De diagnose van Ellen (deel 1)

Onlangs kregen wij via Facebook een bericht binnen van Ellen. Zij vroeg of wij nog meer ervaringen/verhalen wilden. En uiteraard antwoordden wij dat alle verhalen welkom zijn!
Ellen heeft pas sinds mei dit jaar de diagnose. Haar voornaamste klachten zijn vermoeidheid en depressie. Lees snel mee…

“Wil je alsjeblieft m’n hand vasthouden”, vroeg ik aan de assistent terwijl de tranen over m’n wangen rolde.

Het was ‘Goede Vrijdag’ 14 april 2017 10:00 uur toen ik me bij de oogarts meldde. Die week ervoor had ik ineens een waas voor mijn linkeroog en zag ik heel slecht (16%). Ik dacht dat het vanzelf wel over zou gaan. Wellicht kwam het doordat ik wimperextensions had laten zetten en was ik allergisch. Maar nadat ik deze had laten verwijderen werd het niet beter. Een bezoek aan de huisarts volgde die me vervolgens naar de oogarts stuurde. Ik ben alleen naar de afspraak in het ziekenhuis gegaan in de veronderstelling dat ik binnen een half uur weer buiten zou staan met een paar oogdruppels. Niemand had verwacht dat ik 7,5 uur later compleet in de war pas buiten zou staan.

De oogarts had moeite met een diagnose maar vermoedde toch iets neurologisch. “De assistent loopt even met je mee naar de spoedeisende hulp want daar gaan we een CT-scan laten maken”, zei de oogarts. Ik dacht nog: “pff ik snap wel waarom de zorg zoveel kost ja, wat overdreven weer”. Maar uiteraard liep ik braaf mee en meldde mij op de SEH. Er werd bloed afgenomen, hartslag gecontroleerd, bloeddruk gemeten en ondertussen rolde ik steeds verder met m’n ogen omdat ik het allemaal te overdreven vond. Ik kwam notabene voor een waas voor m’n oog.

JOH, dacht ik, verrassend. Mag ik nu dan eindelijk weg?

In de wachtkamer van de SEH werd ik opgehaald door een vrijwilliger met een rolstoel die mij vervolgens naar de CT-scan zou brengen. ‘Ik kan gewoon lopen, die stoel is echt niet nodig”, zei ik tegen de vriendelijke meneer. “Nee, mevrouw. Ik heb deze rode Ferrari meegenomen en ik ga u netjes afleveren bij de CT-scan”, zei hij. Na mijn ego aan de kant hebben gezet werd ik na de CT-scan gereden. Binnen een paar minuten was ik klaar en toen kwam het lange wachten. Na urenlang me verveeld te hebben in de wachtkamer, werd ik eindelijk opgehaald door een Co-assistent die vervolgens allemaal standaard testjes ging doen. Beetje knijpen, beetje kloppen, beetje tikken, in een rechte lijn lopen op de vloer. “Ik ben niet onder invloed hoor dokter, ik heb oogdruppels gehad bij de oogarts”, zei ik met mega grote pupillen. Het hoorde erbij, of ze moest gewoon oefenen, i dont know.

Ondertussen het thuisfront geïnformeerd. Mijn moeder wilde langskomen maar ik zei steeds: “Zodra jij hier bent ben ik al weg hoor”. Het was namelijk zeker 40 minuten rijden voor haar, maar als ik toen wist wat er ging gebeuren… De arts kwam met de uitslag van het bloedonderzoek en de CT-scan. Ze hadden geen afwijkingen gevonden. JOH, dacht ik, verrassend. Mag ik nu dan eindelijk weg? “Maar we kunnen niet goed zien hoeveel druk er staat op je hersenen dus we gaan de druk op je hersenen meten door middel van een ruggenprik en dan gaan we je hersenvocht direct onderzoeken”, zei de arts.

Ik ben 1.88m en een stevige vrouw maar op dat moment was ik een klein, kwetsbaar en angstig meisje.

Uhhhh what!? En voordat ik kon beseffen wat er ging gebeuren stonden er 4 mensen aan me bed. Dat was het moment dat ik in paniek raakte. De dokter legde uit wat ze ging doen maar dat nam de spanning alleen maar toe. “Wil je alsjeblieft m’n hand vasthouden”, vroeg ik aan de assistent terwijl de tranen over m’n wangen rolde. Je mag alles bij me doen, bloedprikken, snijden, alles bekijken maar een ruggenprik om hersenvocht af te tappen! Ik ben 1.88m en een stevige vrouw maar op dat moment was ik een klein, kwetsbaar en angstig meisje.

Ik hoor de arts nog zeggen: ‘Houdt je benen zo dicht mogelijk tegen je aan, niet bewegen ook niet als het pijn doet of je benen gaan tintelen.’ Daar raakte ik nog meer van in paniek al snap ik het natuurlijk wel dat ze dat moest zeggen. Het ging redelijk snel maar elke seconde duurde een eeuwigheid. Toen ze klaar was, liet ze me 3 buisjes zien met super helder vocht, dat was dus mijn hersenenvocht, bizar. Ik moest een uur blijven liggen en mocht eindelijk eten want uren teren op een mager ontbijtje lukte niet. Ik belde mijn moeder huilend op en vroeg of ze wilde komen.

Oke, verstand op 0 en gaan.

Toen mijn moeder binnenkwam, liep de dokter ook naar binnen en zei dat ik mocht gaan (wat ik al voorspelde) maar goed i needed my mom anyway! Ze konden alle ernstige scenarios uitsluiten maar ze wilde wel dat ik nog extra onderzocht werd bij de oogarts en een MRI-scan zou laten maken. Die dinsdag erna werden er foto’s gemaakt van alle bloedvaatjes bij de oogarts, ook geen pretje. En die vrijdag daarna was de MRI. Als je nog geen claustrofobie hebt, dan wordt je het wel in een MRI scan. Nog een beetje contrastvloeistof werd ingesloten en ik lag te spacen in de MRI tunnel. Oke, verstand op 0 en gaan.

Hoe dit afloopt lees je volgende week vrijdag!

FacebooktwitterlinkedinFacebooktwitterlinkedin

Een reactie

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *