De MRI-scan

Paula Smit

Een onderwerp welke regelmatig wordt benoemd bij MS; de MRI-scan. Voor sommigen een hel. En voor anderen een uurtje rust met heerlijke muziek op de achtergrond. Het is het onderwerp van het nieuwe verhaal van Paula. Wat vindt zij van de MRI-scan? Een hel? Of een herhalende bevestiging dat ze MS heeft? Je leest het onderstaand...

De MRI-scan

Een onderwerp welke regelmatig wordt benoemd bij MS; de MRI-scan. Voor sommigen een hel. En voor anderen een uurtje rust met heerlijke muziek op de achtergrond. Het is het onderwerp van het nieuwe verhaal van Paula. Wat vindt zij van de MRI-scan? Een hel? Of een herhalende bevestiging dat ze MS heeft? Je leest het onderstaand...

2017, een nieuw jaar. Alweer het derde jaar dat ik weet dat ik MS heb, en ik ben weer een jaar verder zonder dat ik merkbaar verder achteruit ben gegaan. Het is soms gek, want er zijn momenten dat ik de MS even vergeet. Dat ik er niet aan denk, of dat ik me zo goed voel, dat ik opeens een stille hoop heb dat het verdwijnt of dat het minder wordt. En er zijn ook momenten dat ik er weer aan herinnerd word. Een van die momenten is de jaarlijkse controle; de MRI-scan.

Ik kan me mijn eerste scan nog zo goed herinneren. Voordat ik mijn diagnose kreeg, was ik bijna nooit in het ziekenhuis te vinden en al zeker niet voor een scan. Ik stel bezoeken aan artsen altijd het liefst zo lang mogelijk uit en ik ga pas heen als ik denk dat er echt iets aan de hand is. Ik wist dan ook niet wat me met een MRI te wachten stond. Van tevoren had ik wel filmpjes opgezocht op internet, zodat ik een beeld had van wat er ging gebeuren, maar op het moment dat ik erin lag, wist ik pas echt hoe het was.

Het moeilijkste vind ik dat je in een heel smalle buis ligt, dat je niet mag bewegen en geen idee van de tijd hebt.

Je hebt een koptelefoon met muziek op en ik probeer dan de liedjes te tellen om een beetje een idee te hebben van de tijd die is verstreken, maar de herrie van het apparaat zorgt ervoor dat het eerder lijkt of je in een soort discotheek bent waar heel slechte dancemuziek wordt gedraaid. Ik probeer mezelf dan rustig te houden door aan positieve dingen te denken of me op mijn ademhaling te focussen, maar toch komen op dat moment alle gedachten rondom MS, die ik normaal gesproken diep heb weg gestopt, steeds opnieuw naar boven en daar word ik heel onrustig van.

De eerste keer was mij vooraf verteld dat ik er ongeveer 30 minuten in zou liggen, maar uiteindelijk heb ik er toen anderhalf uur in gelegen. Nou geloof me, dan maken je hersenen overuren. Zeker omdat je na de scan niet direct de uitslag krijgt. Op het moment dat je wegloopt, zie je door een schermpje de radiologen naar foto’s van jouw hersenen staren en overleggen, maar wat ze zeggen hoor je niet. Dat is echt vreselijk. Ik weet nog dat ik doodmoe was toen ik eruit kwam. Alle spanning kwam eruit en de week daarna vond ik slopend omdat ik zo benieuwd was naar de uitslag.

Inmiddels heb ik nog een tweede keer een scan gehad en volgende week staat dus de derde gepland. Ondanks dat ik weet wat me staat te wachten, brengt het opnieuw spanning met zich mee. Ik merk dat ik er onbewust veel over nadenk. Hoewel ik me de laatste tijd eigenlijk heel goed voel, maalt er toch door mijn hoofd heen: "Wat nou als er op de scan nieuwe ontstekingen te zien zijn?" Tja... wat dan? Dat is een goede vraag waar ik eigenlijk het antwoord niet zo goed op weet. Vandaag zei iemand tegen mij: "Luister gewoon naar je lichaam, je bent zo goed als jij je nu voelt en het maakt dan toch niet uit wat er te zien is op de MRI?" Dat is ook eigenlijk zo, want omgekeerd kan het ook zo zijn, dat je je slechter voelt en dat er niets te zien is op een MRI.

Vooralsnog hoop ik gewoon dat ik nog heel lang zo "gezond" zal blijven als nu en dat de uitslag van de MRI dit beeld van "me best wel goed voelen de laatste tijd" zal bevestigen. Dat zou betekenen dat de ziekte nu drie jaar zo goed als stilstaat en dat ik in ieder geval niet achteruit ga. Het liefst zou ik natuurlijk willen dat dit voor de rest van mijn leven zo zou blijven of dat er straks zulke goede behandelmethoden zijn gevonden, dat de ziekte stil te leggen is, of zelfs te genezen.

En leef ik volgens mijn eigen MS – regels en geniet ik zoveel mogelijk van alle leuke en mooie momenten!

Tot die tijd, eet ik nog steeds zoveel mogelijk volgens de regels van het EET ANDERS EXPERIMENT en leef ik volgens mijn eigen MS – regels en geniet ik zoveel mogelijk van alle leuke en mooie momenten die er zijn en dat zijn er gelukkig genoeg! :)

Wordt vervolgd...

X Paula

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

  • Bas schreef:

    Hoi Paula,

    Wat heb je een bij mij passend verhaal geschreven zeg!
    Ik kreeg iets meer dan een half jaar geleden een slapende linker voet, ik dacht dat trekt zo wel weg…. Na een paar dagen tintelde mijn hele onderlijf en voelde ik niks meer in die voet!
    Niet lang daarna lag ik ook in die MRI buis, als je van dance houdt zit je hier goed, zei ik tegen de röntgen dame.
    Inmiddels een tweede scan later en een plekje van niet groter dan een knopspeld was de bevestiging van de door de neuroloog verwachte MS.
    Ook ik heb het idee dat ik niks mankeer, geen tintelingen meer.. Toevallig deze week duizelig. Wel maf, want elke scheet die nu tegenwoordig dwarszit, relateer ik direct aan die MS….
    Ik sta over het algemeen erg positief in het leven en ben geen doemdenker, inderdaad als je er niet aan denkt, ben je gewoon gezond, net als een ander.
    Bedankt voor het stuk wat je geschreven hebt.
    Bas

  • Babs schreef:

    Ik moet bijna weer mri . Ik vind dat ook zo eng vooral omdat ik het vreslijk vind met mijn hoofd vast te zitten. Wat mij drijft om het te willen en moeten is dat ik wil weten hoe ik ervoor sta

  • Verhoeven nadine schreef:

    Heb sinds 2008 Ms en heb 1 opstoot gehad maar myn laatste MRI was ik niet achteruit gegaan .Dus ik hoop dat ik l nog zo verder kan gaan .

  • Elly Hop schreef:

    Ik heb nu 3 jaar klachten en ruim 2 jaar de diagnose. Volgens mij staat de MS bij mij stil. Maar Ik moet binnenkort voor een MRI. Dan zullen we het zien/horen. Die MRI,
    Ik vind het vreselijk met mijn claustrofobie. Kan er nu al tegenop zien. Wat fijn voor je dat het goed gaat met je.

  • Harriette schreef:

    Hoi Paula,

    Nieuwe ontstekingen beteken niet dat je achteruit gaat heb ik begrepen. Je zegt het zelf, luister naar je lichaam.

    De dag voor het ZH plan ik altijd een ik-dag, een dag zonder afspraken, alleen ik-tijd.
    Ik merk dat je dan rustiger naar het ZH gaat.

    Sterkte en groetjes Harriette

    • P schreef:

      Ja,dat is een goede tip. Het heeft onbewust heel veel spanning met zich mee gebracht, heb ik gemerkt! Maar vandaag heb ik de uitslag gekregen en die was goed. Mijn MS is het afgelopen jaar stabiel gebleven! Ik ben er heel blij mee.

  • Duiken en MS

    Miryam schrijft ons over haar passie Duiken. Daarnaast heeft zij ook MS. De foto is door Miryam zelf gemaakt tijdens een van haar duikvakanti... › Lees meer

    Van het kastje naar de muur…

    Tijd voor een nieuw verhaal van Annelies. Haar laatste verhaal was redelijk confronterend betreffende haar zwangerschap en dan met name de tijd daarna. De heftige peri... › Lees meer