Doe jij nog wel leuke dingen? AUW!

Marien Faasse

Marien heeft een hobby, namelijk zingen. Ondanks dat hij in een rolstoel zit of met een stok loopt, geniet hij des te meer van een groot optreden. Maar toen hij met 2 mede zangers in de auto zat op weg naar het optreden werd de sfeer grimmiger. Lees verder voor het verhaal van Marien.

Doe jij nog wel leuke dingen? AUW!

Marien heeft een hobby, namelijk zingen. Ondanks dat hij in een rolstoel zit of met een stok loopt, geniet hij des te meer van een groot optreden. Maar toen hij met 2 mede zangers in de auto zat op weg naar het optreden werd de sfeer grimmiger. Lees verder voor het verhaal van Marien.

Ik zing met heel veel plezier in een popkoor en deze zaterdag mochten wij meezingen met een orkest van 110 muzikanten! In een koor van 120 mensen. Er werden maarliefst 1.500 bezoekers verwacht en er waren diverse bekende Nederlandse solo artiesten. Al maanden had ik er zoveel zin in en hoopte dat het mij lukte om mee te doen. Een enkele repetitie kon ik helaas niet meemaken maar nu was ik echt onderweg naar dit geweldige evenement. Zenuwachtig maar trots.

Ik schrok van mijn uitspraak

Op weg naar het optreden zat ik met 2 mensen, mede zangers uit ons popkoor, in de auto. Één van hen heeft veel hoofdpijn klachten en, uit betrokkenheid, vroeg ik daarnaar en hadden wij het dus even over medische dingen. Na enkele minuten kwam er een pijnlijke opmerking. “Marien, jij hebt het altijd en alleen maar over MS. Doe jij nog wel eens wat leuks?”. Ik schrok mij kapot!

Gelukkig nam de andere aanwezige het direct voor mij op. Hij vond heel erg van niet. In tweede instantie vertelde ik dat ik deze avond ging zingen en daar zo veel zin in had. Daarna vroeg ik of zij zich kon voorstellen dat ik, gewoon als ik liep, na elke stap niet wist hoe mijn volgende stap zou zijn.

Bij binnenkomst op de locatie vroeg ik direct aan een fijne vriendin of ik echt alleen maar over MS praat. Verwonderd misschien zelfs iets verwijtend riep zij ‘Nee ik hoor je er nooit over...’.

Er liep een traan over mijn wang

Na het concert kwam een ander koorvriendje bij mij staan en zei ‘Wat was dit gaaf om te doen!’ En ik zei “3 weken geleden kreeg ik een methylprednisolone stootkuur en had ik niet verwacht dat ik dit optreden zou kunnen meemaken”. Ik schrok van mijn uitspraak... had ik het dan echt alleen over MS?

Ik zat in mijn rolstoel en hij boog zich voorover... ik kreeg een dikke lange warme knuffel en er liep een traan over mijn wang. Hij zei in mijn oor “Klasse kerel, in de pocket, wat hebben we genoten”. Bijna ging ik heel hard huilen.

De volgende dag zat mij haar opmerking toch nog dwars en ging mijn brein het analyseren.

Een enkeling slaat de plank mis

Ik denk dat ik het snap. Er is geen ontkomen aan mijn MS. Alleen al mijn aanwezigheid. Ik wankel langs met een stok en zit soms in een rolstoel. Het is gewoon echt aanwezig. Daarnaast vroeg ik naar haar gezondheid en ging het dus over medische dingen. Ook had ik mijn zorg al eens uitgesproken of het mij zou lukken om deze avond mee te maken.

Er is volgens mij dus sprake van perceptie en een enkeling slaat de plank dan mis.

Het was pijnlijk maar ik heb geleerd om aan haar niet meer te vragen hoe het gaat met haar gezondheid. Om geen zorgen meer te uiten over mijn eigen gezondheid en angst. Dit, in combinatie met mijn gewankel, geeft haar schijnbaar het idee dat ik altijd over mijn MS praat en dat ik nooit leuke dingen doe... Een enkeling is wat kortzichtig.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Perspectieven

Een nieuw verhaal van Niek. ‘Je moet het zo niet bekijken. Wees blij met wat je hebt. Geniet van de dagen die je hebt. Maar net zo gemakkelijk: Ik zou me van kant make... › Lees meer

MS & Medicatie: Van eerste lijn naar tweede lijn medicatie

Het voorwoord geven wij aan Nicole; Het derde en laatste artikel in deze serie. Op dit verhaal hebben jullie iets langer moeten wachten. Ondertussen zijn we twee j... › Lees meer