De dag die mijn leven veranderde

Paul

Wij van Platform MS proberen te helpen door verhalen van én over MS'ers te publiceren. Onlangs kregen we een berichtje van Paul met hierin zijn verhaal. De dag van de eerste klacht tot de diagnose. Speciaal bij dit verhaal is de foto welke Paul heeft uitgekozen. De foto is gemaakt door Peter Rosén/LapplandMedia (www.lapplandphotoadventures.com).

De dag die mijn leven veranderde

Wij van Platform MS proberen te helpen door verhalen van én over MS'ers te publiceren. Onlangs kregen we een berichtje van Paul met hierin zijn verhaal. De dag van de eerste klacht tot de diagnose. Speciaal bij dit verhaal is de foto welke Paul heeft uitgekozen. De foto is gemaakt door Peter Rosén/LapplandMedia (www.lapplandphotoadventures.com).

Aan het eind van 2008 begonnen de klachten redelijk vaak last van hoofdpijn en ik begon wazig te zien door mijn rechter oog. Wat op den duur zo erg was dat ik NIETS meer zag door mijn oog. Hup naar de huisarts, die vond het vreemd dat mijn pupil niet reageerde op het lampje en vertelde me dat ik maar naar de oogarts moest gaan in het ziekenhuis waar ik dezelfde dag nog terecht kon. Hij constateerde het zelfde en besloot me door te verwijzen naar de neuroloog. Ook daar kon ik dezelfde dag nog terecht. Hulde daarvoor trouwens.

De conclusie van de neuroloog was neuritsch optica, een ontsteking van de oogzenuw, omdat ik verder geen MS gerelateerde klachten had. Heb een paar test gehad zoals een VEP en gezichtsveld onderzoek over een periode van een half jaar ongeveer, een neuritsch optica gaat gewoonlijk over na 6 maanden. Bij mij was dit niet het geval en ik kreeg als ik mijn kin op mijn borst legde tintelingen in mijn hand en benen. Dat vond de neuroloog vreemd en besloot om een MRI te doen.

We gaan ervan uit dat beide ontstekingen niets met elkaar te maken hebben.

De uitslag daarvan was duidelijk er zit een ontsteking in/op de oogzenuw EN in/op een zenuw in mijn nek. Maar wist hij me te vertellen dit kan puur toeval zijn en we gaan ervan uit dat beide ontstekingen niets met elkaar te maken hebben. Goedzo, dan gaan we daar maar vanuit maar om alles een beetje leefbaar te maken toch maar besloten om een intraveneus kuur cortison steroïden te doen.

Wat een verschrikkelijk spul is dat. Je wordt er wat druk van en voelt je wat vlug aangevallen. Maakt niet uit, het hielp me wel, en na een tijdje waren de tintelingen weg en kwam het zicht in mijn rechteroog ook weer wat terug.

Daarna heb ik eigenlijk nergens last van gehad, tot januari dit jaar. Ik heb de afgelopen jaren gewoon weer hard kunnen werken zoals ik dat anders ook altijd deed. Van 6:00 tot 17:00 en soms langer. Maar merkte wel dat ik wat vlug vermoeid was en kon slecht uit mijn bed. Het zal de leeftijd zijn dacht ik dan, ik nader immers de 30 al!!!

Januari 2013, de feestdagen zitten erop en we gaan lekker op wintersport. Nadeel is wel dat mijn benen wat gek doen. Alsof ik te veel alcohol gedronken heb, sta ik wat wiebelig op mijn benen. Ik zal wel weer wat overdreven gedaan hebben, dacht ik nog. De vakantie ben ik goed doorgekomen maar 2 weken na thuiskomst heb ik weer een tintelend gevoel in mijn vingers. Ach, ik zal wel verkeerd in mijn bed hebben gelegen, maar het werd erger en kon een pen niet meer vasthouden, en mijn bestek vloog alle kanten op. Dan nog eens dat dove gevoel in mijn zij en mijn benen. Wat is er toch aan de hand?

Ik ben 29 en dacht de hele wereld aan te kunnen.

Snel maar weer een afspraak gemaakt bij mijn neuroloog. Eerst vertelde de assistente me dat er geen plek was, maar ik moest maar bellen en ik kon komen hadden ze me verteld. In dat geval was er wel plek. Dus vlug naar de arts en deed wat gevoels testen met een soort van pizzasnijder..?
Anyhow, ook nog maar een MRI, alleen de nek dit keer omdat daar het probleem vandaan lijkt te komen.

De uitslag die ik dezelfde dag nog kreeg knalde me wel met beide voeten terug op moeder aarde, ik ben 29 en dacht de hele wereld aan te kunnen. Maar er zit weer een ontsteking op de zenuw, dit keer op een andere plaats. We kunnen met zekerheid zeggen dat je Multiple Sclerose hebt, zei hij nog. Wat hij daarna nog vertelde heb ik niet meer gehoord.

En ben stilletjes in mijn auto gestapt en naar huis gereden. En dan thuis dringt het pas echt tot je door;

Ik heb MS...

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Wat ik wel kan

Paula schrijft in haar nieuwe blog over het onprettige gevoel dat een brief van het UWV haar geeft. Het legt de nadruk op wat zij niet kan in plaats van wat zij wel ka... › Lees meer

Opgeven is geen optie…

Onderstaand verhaal las ik vorige week op de Facebook pagina van Armin. In 2016 heeft Platform MS enkele verhalen gedeeld over de reis van Armin naar Mexico om daar ee... › Lees meer