Angst voor zichtvermindering

Jody Mooij-Nanne

Jody deelt met ons haar verhaal. De angst die ze heeft dat er iets gaat gebeuren met haar zicht. Hiervan heeft ze helaas al de eerste symptomen van moeten beleven. Lees hoe zij hiermee omgaat in dit verhaal.

Angst voor zichtvermindering

Jody deelt met ons haar verhaal. De angst die ze heeft dat er iets gaat gebeuren met haar zicht. Hiervan heeft ze helaas al de eerste symptomen van moeten beleven. Lees hoe zij hiermee omgaat in dit verhaal.

Mijn grootste angst is dat er door de MS iets gebeurd met mijn ogen en dan voornamelijk mijn zicht. De eerste symptomen die ik heb gehad hadden betrekking op mijn ogen, gelukkig niet op mijn zicht. Ik kon op dat moment alleen maar vooruitkijken. Met mijn ogen draaien, naar beneden, omhoog of links en rechts betekende een enorme pijnscheut door mijn hoofd. Dan pas valt het je op hoeveel je met de ogen beweegt. Voor mij was dit een teken om meteen aan de bel te trekken.

Mijn grootste angst is dat er door de MS iets gebeurd met mijn zicht

Samen met andere klachten kwam ik zo bij de neuroloog terecht en de rest is geschiedenis. Gelukkig zijn de klachten met mijn ogen niet heel lang gebleven en heb ik, tot nu toe, geen ‘echte’ klachten met mijn zicht. Ik zeg geen ‘echte’ klachten omdat ik over het algemeen goed kan zien. Afgezien van de bril, maar die had ik al een tijdje, zijn mijn ogen goed.

Toch zijn er wel wat voorbeelden dat het allemaal niet zo goed is als ik zelf wil geloven. De computer bijvoorbeeld. Op het moment dat ik dit typ achter mijn laptop, is het beeld van Word op 150% gezet, want dan kan ik beter zien wat ik schrijf zonder meteen duizelig te worden.

Ik beperk mijn tijd achter de computer, 1 ochtendje per week doe ik dingen achter de computer. Als ik te lang naar het scherm kijk, lees en aan het werk ben achter het scherm krijg ik een duizeligheidsaanval op het moment dat ik mijn ogen van het scherm afhaal. Dit moment wil ik voorkomen. Als ik moe ben kan ik de ondertiteling van de televisie niet meer lezen. Dan is het tijd om naar bed te gaan, dat dan weer wel.

Als ik mijn ogen van het scherm weg draai, krijg ik een duizeligheidsaanval

In het donker autorijden is ook niet mijn favoriet, tenzij ik de weg goed ken. Als ik moe ben en ik zit in de auto kan ik af en toe het gevoel hebben dat ik de weg niet meer goed kan zien. Dit is gelukkig lang niet altijd en als ik mij niet zeker genoeg voel stap ik niet in de auto. Zeker naar vreemde of nieuwe plekken in het donker zijn lastig. Vaak probeer ik dan niet te rijden, maar dat iemand anders het stuur pakt.

Mijn problemen met mijn zicht vallen dus wel mee, al word ik niet heel vrolijk van de dingen die ik net heb opgeschreven. Al ben ik, en waarschijnlijk velen met mij, bezig met trucjes en foefjes om problemen te voorkomen (denk aan wazig zien, duizeligheid, verslikken).

Dit doe ik vooral voor mezelf. Dat een ander dan niet eens doorheeft dat ik iets niet of langzaam doe vanwege mijn MS is dan mooi meegenomen.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

  • Eric schreef:

    Het verbaast mij een beetje dat jij nog autorijd. Ik moest 3 maanden geleden mijn rijbewijs inleveren, omdat het CBR het niet veilig vond vanwege mijn moeite met verdeelde aandacht als ik moe ben.

  • Dewit Sofie schreef:

    Ik heb die angst ook Jody, ik zie regelmatig troebel+een enorme druk op mijn ogen en ook een enorme druk in mijn hoofd. Als ik lees boek of tablet slaag makkelijk zinnen over, maar nu lees ik veel minder omdat regelmatig troebel zie.
    Ik vind het wel jammer dat mijn omgeving mij niet verstaat.

  • Kim schreef:

    Oh Jody.. Ik ken je angst zooo goed. Ik had in eerste instantie de diagnose NMO (variant van MS die ’t erg op de ogen gemunt heeft) 6 wkn na die diagnose bleek het toch MS. Klinkt heels stom wrss maar ik was opgelucht’ ik werd niet blind’. De diagnose MS kreeg ik in Nov 2016 inmiddels ben ik aan m’n li oog 3 oogzenuwontstekingen later. Ik ging van 100% naar 80% naar 60% en nu naar 10% zicht. Het zal niet meer verbeteren kreeg ik te horen. Ok dat was echt niet leuk maar ik kon ermee leven. Ik had m’n re oog nog waar ik haar scherp mee zag. Dus.. Door!
    Vorig jaar rond maart m’n eerste oogzenuwontsteking aan de re kant. Mn zicht ging naar 80/90%. Maar omdat li niet echt meer mee deed was dit in mijn zien echt ’n enorme aanpassing. Helaas nu een 2 de oogzenuwontsteking aan ’t re oog het zicht is nu 45% re. Dit is een behoorlijke dobber voor mij. Ik ben sinds m’n 4de levensjaar brildragemd met ’n flinke bril sterkte. Ben altijd zoooo bang geweest om slechtziende te worden. Zou je dan toch met enorme angst iets op je kunnen afroepen?

    • Esmee schreef:

      Ik ken je angst. Ik was zelf ook altijd doodsbang dat ik een oogzenuwonsteking zou krijgen. En uiteindelijk ook in mijn linkeroog een ontsteking gehad. Het leek net alsof er een zwartgrijze sticker op mijn oog was geplakt. Ik kon om de randen van de “sticker” vaag wat kleuren zien. Ik was doodsbang dat mijn zicht niet meer terug zou komen. Ik werd er werkelijk wanhopig van. Toch hoor ik altijd weer bij iedere schub mijn moeder in mijn achterhoofd die tijdens mijn eerste schub zei..” Vertrouw erop dat het geneest”. (Misschien makkelijk gezegd voor iemand met rrms). Dus dat heb ik dan maar ook weer gehoopt en gedaan. Niet thuis zitten piekeren, maar proberen te functioneren en de dingen te doen die je op dat moment nog wel kunt doen. Ik heb mijn oog toen met een ooglapje bedekt want het zou me anders niet lukken. Ik zag ook door één oog geen diepte dus moest ik oppassen met trap op en af. Autorijden was uit den boze dus dan maar met OV. Toch wilde ik door en ik ben ook gewoon gaan werken wel met pauzes te nemen van mijn beeldscherm en veel rust want anders was het niet vol te houden. Voelde me soms Piet Piraat maar ach..mensen snappen het soms toch niet dus waarom mijn kostbare energie verspillen om begrip te krijgen? Waste of energy. Werken werkt voor mij als een soort van genezing. Het gevoel dat ik toch gewoon normaal kan functioneren met MS. En mijn oog werd weer steeds beter. Uiteindelijk na 4 maanden weer zicht en na een jaar weer helemaal 100%. Nu als ik moe ben ga ik weer wazig zien en klopt mijn oogkas. En dan is het tijd om te rusten. Ik denk niet dat je met angst iets afroept. Het is gewoon puur ongeluk waar je mee moet omgaan. Het lijkt makkelijk gezegd maar probeer positief te blijven!

  • H E L P ! ! !

    Op de Facebook pagina van Tiepies Nicole komen wij een oproep tegen. Een oproep waar wij zeker aan mee gaan doen. En wij dachten dat het ook voor jull... › Lees meer

    Een half jaar later…

    Vanaf het moment dat we in contact kwamen met Annelies, stroomde onze mailbox vol met haar verhalen. Haar ervaring met MS. Hoe vervelend de ervaringen soms mogen zijn.... › Lees meer