Diagnose MS

Iedereen met MS zal het er over eens zijn. De diagnose is vaak het heftigst om te horen. Daarom gaan ook veel verhalen over het moment dat mensen de diagnose MS krijgen. Zo ook voor Anita. Ook al is de diagnose niet zomaar gesteld. Hier was zeven jaar voor nodig.

“Ineens had ik dus geen MS meer.”

Mijn diagnose MS was onverwacht in 1996. Mijn dochter was 2 jaar oud en ik schrok mij rot. De neuroloog kwam bij mij en zei “U heeft MS en we sturen u door naar het VU”. Ik ben daar 3 jaar gelopen bij de MS poli. Ik heb gevraagd naar een ruggenmerg punctie en die bleek negatief te zijn. Ineens had ik dus geen MS meer.

De jaren erna heb ik veel rare klachten gehad, van uitval tot oogzenuwontsteking, aangezichtspijn en vermoeidheid. Toch weer aan de prednison. Totdat ik afgelopen december 2017 naar de gynaecoloog ging vanwege een verzakking.

Ondertussen had ik al lang steeds plas- en ontlastingsklachten. De gynaecoloog heeft mij vervolgens doorgestuurd naar de uroloog voor onderzoek. Na alle onderzoeken zei hij tegen mij “er klopt iets niet en ik denk aan MS”. Daarna volgde al snel een MRI scan en na zeven jaar had ik er 7 plekken bij gekregen. Dus toch wel MS achteraf.

Ondertussen had ik ook allerlei klachten. Van struikelen tot dubbelzien. Eigenlijk was ik wel blij met de MS diagnose. Het kwartje viel. Gelukkig was ik niet alleen oud aan het worden of gek. Ik had gewoon MS. Alles viel op zijn plek. Drie weken terug was ik nog zomaar van de trap gevallen. De dag erop gevolgd door geen gevoel in mijn rechterbeen en dubbelzien. Mijn dochter wilde dat ik de neuroloog belde en dat heb ik gedaan.

“Gelukkig krijg ik veel steun van mijn jongste dochter.”

Ik heb drie dagen een prednison dagbehandeling gekregen waarbij ik vreselijk veel vocht vasthield. Extra plasmedicatie dus maar. De dag erna voelde ik mij iets beter, maar nog veel verdoofde delen van mijn lichaam en vooral ook dubbelzien. Hopelijk gaat het iets verbeteren. En geen operatie voorlopig voor de verzakking. Toch eerst maar een ring proberen en afwachten. Gelukkig krijg ik veel steun van mijn jongste dochter.

Tijdens een afspraak met de neuroloog alles goed besproken. Het verslikken, gevoelloze tong en onrustige benen. Op de scan ziet ze veel plekken. Hierdoor is de aansturing spraak en geheugen niet goed. Nu ben ik doorverwezen naar Rianne van het revalidatiecentrum. Het gaat op en af, maar we blijven lachen. Want een dag niet gelachen is een dag niet geleefd.

Dikke knuf van mij!
Anita

FacebooktwitterlinkedinFacebooktwitterlinkedin

Een reactie

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.