De jaarlijkse scan

Annelies van der Heide

Vergissen is menselijk. Zo hebben wij vier weken geleden het verkeerde verhaal van Annelies online gezet. Namelijk verhaal nummer 15, terwijl verhaal nummer 14 aan de beurt was. Bij deze onze excuses voor de vergissing. Daarnaast zullen de verhalen van Annelies vanaf vandaag elke vier weken gedeeld worden.

De jaarlijkse scan

Vergissen is menselijk. Zo hebben wij vier weken geleden het verkeerde verhaal van Annelies online gezet. Namelijk verhaal nummer 15, terwijl verhaal nummer 14 aan de beurt was. Bij deze onze excuses voor de vergissing. Daarnaast zullen de verhalen van Annelies vanaf vandaag elke vier weken gedeeld worden.

Ik mag weer in de scan, zucht. Niet dat ik er een hekel aan heb, maar een pretje vind ik het ook niet. Als ik dan in de auto zit naar het ziekenhuis toe, dan word ik wel wat zenuwachtig. En als ik er in lig, heb ik wel wat last van een versnelde hartslag. Terwijl ik weet wat me te wachten staat, dit is niet de eerste keer of zo. Vaak denk ik dan bij mezelf, "stel je niet zo aan mietje."

Zo wordt er bijvoorbeeld gezegd dat ze geen MS hebben maar fibromyalgie...

De scan is om te zien hoe de MS zich ontwikkeld. Natuurlijk ben ik daar zelf ook wel erg nieuwsgierig naar. Is het stabiel? Doen de medicijnen hun werk? Af en toe je hoofd van binnen bekijken is wel interessant hoor, snap er alleen niet zo heel veel van ;-) Ik kijk eigenlijk alleen naar de witte vlekjes, hoe die zich ontwikkelen.

Toch vraag ik me soms wel af of de diagnose nu wel goed is. Of ik toch niet wat anders heb. Want ja, ik heb al een keer een foute diagnose gehad, waarom niet een tweede keer? En de laatste tijd lees ik daar ook wel over. Dat bij veel mensen de diagnose MS fout wordt gegeven. En dat komt omdat de diagnose MS moeilijk te geven is. Elke MS patiënt is weer anders. Bij iedereen loopt het ziektebeeld anders. Je kunt er bij MS geen vinger op leggen. En sommige aandoeningen/ziektes lijken qua symptomen op elkaar. Zo wordt er bijvoorbeeld gezegd dat ze geen MS hebben maar fibromyalgie. En laat ik het nou juist net anders om hebben gehad. Nou ja, ik ben goed onderzocht dus ze zullen het wel weten.

Daar stond een aanhanger van een vrachtauto en hebben ze een MRI in geplaatst, om de mensen toch te kunnen helpen.

Vandaag was het wat anders dan anders. Er wordt verbouwd in het ziekenhuis. Ze krijgen nieuwe MRI's. Ik moest plaats nemen in een andere wachtkamer. Op de revalidatie afdeling. Daar maakte ik me al een beetje zorgen om. Weten ze dat ik hier zit, vergeten ze me niet? Heel stom eigenlijk, ik heb toch een mond gekregen. Die weet ik anders ook wel te gebruiken ;-)

Gelukkig daar kwam de radioloog al aan. Ik was aan de beurt. In plaats van door de gangen te lopen en een kamer te hebben in het ziekenhuis. Werd ik meegenomen naar buiten! Daar stond een aanhanger van een vrachtauto en hebben ze een MRI in geplaatst, om de mensen toch te kunnen helpen. De verbouwing zou namelijk 3 maanden duren. Ze wilden het ook niet 3 maanden stil leggen en dat snap ik ook wel. Dus een hele goede alternatief natuurlijk, maar je verwacht het niet.

Op het moment dat wij buiten kwamen, kwam er een lijkwagen aan gereden. Nou zou je denken; dat gebeurt wel vaker bij het ziekenhuis, niks bijzonders. En dat was het anders ook niet geweest. Je bent in een ziekenhuis dus je kunt dat verwachten. Maar er ging van alles door me heen. Ik heb net afscheid genomen van een goede kennis. Die abrupt uit het leven is gerukt. Ik ging daar toch aan denken. Ook al wil je het niet, je doet het toch.

Door de manier waarop ik in de scan lag, dacht ik aan haar. Ik heb mijn tranen moet bedwingen. Voelde af en toe mijn hartslag stijgen. Mezelf maar weer rustig proberen te praten. Meestal lukt me dat ook wel door een goed muziekje. Maar er was weinig muziek, er werd alleen maar gepraat op de radio. En als het nou interessant was, dan kon ik me daar wel op focussen, maar dat was het niet echt.

Nog even doorzetten dacht ik bij me zelf, dat laatste stukje kan je ook nog wel.

Ze bleef maar door mijn hoofd spoken. Allerlei vragen schoten door me heen. Ik had de neiging om op te staan en weg te lopen. Dat gaat natuurlijk niet. Nog even doorzetten dacht ik bij me zelf, dat laatste stukje kan je ook nog wel. Ik werd naar buiten geschoven. Eindelijk klaar. Maar nee er moest nog contrast vloeistof in. De radioloog vertelde me dat het nu nog 5 minuten zou duren. Nog even volhouden dus. Ik luisterde nog wat naar de radio. En dacht bij mezelf nog 2 nummers luisteren en dan mag ik er uit. Normaal duurt zo'n scan maar een half uur tot drie kwartier. Maar nu leek het wel uren te duren.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Kleine meisjes worden groot…

Oprichter van de - zo gegroeide - grootste online MS community van Nederland. Dat doe je niet zomaar. Ik heb het in de afgelopen jaren met heel veel plezier gedaan en ... › Lees meer

Accepteren

We zijn inmiddels beland bij het twintigste verhaal van Annelies! Wij zijn enorm trots dat Annelies zo fanatiek haar verhaal deelt. Lees snel mee met het nieuwe verhaa... › Lees meer