tof, geniet er van, je verdient het,…. Niet meteen het meest diepzinnige wat je kan verwachten. Wel puur vanuit mn hart. Want Saar we zijn hier allemaal zo blij voor jou en hopen dat dit toch het begin mag zijn van een lange opstootvrije tijd. Have fun! Leef je leven en vier elke dag opnieuw hoe mooi het kan zijn. Want het leven is mooi, hoe dan ook.

  • De diagnose van Ellen (deel 1)

    Onlangs kregen wij via Facebook een bericht binnen van Ellen. Ellen heeft pas sinds mei dit jaar de diagnose. Haar voornaamste klachten zijn vermoeidheid en depressie.... › Lees meer

    Wel of geen medicatie? Starten met Tecfidera…

    Op onze oproep; Wel of geen medicatie, reageerde Anke met een lang verhaal. Een verhaal over haar eerste schub en medicatie tot aan maagpijn en de tweede medicatie. Do... › Lees meer