Dagobert Duck

De titel doet jullie waarschijnlijk aan iets heel anders denken, dat hadden wij namelijk ook. Maar na het lezen van het derde verhaal van Catharina hebben wij toch enkele traantjes weggepinkt. Hoe je als MS’er door een verschrikkelijk diep dal gaat maar hier uit weet te klimmen door de hulp van je familie, vrienden en schoonfamilie (in onlogische volgorde, red.). En met zoveel hulp om je heen, dan voel je je rijk!

Want een kat heeft 9 levens en MS is daar slechts één van!

De verschillende buien/ fases van MS ken ik, soms kan ik nog boos worden. Dan voel je je ineens zo klein en machteloos. Vooral als ik (zoals iedere maand) aan het infuus moet en wéér onder die MRI scan moet. Ik focus me dan op waar ik vandaan kom. Niet hoe het was voordat ik ziek werd, maar ik heb die 0-meting verplaatst naar het moment dat ik ineens ziek was, en als je me nu vergelijkt met iemand die niet kon praten voor vijf maanden (wat een rust voor iedereen om me heen!), compleet verlamd was en aan de beademing lag; goh, dan is het leven best een feest! En wat een super lieve mensen om mij heen, ik voel me rijk. In dat opzicht voel ik mij Dagobert Duck.

Mijn zusje vierde haar verjaardag in het Vondelpark zodat ik er (heel even) bij kon zijn.

Jij krijgt de diagnose MS, dan valt je wereld in duigen. Maar ook die van mijn ouders, vriend, zusje, vrienden, familie. En die hebben ook dezelfde kring mensen om zich heen. Dus veel mensen krijgen te maken met die MS en/ of krijgen MS met jou. En ik dacht bij mezelf: wauw, echt on-ge-loof-lijk hoeveel steun ik kreeg en krijg: wie ben ik dan om niet stinkend mijn best te doen en keihard te revalideren, trainen en oefenen?! Mijn vriend kwam iedere week naar het revalidatiecentrum om met mij te kunnen zwemmen, vriendinnen gingen met mij zwemmen of gingen met mij uit eten om even daar weg te zijn, mijn zusje vierde haar verjaardag in het Vondelpark zodat ik er (heel even) bij kon zijn, vriendinnen kwamen eten brengen (wat super lekker en lief was) en kwamen ontelbare keren in het revalidatiecentrum langs om dat dan op z`n kop te zetten (en mij aan het lachen te maken), ik maakte vrienden in het revalidatiecentrum, mijn ouders hebben maanden in Amsterdam gewoond en in de periode dat ik in het ziekenhuis lag (3 maanden) waren ze er om 07.00 uur en gingen ze om 23.00 uur weg…..

You can’t do epic shit without epic people!

Ook mijn schoonfamilie (die ik toen nog maar een half jaartje kende) was (en is) zo ontzettend lief voor mij en hebben veel voor en/ of met mij gedaan, ik kreeg ook bloemen, heel veel kaartjes en reacties (soms uit onverwachte hoek) en zo kan ik nog wel een paar A4tjes typen (wat ik niet ga doen, ik hoor jullie opgelucht adem halen). Echter, ik wil graag iedereen bedanken ook al was het gebaar nog zo klein, alles was even waardevol voor mij. Ik kan helaas niet iedereen noemen, en de zaken heb ik niet naar belangrijkheid opgenoemd, dus voel je niet gepasseerd!!!!

Dus probeer te genieten van al die mooie dingen die het leven nog te bieden heeft!

Wat ik hiermee wil zeggen: als je zoveel bijzondere en lieve mensen om je heen hebt dan zorgen die ervoor (nog steeds, en niet alleen de mensen die ik genoemd heb!) dat je in staat bent tot bijzondere dingen. You can’t do epic shit without epic people! Dus probeer te genieten van al die mooie dingen die het leven nog te bieden heeft, dat kunnen grote dingen zijn, maar ook juist de kleine dingen! (Het voorjaar is nog steeds mijn favoriete seizoen en ik vond het in dat opzicht echt een feest om juist die periode mee te pakken in een revalidatiecentrum aan het Vondelpark.)

Vind jij het nou leuk om mij te volgen? Dat kan via mijn instagram account: de9levensvancath. Want een kat heeft 9 levens en MS is daar slechts één van!

FacebooktwitterlinkedinFacebooktwitterlinkedin

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *