Dagje strand deel 2 – Heimwee naar mezelf

Vandaag publiceren wij het 2e deel van de reeks uit Heimwee naar mezelf van Rebecca. Heb je deel 1 gemist? Dit is altijd terug te lezen op www.platform.ms

Astrid haalde de rolstoel uit de auto en ik ging erin zitten.

Aangekomen in Zeeland, parkeerden we de auto op de gehandicaptenparkeerplaats. Tja, heel lang kon deze fijne ontkenning natuurlijk niet duren. Maar nu hadden we wel een plekje dat niet bezet was door Duitsers. Astrid haalde de rolstoel uit de auto en ik ging erin zitten. Ik probeerde het positieve gevoel van deze ochtend vast te houden en niet te zuchten. Er waren ergere dingen dan even in een rolstoel zitten. Ik moest zelfs lachen toen Astrid aan het hijgen en puffen was terwijl ze mij het duinpad opduwde.

“Nou,” zei ze, “ik ben blij dat je zo over kunt stappen op dat elektrische ding. Ik moet er niet aan denken om je door het zand te rijden.”  Het paviljoen was niet ver weg en we besloten eerst een thee en een stuk appeltaart te nemen. Ik was dan wel zo ijdel om van de rolstoel over te wippen op het houten bankje. Het was inderdaad zalig weer, het waaide een beetje en het zonnetje scheen, maar het voelde niet heel heet aan. Er was me veel aan gelegen het een gezellige dag te maken. Toen we afgerekend hadden, wilde de eigenaresse ons voor gaan naar de strandscootmobiel. We hoefden alleen een rijbewijs achter te laten en verder kostte het niets. Ik zei tegen Astrid dat ik echt nog wel even moest plassen en of ze misschien voor de deur kon blijven staan voor het geval het niet zou lukken. Er was een invalidentoilet en ik kon gewoon met mijn rolstoel naar binnen rijden.

Astrid lag helemaal in een deuk om mijn gilletjes en gezichtsuitdrukkingen.

Naast de pot waren twee beugels bevestigd waaraan ik me vast kon houden. Het ging eigenlijk best goed en ik had geen hulp nodig. Toen ik klaar was, reden we naar de scootmobiel. Ik klom op het ding, wat nog best wel goed ging en de uitbaatster van het paviljoen legde me uit hoe alles werkte. Het was eigenlijk heel simpel; hij kon vooruit en achteruit, en van langzaam tot behoorlijk snel. In het begin ging het een beetje schokkerig, vooral toen ik de bocht moest nemen en we een hellend vlak af moesten rijden naar het strand. Astrid lag helemaal in een deuk om mijn gilletjes en gezichtsuitdrukkingen. Beneden aangekomen liep er een verhard pad maar dit eindigde al gauw en ging over in het zand van het strand. De scootmobiel reed er overheen alsof het niets was.

Ik hoorde het ruisen van de branding en het geschreeuw van de meeuwen hoog in de lucht terwijl het zonnetje me verwarmde en er een briesje door mijn haar speelde. Ik had het rijden nu wel onder de knie en wilde naar het water. Ik zwaaide nog even om en gaf vol gas. Met mijn wielen reed ik door het water dat opspatte rond mijn benen. Het was lang geleden dat ik zo genoten had. Astrid kwam breed lachend achter me aan en bleef met haar voeten in de branding staan kijken hoe ik door het water sjeesde. Toen ik me omgedraaid had en weer naar haar toe reed, ging ik naast haar staan met de scootmobiel en sloot ik mijn ogen terwijl ik de geluiden en de geuren in me opnam.

Ik keek hoe het water rond mijn voeten speelde maar ineens raakte ik mijn balans kwijt.

“Zal ik je vasthouden, zodat je ook met je voeten in het water kunt staan?”
Ik keek Astrid aan en zag hoe haar voeten in het zand weggezakt waren en dacht ineens: waarom niet? Ik tilde mijn ene been naast het andere en liet me voorzichtig van de scootmobiel zakken terwijl Astrid me ondersteunde. Ik stond naast haar met mijn arm om haar schouder, mijn voeten in het frisse water terwijl ik me met mijn andere hand vasthield aan de scootmobiel. Zalig. Ik voelde een enorme rust over me komen terwijl ik naar de horizon staarde. Ik merkte nu pas dat ik al die tijd zo gespannen was geweest. Ik keek hoe het water rond mijn voeten speelde maar ineens raakte ik mijn balans kwijt. Ik weet niet wat er gebeurde, maar voor ik het wist was ik achterovergevallen en op mijn billen in het water terechtgekomen. Astrid had nog geprobeerd me vast te grijpen, maar ze was te laat. Het was zo’n onwerkelijk gevoel. Ik denk dat het kwam door de stroming van de zee waardoor ik me niet goed kon focussen.

Astrid boog zich bezorgd over me heen, maar voor ik tijd had van de schrik te bekomen of me er door uit het veld laten slaan, begon ik onbedaarlijk te lachen. Ik zat daar in het water terwijl de golfjes over me heen spoelden en leunde op mijn armen. De verbouwereerde blik op Astrids gezicht werkte helemaal op mijn lachspieren en voor ik het wist zakte ik ook door mijn armen en lag ik te snikken van het lachen in het water. Astrid zakte door haar knieën en dacht waarschijnlijk dat ik nu echt gek was geworden. Ik keek naar haar op terwijl ik me een beetje overeind werkte om niet al het zoute water in mijn gezicht te krijgen en trok haar omver. Ze gilde toen ook zij met haar witte rokje in het water lag. Samen gierden we het uit van de pret. Astrid rolde door het water en spetterde me nog meer nat. Ik kwam niet meer bij. Astrid stond op, keek naar haar doorweekte kleren en zei: “Nou, doei hè.”

Ik genoot en ik voelde me meer levend dan in lange tijd.

En voor ik doorhad wat ze bedoelde, rende ze door de ondiepe branding en nam een snoekduik het diepere water in. Proestend kwam ze boven. Ze dook nog een paar keer terwijl ik geamuseerd toekeek en met het natte zand en het water speelde. Ik voelde me geweldig. Ja, ik had graag achter haar aan gedoken en eens lekker een radslag gemaakt of een sprintje door het water getrokken, maar zoals het nu was, was het ook goed. Ik genoot en ik voelde me meer levend dan in lange tijd. Astrid kwam uit het water tevoorschijn en haar witte rokje en hemdje plakten aan haar lichaam. Het liet niets aan de verbeelding over. Ik begon nog harder te lachen, terwijl ik naar haar wees.
“Nee, jij ziet er lekker uit.”  Ik bekeek mezelf en zag dat ook mijn kleding zijn functie verloren had. Terwijl Astrid naast me in het water kwam zitten, trok ze haar hemdje uit en ik volgde haar voorbeeld. We waren niet van plan geweest te gaan zwemmen, dus hadden we geen badkleding bij ons. We zaten dus in onze beha en het interesseerde ons helemaal niets.We bleven een poosje zo zwijgend naast elkaar zitten. Ik verbrak de stilte en zei: “Ik moet wat bekennen.”

……

Rebecca

In deel 3 op vrijdag kun je lezen hoe het strand avontuur van Rebecca afloopt.

FacebooktwitterlinkedinFacebooktwitterlinkedin

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.