Blijf positief en geef je dromen nooit op!

In 10 jaar is er veel veranderd in het leven van Danielle. Al vlak nadat ze haar studie afgerond heeft krijgt zij de diagnose MS. Inmiddels heeft zij 2 dochters en is weer bezig om te beginnen met vrijwilligerswerk. Het verhaal van Danielle gaat over doorgaan, je leven leiden en geluk zoeken. Ze heeft aan Platform MS gevraagd om haar te helpen met het vertellen van haar verhaal. Niet iedereen is een geboren schrijver tenslotte maar iedereen heeft een verhaal. Zo ook Danielle.

“De grond zakte onder mij vandaan. Het eerste wat ik dacht was; daar gaat mijn leven, mijn opleiding, mijn alles”.

In juli 2007 – zeker weten doe ik dit niet meer – was ik bezig met het einde van mijn opleiding en ontving ik mijn diploma. In een verpleeghuis voor dementerende ouderen bracht ik mijn werkende en lerende dagen door. Op een gegeven moment begon het op te vallen dat mijn energie erg afnam en had ik een slapende voet. In mijn arm had ik geen gevoel meer. Op mijn voorhoofd liepen allemaal kleine miertjes voor mijn gevoel. Wel vreemd maar ik gaf graag de schuld aan mijn werk en opleiding.

Omdat de klachten bleven stuurde de fysiotherapeut mij – in 2007 – door naar de neuroloog. Vele onderzoeken en een MRI later kreeg ik de uitslag – MS! Ook al had ik door mijn werk meer mensen gezien met MS was het toch iets waar ik bang voor was.  De grond zakte onder mijn voeten vandaan. Het eerste wat ik dacht was “daar gaat mijn leven, mijn opleiding, mijn alles”. Ik had zo graag door willen studeren maar helaas was dat onmogelijk geworden door de extreme vermoeidheid.

“De 1e schub bleef dan ook niet lang uit – een oogzenuwontsteking OZO.”

Samen met mijn toenmalige partner verhuisde ik naar Vleuten. We hadden daar een mooi huisje. Ik heb hem de keuze gegeven om bij mij weg te gaan na de diagnose. Gelukkig heeft hij dat niet gedaan. In Utrecht ben ik gaan werken op een zware somatische afdeling met 31 cliënten. Het werk was zwaar en ik werkte nog 32 uur per week. Als ik thuis kwam uit mijn werk moest ik eerst 3 uur gaan slapen om het vol te houden. De 1e schub bleef dan ook niet lang uit – een oogzenuwontsteking OZO. Vanwege de vermoeidheid werd ik overgeplaatst naar een afdeling met niet aangeboren hersenletsel voor 24 uur per week. Het voelde goed om voor deze mensen te kunnen zorgen. Zolang ik het vol kon houden ben ik dit blijven doen. Al snel volgde de 2e oogzenuwontsteking.

Al direct bleek dat ik 4 weken zwanger was. Na het uitgezocht te hebben bleek de prednison, in deze fase,  niet schadelijk te zijn voor de baby. Ik heb ontslag genomen en ben verhuisd naar Rotterdam. Daar woonde mijn ouders en hen had ik straks hard nodig. In juli 2009 ben ik – na een pittige bevalling – moeder geworden van een prachtige dochter. Na 3 maanden volgde de volgende schub. Hiervan ben ik goed hersteld.

“Nadat ik kort interferon heb gebruikt – waar ik ziek en depressief van werd – heb ik jaren geen medicatie gebruikt.”

Het leven ging door en ik bleef positief. Werkte een aantal uren. ‘s Middags nam ik nog een een rustuurtje. Nadat ik kort interferon heb gebruikt – waar ik ziek en depressief van werd – heb ik jaren geen medicatie gebruikt. Na 4 jaar had ik ondanks de MS nog een kinderwens.

Helaas kreeg ik een schub aan mijn benen, die nooit volledig hersteld is. Na een IVF behandeling ben ik in november 2014 zwanger geraakt. Dit was een mooi cadeau en mijn been kon mij gestolen worden. In 2015 deed ik mee met MS Ontbloot. Dat was een hele mooie foto shoot met een dikke buik. In augustus van dat jaar is mijn 2e dochter geboren. Direct daarna ben ik gestart met Copaxone. Na drie maanden helaas nog een schub omdat Copaxone niet direct werkt. Toch voelde ik mijn beter en had geen last van bijwerkingen.

In 2017 heb ik de stap gezet om uit elkaar te gaan. Onze relatie ging al een tijd minder goed. Een moeilijke beslissing in verband met de kinderen. Ik was niet gelukkig en we hadden veel discussies en ruzie. Er was erg veel stress toen maar de MS hield zich rustig. Het was een moeilijke zomer, alles voor het laatst als gezin bij elkaar. In deze periode kreeg ik een IVA uitkering van het UWV. Hier heb ik het nog steeds wel moeilijk mee. Niet meer kunnen doen wat je zo graag wilt.

“Er is altijd een oplossing denk ik dan maar.”

Ondanks dat ik een moeder met MS ben heb ik het – samen met mijn ouders-  nog best goed voor elkaar gekregen. Soms ben ik even minder positief, maar je moet altijd positief blijven, ook omdat je 2 kinderen hebt. Er is altijd een oplossing denk ik dan maar. Ik werk een paar uurtjes per week en heb meegelopen op de ambulance. Dat is echt mijn droombaan. Niet iedereen begrijpt dat ik toch nog werk ondanks mijn IVA uitkering. Voor mij is het belangrijk. Alleen maar thuis zitten is niks voor mij. Mijn vader krijgt op dit moment zijn laatste chemo. Blijf positief ook al zie je achter de wolken de zon niet meer. Hij gaat altijd weer schijnen al is het leven nog zo moeilijk en oneerlijk.

Lieve groet Danielle

FacebooktwitterlinkedinFacebooktwitterlinkedin

Een reactie

  1. Mooi geschreven meid.
    Zware tijd achter de rug, heftig hoor.
    Echt super dat je zo positief kan blijven.
    Met zon instelling kom je er wel

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.