Een half jaar later…

Annelies van der Heide

Vanaf het moment dat we in contact kwamen met Annelies, stroomde onze mailbox vol met haar verhalen. Haar ervaring met MS. Hoe vervelend de ervaringen soms mogen zijn. Vandaag haar verhaal met als rode draad haar nieuwe relatie. En Annelies heeft zelfs haar vriend zover gekregen om ook zijn verhaal te delen op Platform MS. Dat verhaal lezen jullie volgende week. Nu, deel 8...

Een half jaar later…

Vanaf het moment dat we in contact kwamen met Annelies, stroomde onze mailbox vol met haar verhalen. Haar ervaring met MS. Hoe vervelend de ervaringen soms mogen zijn. Vandaag haar verhaal met als rode draad haar nieuwe relatie. En Annelies heeft zelfs haar vriend zover gekregen om ook zijn verhaal te delen op Platform MS. Dat verhaal lezen jullie volgende week. Nu, deel 8...

Inmiddels een half jaar verder. In dat half jaar een nieuwe relatie gekregen. Die mij vanaf de periode dat ik te horen kreeg dat ik MS heb enorm heeft gesteund. En dat doet hij nu nog. Hij staat altijd voor mij en mijn dochter klaar. Hij heeft geen moment getwijfeld of hij deze relatie wel moest aangaan. In het begin van ons contact ben ik heel duidelijk naar hem toe geweest. Dat hij goed moest beseffen dat ik niet beter word. Ik zelf was ook wat terughoudend. Ik vond het allemaal wat te mooi om waar te zijn. En misschien stiekem ook wel wat eng. Maar ik ben echt heel erg blij met deze relatie. Voel me weer gelukkig en geliefd. Het stomme is dat we elkaar al 25 jaar kennen, uit het oog zijn verloren maar waarschijnlijk niet uit het hart.

Ik ben echt trots op haar.

De band tussen mij en mijn ouders is sterker geworden. En waar nodig helpen ze mij zoveel mogelijk. Mijn dochter en ik hebben een super band gekregen en ondanks alles doet ze het super. En ze probeert mij ook zoveel mogelijk te helpen, wel op haar manier dan natuurlijk, maar ik weet dat ze het allemaal goed bedoelt. Ik ben echt trots op haar. Hoe zij zich in dit half jaar heeft ontwikkeld had ik niet verwacht. Natuurlijk heeft ze er nog wel moeite mee dat papa en mama niet meer samenwonen, maar ze ziet ook dat het zo beter is. Ze kan het heel goed vinden met mijn nieuwe vriend en daar ben ik ook super blij mee.

Het was ook weer tijd voor een nieuwe MRI scan. Kijken of er nog plekjes bij zijn gekomen of dat het beeld stabiel is gebleven. Zucht, weer die vervelende scan. Ben niet claustrofobisch maar met mijn hoofd in die scan daar heb ik het niet echt op. Alles voor het goede doel zullen we maar zeggen. Ik ben er wel blij mee dat de controle zo goed is. De eerste 2 maanden moest ik elke maand terugkomen. Daarna elke 3 maanden bloedprikken en een combinatie afspraak met de MS verpleegkundige en de neuroloog.

"Denk ook eens aan jezelf" zegt hij dan.

Het beeld was stabiel gebleven dus ik heb geen progressieve vorm. Of de tecfidera aanslaat kon hij nog niet zeggen daar was het nog te vroeg voor. Maar over een jaar wordt er weer een scan gemaakt. En dan kan er gezegd worden of de medicatie aanslaat of niet. We wachten het wel af. Ik ben gelukkig altijd heel positief dus ik heb er het volste vertrouwen in. De neuroloog vind ook dat ik ondanks alles er gelukkig positief in sta. Ik zeg ook altijd dat ik de 1 na beste vorm van MS heb. Vind hij ook altijd wel een mooie en positieve houding. Alleen af en toe moet ik van hem eens wat minder van mijn lichaam vragen. "Denk ook eens aan jezelf" zegt hij dan. Zou hij daar gelijk in hebben? Ik voel me niet ziek en doe daarom misschien inderdaad wel eens wat te veel. Maar dat merk ik de volgende dag wel. Doe ik het dan gewoon weer wat rustiger aan.

Mijn oog begon wat raar te doen. Troebel en slecht zicht. Maar er niet mee heen gaan natuurlijk. Ik had ook een ontstoken oog gehad dus zal daar wel aan liggen. Ook werd ik steeds vermoeider, na het werk was ik doodop. Het enige wat ik wou was slapen. Bij de eerst volgende afspraak zal ik het wel even melden. Maar die afspraak kwam wel laat, dus toch maar even gebeld met de MS verpleegkundige en die heeft contact opgenomen met neuroloog. Dezelfde middag werd ik nog terug gebeld. Of ik ook dacht last te hebben van een blaasontsteking. Ik moest mijn urine maar even laten testen. En over 2 dagen maar langs komen. Hij wou me graag persoonlijk zien.

De neuroloog dacht hier toch wat anders over...

Zo gezegd zo gedaan. In de urine zat inderdaad blaasontsteking; dezelfde dag nog antibiotica gehaald. Neuroloog heeft weer wat testen gedaan en moest een simpele oog test doen. Toch vertrouwde hij het niet en heeft die dag nog een afspraak gemaakt bij de oogarts. De oogarts heeft mijn ogen uitgebreid getest. Vloeistoffen er in, lichtflitsen en dan de gewone simpele test met letters en rondjes met openingen. Maar geen ontsteking of iets dergelijks te zien. Ik had alleen wel een afwijking van -1.25 in het rechteroog en -0.50 in het linkeroog. Advies: Een bril. De neuroloog dacht hier toch wat anders over. Hij dacht dat ik wel een schub had.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

  • Silvia nijholt schreef:

    Mooi geschreven annelies! Knap hoe je er zo positief in staat! Ken je eigenlijk ook niet anders. Topper

  • gaatske sipma notenbomer schreef:

    Zo mooi om dit te lezen en wat een posifiteit hier kunnen veel mensen wat van leren .

  • Zwemmend de winter door

    Tine vertelde ons al eerder over hoe haar avontuur met de "Iceman" heeft geleid tot haar zwemoefeningen in koud water. Samen met haar zwemmaatje is ze ooit van plan ee... › Lees meer

    Dagje Strand deel 1 – Heimwee naar mezelf

    Rebecca heeft een boek geschreven. En het is zo ontzettend leuk dat Platform MS een hoofdstuk alvast met jullie mag delen. In drie delen laten wij jullie kennismaken m... › Lees meer