De MS Hug…

Natascha

Onlangs vroegen wij aan onze lezers of zij bekend waren met de MS Hug. We kregen flink wat reacties waaronder de reactie van Natascha. Zij heeft de MS Hug ervaren. Lees mee met haar ervaring...

De MS Hug…

Onlangs vroegen wij aan onze lezers of zij bekend waren met de MS Hug. We kregen flink wat reacties waaronder de reactie van Natascha. Zij heeft de MS Hug ervaren. Lees mee met haar ervaring...

Het menselijk lichaam is een wonderbaarlijke machine. Een goed geoliede machine die het doorgaans goed doet op de juiste brandstof, goede verzorging en de benodigde rust op zijn tijd. Als er iets hapert, is daar de monteur, oftewel de dokter, die het euvel verhelpt en je kunt weer verder.

Moet ik ervoor zorgen, dat ik dit gevoel niet krijg? Of moet ik gewoon op het moment dat ik het gevoel krijg, rust nemen?

Soms gaat er ondanks de juiste brandstof, goede verzorging en benodigde rust toch iets mis. Kan de monteur het ook niet 1-2-3 fixen. Op zulke momenten, sta je er pas bij stil hoe bijzonder en waardevol een gezond en normaal functionerend lichaam is. Zoals een machine met soms wat haperingen of een ontbrekend schroefje best kan functioneren, kan het menselijk lichaam dit ook. Soms met wat hulp van buitenaf. Een tabletje, injectie, massage, ingreep of aanpassing kunnen wonderen verrichten. Met eventuele blijvende haperingen, kun je leren omgaan, zodat het toch leefbaar blijft.

Nu heb ik de afgelopen weken kennis gemaakt met de MS-hug. Een wonderbaarlijk fenomeen waar mijn lichaam me mee confronteert. Sinds de lumbaalpunctie, ervaar ik dit gevoel van tijd tot tijd, zonder te weten wat het was. Op een gegeven moment heb ik een consult gevraagd bij dr. Google. Warempel, het gevoel bestaat en heeft zelfs een naam: de MS-hug. Weer iets geleerd….

Ter informatie: MS-hug, Engels voor multiple sclerose knuffel, ook wel MS girdle of girdle band sensation genoemd. Het is een vorm van overgevoeligheid van de spieren die zijn gelegen tussen de ribben en die de ribben op hun plaats houden. De MS-hug dankt zijn naam aan de manier waarop pijn, tinteling of druk zich rondom het bovenlichaam ontwikkelt. Kan van een paar seconden, tot uren tot zelfs dagen duren of met tussenpozen terugkeren. Warmte, stress of vermoeidheid kunnen zorgen voor een toename van de symptomen, maar hoeven niet te betekenen van de ziekte verergert. Het is een indicator die aangeeft dat men meer moet rusten, ontstressen of afkoelen (bij koorts). Een soort van dashboardlampje van je lichaam, je eigen machine.

Het is me alleen nog niet duidelijk wat precies de bedoeling is van die knuffel.

Geloof me, het woord MS-hug klinkt aantrekkelijker dan het is. Ik ervaar het als een strakke band om mijn borstkas, die me het gevoel geeft, dat ik niet meer voldoende lucht binnen krijg. Die me de adem beneemt. Ik heb het vooral aan het einde van de dag, of overdag als ik teveel heb gedaan, als ik te weinig heb gerust of als ik iets ga doen wat ik spannend vind. Als ik het voel, en ik neem rust, trekt het ook weer langzaam weg. Het is tot nu toe bij mij niet een gevoel dat dagenlang aanhoudt.

Eigenlijk geniaal dat het lichaam dit op deze manier aangeeft. Je kunt het negeren, maar daar word je beslist niet vrolijker dan. Het is me alleen nog niet duidelijk wat precies de bedoeling is van die knuffel. Moet ik ervoor zorgen, dat ik dit gevoel niet krijg? Of moet ik gewoon op het moment dat ik het gevoel krijg, rust nemen? Ga ik voor preventie? Of neem ik maatregelen als het zover is?

Het is tot nu toe bij mij niet een gevoel dat dagenlang aanhoudt.

Lastig. Zeker in deze tijd waarin ik volop mijn (nieuwe) grenzen aan het opzoeken ben. Aangezien ik nu dagelijks geknuffeld wordt door de MS, denk ik, dat ik vaak grensoverschrijdend bezig ben. Ik hoop dat gaandeweg de tijd me duidelijk gaat worden, waar mijn grenzen liggen en dat ik dan zelf bepaal of het de moeite waard is om er overheen te gaan of juist niet. Of het me een knuffel waard is of juist niet...

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

  • G. Hoogeboom schreef:

    Bij mij is in 2012, dankzij de MS hug, naar voren gekomen dat ik MS heb. HeHDaarvoorb er voor in het ziekenhuis gelegen, om 5 dagen een Prednison infuus te krijgen, mijn energie was toen ook titaal op. Voor de diagnose, altijd “rare” dingen gehad, wat achteraf dus shubs waren. De hug kan ik me nog goed herinneren, ik voelde me net de kerstman met een vol gegeten buik, ik liep er ook naar. Eten deed ik weinig, ik had echt een vol gevoel, ook het zuchten door adem tekort. Ik voel het soms weer, (op het moment ook) maar sta er eigenlijk weinig bij stil. Komt ook, omdat ik niet eens wist, tot voor kort, dat dit een naam had. Aangezien ik niet tegen Avonex kan (ik kreeg er Vasculitis van) gebruik ik nu vanaf eind 2014 geen remmende medicijnen. Ik vind het lastig, om te bedenken wanneer er echt iets aan de hand is, ik blijf ook nog steeds gewoon alles doen als voorheen. Heb geen rust in mn kont. Maar als die hug idd een graatmeter is, zou dat voor mij dus nu een duidelijk punt moeten zijn, even niet door te blijven stomen. Lastig voor mij.

  • Hoe gaat het nu met Henny?

    In 2016 deelt Henny haar eerste verhaal op Platform MS. Een verhaal over haar diagnose en het afscheid moeten van bepaalde zaken. Onlangs ontvingen wij haar tweede ver... › Lees meer

    MS kinderkamp

    Kristien heeft zieke ouders, waarvan 1 met MS. Om daaraan te ontsnappen ging zij weleens naar een kinderkamp voor kinderen met ouders met MS.... › Lees meer