De tikkende tijdbom diagnose

Marien

MS & Diagnose

Gepubliceerd: 8 april 2019

Marien vertelt ons over zijn verhaal. Van geen zicht tot een explosie in zijn hoofd. Bang voor een hersentumor. Veel twijfels bij de neuroloog en zijn manier van communiceren. Hoe nu verder?

De tikkende tijdbom diagnose

In 2005 ging er een ‘bom’ in mijn hoofd af. Alsof ik een klik voelde en daarop volgde een ongelofelijk heftige duizeligheid. Ik werd bang en dacht “dit is een hersenbloeding...”. De duizeligheid werd langzaam minder en na een kwartier was het weg. Ik was geschrokken maar het was over, merkte geen restverschijnselen en ging verder met mijn dag.

Ik voelde een klik en daarop volgde een ongelooflijk heftige duizeligheid

Het overkwam mij in de volgende maanden nog een aantal keer. Ik raakte steeds minder in paniek. Het ging steeds over en ik merkte er naderhand niets meer van. Één keer gebeurde het toen ik op de snelweg reed... dat was erg spannend maar het lukte mij om rustig op de vluchtstrook te komen. Na een tijd bleef het gelukkig helemaal weg en ik hoefde er verder dus geen aandacht aan te besteden.

In de tweede helft van 2005 kreeg ik pijn bij het bewegen van mijn rechteroog. Een paar weken later kwam er ook een wazige vlek midden in mijn zicht. Om iets met mijn rechteroog scherp te zien moest ik er langs kijken. Dit werd te gek en op een woensdag ging ik naar de oogarts. Hij kon niets vinden maar er werd wel een vervolg afspraak gemaakt.

De opvolgende zondag waren wij bij mijn schoonouders. Toen ik wakker werd was mijn rechteroog helemaal blind... we gingen snel naar huis. Het was anderhalf uur rijden maar duurde gevoelsmatig veel langer. We gingen eerst langs bij onze buurvrouw. Zij werkte namelijk bij de oogarts waar ik juist die woensdag geweest was. Ze stuurde mij onmiddellijk naar het ziekenhuis en zei “Hij heeft oproep dienst en komt nu naar het ziekenhuis”.

De oogarts had aan één blik in mijn oog genoeg

Een vriendin van ons leed op het zelfde moment aan een vreselijke hersentumor... Ik kan niet ontkennen dat deze spontane eenzijdige blindheid mijn gedachten op hol bracht... “Heb ik ook een tennisbal in mijn hoofd...?”

De oogarts had aan één blik in mijn oog genoeg. Een oogzenuwontsteking (OZO) . De volgende dag ging ik door een MRI om dit te bevestigen en de oogarts wilde mij elke dag zien. De oogarts stuurde mij ook naar een neuroloog. Prednison pillen deden hun werk en langzaam kwam gelukkig mijn zicht terug.

Mijn zus heeft MS en ook een tante van mij had MS. Toevallig wist ik dat een OZO regelmatig het eerste opvallende symptoom is... tja misschien wist ik toen al wel hoe laat het was.

Ik was klaar met deze neuroloog

De neuroloog had wat laconieks en vertelde “Mocht het MS zijn, dan zijn er remmende medicijnen”. Hij zei dit met zo’n gemak dat ik hem indringend aankeek en vertelde ‘Het jezelf om de dag injecteren met bijvoorbeeld Betaferon is een behoorlijke belasting. Dat zie ik aan mijn zus. U brengt het gebruik van dergelijke medicatie nogal luchtig en dat vind ik niet prettig.’

Een week of 4 later was ik weer bij hem en hoorde ik “Je bent nog zo jong (32 jaar) dus moeten we nu wel verder zoeken. Misschien wil je bijvoorbeeld een huis kopen en dat is met een eventuele diagnose minder makkelijk. O ja en het gebruik van medicijnen is ook erg belastend”. In het eerste gesprek vond hij medicatie dus prima te doen maar nu was het erg belastend. Ik liet hem weten dat hij mijn status goed gelezen had en ik blij was dat hij zijn verhaal had aangepast. Ik was klaar met deze neuroloog... Hoe nu verder...

Mijn zus had een goede band met haar neuroloog en binnen 2 weken een controle afspraak met hem. Eerst zou ik met haar meegaan maar dat leek ons toch niet verstandig. Ze had dan wel weinig klachten en goed contact met hem maar om er plompverloren naast te gaan zitten leek ons niet goed.

Toen ging het snel...

Ik schreef een half A4-tje met mijn klachten en zij liet het hem lezen. Hij was even stil en hij wilde mij een paar dagen later zien. Hij bood zelfs zijn excuus aan dat de afspraak pas na het weekend kon want hij ging 2 dagen naar een congres.

Toen ging het snel. Op maandag zag ik de neuroloog, op dinsdag lag ik in een MRI scanner en op donderdag kreeg ik een lumbaalpunctie. De week daarop volgde het Salomonsoordeel “het is Multiple Sclerose”.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

MS heb je niet alleen!

Annelies van der Heide

Dit nieuwe verhaal van Annelies geeft ons een kijkje in haar gezin. Zoals de titel al aangeeft; MS heb je niet alleen. Ook jouw naasten zullen moeten accepteren dat ji... › Lees meer

Marcel rent voor MS

Marcel Pothuizen

Wanneer iemand in jouw omgeving MS krijgt dan ontstaat er verslagenheid. Een machteloosheid. Een zus die ziek is - chronisch ziek - en jij, als broer, kan er niets aan... › Lees meer