Een depressie? Ik?

Na onze oproep om verhalen te delen over depressie en om hier vooral niet te lang zelf mee rond te lopen, druppelden de verhalen binnen. De lading van de verhalen mag dan soms zwaar en negatief zijn, het helpt wel enorm om het van je af te schrijven en om dit te delen met andere mensen. Op die manier weten zij ook dat een depressie geen taboe hoort te zijn. Lees mee met het verhaal van Marian…

Ik wil me weer sterk voelen, ik wil er weer tegenaan kunnen.

Toen ik 30 september 2015 om 13.00 uur van de arts in het (voor mij) verre Amsterdam te horen kreeg dat ik wel MS had en wel de Primair Progressieve vorm zag ik het even niet meer. Ik ben thuis gekomen, dat wel, maar kan me de reis niet meer zo goed herinneren. Eigenlijk direct daarna ben ik begonnen met regelen. Ik ben daar namelijk retegoed in!

Ik moest verhuizen want de trap ging niet meer. Er kwam een scoot mobiel, een rollator,een trippelstoel,
een invalide parkeerkaart en plaats, een regiotaxi pas en een Valys pas en een huishoudelijke hulp. In die tijd voelde ik me ijzersterk. Immer positief en mijn gedachte was: Het is zo en niet anders, we doen het er mee. Echter, nu ben ik uitgeregeld, ik heb alles wat ik nodig heb. Nu kom ik pas echt aan mezelf toe.

Ik wist dat er iets moest gebeuren maar ik kan dat niet alleen.

Kwam in een negatieve spiraal waar ik niet meer uitkwam. Ik bleef er maar in hangen. Ik heb een euthanasie verklaring opgesteld, dacht als ik dat heb gedaan kan ik het misschien van me af zetten. Dat was niet zo. Het word donker om je heen, kan nergens meer echt van genieten. Toch blijf ik alles doen wat ik behoor te doen. Ik weet dat als ik op de bank ga zitten het dan gebeurd is met me.

Het eeuwige sterke vertrouwen houden dat het wel goed komt met me. Ik heb hulp gezocht. Ik wist dat er iets moest gebeuren maar ik kan dat niet alleen. Ik heb eerst anti depressiva gekregen. Het nadeel daarvan is dat het ongeveer de eerste 6 weken je nog verder naar beneden kan halen, maar na een week of 6/7 moet het gaan werken. Ik zit pas is week 4/5. Moet nog even afwachten.

Maar ik blijf het vertrouwen houden dat het goed komt.

Ik word inderdaad nog van onder naar boven geslingerd. Maar ik blijf het vertrouwen houden dat het goed komt. Ik wil me weer sterk voelen, ik wil er weer tegenaan kunnen.

FacebooktwitterlinkedinFacebooktwitterlinkedin

Een reactie

  1. Marian! Goed dat je hulp zocht want idd je kan het niet alleen (voor een regeltante een ‘ding’, denk ik…). Veel sterkte en extra veel op donkere momenten!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *