Annelies wil jullie bedanken!

Mensen bedanken. We doen het dagelijks. Maar soms is het belangrijk om even stil te staan bij dat ene bedankje. En bij de mensen wie je graag wilt bedanken.
Net als Annelies. Zij heeft een verhaal geschreven met hierin haar dankwoorden. Woorden voor haar familie…

Verhalen schrijven is voor mij een stukje verwerking, acceptatie en mijn gevoel uiten. Niks opkroppen maar het van me afschrijven.

Bedankt is een heel klein woordje, maar een grote blijk van waardering. Bedankt kunnen we eigenlijk niet vaak genoeg zeggen, maar ik merk dat ik het wat te weinig zeg. Ik zelf ben ook beter om woorden en gevoelens op papier te zetten dan uit te spreken. En dat betekent niet dat ik niet waardeer wat iedereen voor mij doet of voor mij betekent, maar ik heb er moeite mee om het onder woorden te brengen, ik word te snel emotioneel. Dus toen ik de oproep op Facebook voorbij zag komen, dacht ik dit is mijn kans.

Om te beginnen wil ik eigenlijk iedereen bedanken die ook maar iets voor mij heeft betekent, lotgenoten op facebook, diverse groepen op facebook, fora op het internet, mijn cesartherapeut, de MS verpleegkundige, enz. Deze steun, begrip en hulp wordt door mij heel erg gewaardeerd. Maar er zijn ook een aantal die ik toch wel heel graag even persoonlijk wil benaderen:

Hoe leg je een kind uit dat je wel ziek bent maar niet dood gaat aan deze ziekte?

Mijn papa en mama. Zij hebben mij op de wereld gezet en ik heb veel liefde van ze gekregen en krijg nog steeds veel liefde van ze. Ik zelf was niet altijd even lief tegen ze, maar daar ben je een puber voor 😉. Zij hebben het zelf ook niet altijd even makkelijk en lopen ook met de nodige kwaaltjes rond. Maar ze staan wel voor mij en mijn dochter klaar. Toch vind ik het moeilijk om met hun over de MS te praten. Af en toe komt de MS wel te sprake, maar wil hun niet onnodig met nog meer zorgen opzadelen. Hoe oud je kinderen ook zijn, de zorgen over je kind blijft. Ze zeggen niets voor niets: “Kleine kinderen, kleine zorgen. Grote kinderen, grote zorgen.” Lieve paps en mams. Bedankt dat jullie er voor ons zijn! Ik zeg het niet vaak genoeg, maar ik hoop dat jullie het wel voelen en zien, dat ik echt wel waardeer wat jullie voor ons doen.

Mijn lieve dochter. Die, zonder dat ze het zelf door heeft, veel doet. Ze is heel behulpzaam, begripvol, bezorgd en emotioneel. Als het even niet wil zoals ik wil dan zegt ze wel eens: “Mama gaat het wel? Doe maar rustig aan.” En heel soms met traantjes in haar ogen: “Mama, je mag niet dood gaan.” Dan breek ik en hou ik het zelf ook niet meer droog en huilen we samen even. Ze weet dat ik MS heb en in haar oogjes is ziek zijn niet beter worden en dood gaan. Hoe leg je een kind uit dat je wel ziek bent maar niet dood gaat aan deze ziekte? Lastig, maar probeer het elke keer weer zo duidelijk mogelijk uit te leggen. En natuurlijk is ze af en toe ook echt wel opstandig en zit ik wel eens met de handen in het haar. Maar met haar om me heen voel ik me wel heel erg rijk.

Zij accepteren mij zoals ik ben. Het klinkt misschien gek maar het is echt als een warm deken om mij heen.

Mijn vriend. Mijn steun en toeverlaat, mijn rots in de branding. Ik zou niet weten wat ik zonder hem zou moeten. Hij staat altijd voor mij en mijn dochter klaar. Samen hebben we een hoop lol en voel ik me echt super gelukkig met hem aan mijn zijde. Bij hem kan ik mijn masker laten vallen en laten zien hoe ik me echt voel. En zet ik mijn masker toch stiekem even op, want ik wil hem ook niet altijd tot last zijn, of dat hij zich onnodig zorgen gaat maken, dan prikt hij daar dwars doorheen. Hij ziet het aan mij als ik het allemaal even niet trek. Wij kletsen wel eens over de MS en met hem kan ik er ook echt over praten. Ik kan alles tegen hem zeggen, de MS is geen hoofdzaak, maar een bijzaak. Hij heeft in principe redenen genoeg om te vertrekken, onzekere toekomst, een partner die ziek is en haar nukken ook echt wel heeft, maar ondanks deze “gebreken” toch de reden kan vinden om te blijven.
Bedankt voor alles lieve schat!

Door hem heb ik ook een hoop nieuwe mensen mogen leren kennen. Na eerst wat de kat uit de boom te hebben gekeken, kan ik hier ook zeker mezelf zijn. Zij accepteren mij zoals ik ben. Het klinkt misschien gek maar het is echt als een warm deken om mij heen. Een hoop nieuwe vriendschappen zijn hier uit ontstaan. De vrienden die ik al heb, ik zie ze niet vaak, maar ook zij accepteren mij zoals ik ben en behandelen mij niet anders. Ik wil dat zelf ook niet, ik wil niet als een ziek persoon gezien worden. En dat geldt ook voor mijn collega´s.

Ik hoop dat ik met mijn verhalen, mensen kan helpen, steunen, een gevoel kan geven dat ze er niet alleen voor staan of alleen maar een kijkje kan geven in mijn leven met MS.

Het zijn soms kleine dingen die ze doen of juist niet doen. Ze zien mij niet anders als voor de diagnose, ik ben nog steeds dezelfde persoon voor hun. Natuurlijk merk ik wel dat ze wat meer rekenschap met mij houden. Dan wil ik wat doen en dan lijkt het hun beter dat ik dat niet doe. En dan denk ik: “ze hebben eigenlijk ook wel gelijk.” Die remming heb ik wel nodig. Ik denk nog te vaak als een gezond persoon, maar dat gaat en kan niet meer. Als ik dat wel doe dan kost mij dat een hoop energie en ben ik gesloopt. Bij hun heb ik misschien nog wel wat te vaak mijn masker op, maar dat komt omdat ik niet als een zeur wil overkomen. Ze geven mij allemaal een goed gevoel en ik ben ze daar dan ook allemaal zeer dankbaar voor.

Last but not least, jullie natuurlijk, de lezers en Platform MS. Ik wil jullie bedanken voor het lezen en publiceren van mijn verhalen, doordat jullie mijn verhalen lezen heb ik een doel om te schrijven. Verhalen schrijven is voor mij een stukje verwerking, acceptatie en mijn gevoel uiten. Niks opkroppen maar het van me afschrijven. Dat er dan ook nog mensen zijn die mijn verhalen lezen en publiceren is helemaal geweldig en geeft mij een goed gevoel. Ik hoop dat ik met mijn verhalen, mensen kan helpen, steunen, een gevoel kan geven dat ze er niet alleen voor staan of alleen maar een kijkje kan geven in mijn leven met MS. Ik hoop nog vele verhalen te mogen schrijven en hoop dat jullie de verhalen met nog veel plezier zullen gaan lezen.

“Thank you for your part in my journey”

FacebooktwitterlinkedinFacebooktwitterlinkedin

Een reactie

  1. Annelies ik wil ook jou bedanken voor alles wat jij hebt geschreven over die rot ziekte m.s . Ik begrijp nu een beetje wat jullie door maken.en dan zoals jij schrijft zo positief ,petje af ,en ik hoop dan ook dat jij hier nog lang mee door gaat ,we kunnen er nog veel van leren .
    Ik wens dat er voor jou een heel goed en toch een “gezond”2018 komt samen met je dochter en je vriend.
    De groetjes van Gaatske Sipma .

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *