De Test

Rob van Schaik

Rob (1959) is nog altijd werkzaam bij de politie, waar hij lange tijd wijkagent is geweest. Eerder schreef hij Blauwe Plekken (2005) en Witte Vlekken (2012). Hij vertelt openhartig en stelt zich kwetsbaar op. In 2009 werd bij de schrijver de ongeneeslijke ziekte Multiple Sclerose vastgesteld. Lees hier een stukje uit zijn boeken.

De Test

Rob (1959) is nog altijd werkzaam bij de politie, waar hij lange tijd wijkagent is geweest. Eerder schreef hij Blauwe Plekken (2005) en Witte Vlekken (2012). Hij vertelt openhartig en stelt zich kwetsbaar op. In 2009 werd bij de schrijver de ongeneeslijke ziekte Multiple Sclerose vastgesteld. Lees hier een stukje uit zijn boeken.

Ik fluit naar de zebravinken in de volière, struikel naar het kleine terras achter de schuur en gooi twee weken regenwater uit de kruiwagen. Ik voel dat de lentewarmte van ver komt, maar er stiekem toch al is. Het gras is kletsnat. Heerlijk, met die blote voeten.

Vloeken is negatieve energie, dat moet ik afleren

Ineens besef ik dat de vogels niet antwoorden omdat ze er niet meer zijn. De kooi is leeg. Ineens besef ik dat ik nog maar een paar weken tuin heb te gaan. De laatste keer met blote voeten in het natte gras.
Post van de notaris valt op de deurmat. Het huis is verkocht. De tuin zijn we kwijt.

De wekker gaat niet vanmorgen. We gaan ‘uitslapen’. De eerste keer in de nieuwe slaapkamer. Maar ik zie toch echt 04:43 op het nachtkastklokje staan. Ik draai mijzelf om en een warme bankschroef grijpt zich vast in mijn kuit. Ik stap uit bed, vloek een paar keer binnensmonds, zoek houvast bij een stoel en rek de beenspieren.

‘Klote MS’.

Eigenlijk durf ik niet..

Gelukkig hoort Lineke niets. Of doet ze alsof ze slaapt? Ik ga weer het bed in en ga samen met de spasmen in mijn been wachten op de douche van half acht. Mijn hoofd is al actief en er denderen gedachtensnippers en hersenspinsels doorheen.

Vanmiddag een eindje fietsen. Als het goed weer blijft. Kijken of het nog lukt op de e-bike. Fietsen? Eerst maar proberen in de parkeerkelder. Eigenlijk durf ik het niet.
Ik val een uurtje later blijkbaar tóch in slaap en schrik pas om acht uur wakker van de hoogbouwduif. Irritant rotbeest eigenlijk. Roekoe. Koe. Roekoe. Koe. Roekoe.

De nieuwe douche is snel warm en de verwarming ook. Shit. De cv! Gisteren vergeten laag te draaien. Daarom was het vannacht op de slaapkamer zo warm. Ik laat de handdoek vallen op de natte tegels en wrijf ‘m droog in mijn haar. Ik laat ook de fles shampoo vallen en struikel even later naar de slaapkamer en doe wat aan.

Ik stoot mijn kop tegen een deurtje

In de keuken draai ik de sinaasappelen op de pers en bij het zoeken naar glaasjes stoot ik mijn kop tegen een deurtje. Dat vloeken moet ik afleren. Negatieve energie. De benen doen het al bijna niet meer en een allesoverheersende vermoeidheid bespringt mijn lijf.

Mijn ogen worden zwaar en ik moet nu snel gaan zitten! Eén van de eitjes is in het kokende water ontploft en moet ik weggooien. De computer staat nog aan. Gisteren ook vergeten uit te zetten. Ik hoor de systeembeveiliging op de harde schijf ratelen, op zoek naar een digitale inbraak of een vernietigend virus.

Nu even zitten en de lokale krant lezen. Over grootse plannen van een gemeente in geldnood. En de zin en onzin op Facebook bekijken. Over een afgeleefde kat die hydrotherapie gaat doen, over vleesetende feestgangers die de buren wegroken.

Al die commentaren die je overal leest en ziet

Commentaren bij weerzinwekkende filmpjes met argeloze passanten en de stupide persoonlijkheidstestjes, die veel mensen toch steeds maar weer opnieuw blijven invullen. Daarna de ‘grote’ dagbladen en hun krantenkoppen, de columns van Youp van ‘t Hek en Ebru Umar.

Ook een stevig commentaar van een Nederlandse journalist slurp ik naar binnen. Over De Jenaaitmesteeds. Als die godsdienstwaanzinnige Ted Cruz de verkiezingen in Amerika wint, dan moeten we allemaal aan het kruis en is de mensheid reddeloos verloren. En met die mediamalloot Donald Trump zijn we nog slechter af.

Ik lees over uitzichtloze oorlogen, stervende kinderen en steden zonder water. Mannen en vrouwen die door bommen hun gezin, hun huis of elkaar verliezen. Over vluchtelingen die massaal verdrinken. Over een man die zijn vrouw en kinderen bij de vlucht uit Eritrea is kwijtgeraakt.

Al die wonderbaarlijke genezingen en medische strohalmen

Ik lees over een nieuw, grensverleggend medicijn tegen een vorm van Multiple Sclerose en zet de computer na een tijdje uit. Ik word een beetje depressief van al die wonderbaarlijke genezingen en medische strohalmen. Een hele hooiberg kwam er de laatste jaren voorbij.

Ontbijt in de zon. Achter het glas. Maar wel samen.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

MS dag…

Begin januari waren wij druk bezig met Wereld MS dag. We vroegen aan ons publiek wat zij nou eigenlijk van Wereld MS dag vonden. Vele reacties volgenden en zelfs een v... › Lees meer

Opgeven nooit!

Een persoonlijke boodschap van Wendy valt in onze mailbox. Haar man Ger heeft MS en is in Nederland uitbehandeld. Zij mogen naar Mexico voor de HSCT behandeling. Maar ... › Lees meer