In 2006 was het zover…

Angela Wessels

Van de zorg naar de landmacht. En van de landmacht naar verzorging. Zover is het gelukkig nog niet maar de waarheid is wel dat Angela de diagnose MS heeft gekregen. Een half jaar geleden vroeg ik haar of zij haar verhaal wilde vertellen. Ze wilt het heel graag maar ze heeft er tijd voor nodig. Uiteindelijk stuurt ze 'haar verhaal'. Lees mee!

In 2006 was het zover…

Van de zorg naar de landmacht. En van de landmacht naar verzorging. Zover is het gelukkig nog niet maar de waarheid is wel dat Angela de diagnose MS heeft gekregen. Een half jaar geleden vroeg ik haar of zij haar verhaal wilde vertellen. Ze wilt het heel graag maar ze heeft er tijd voor nodig. Uiteindelijk stuurt ze 'haar verhaal'. Lees mee!

2006. Eindelijk kon ik starten met mijn opleiding bij de landmacht. Ik wou eigenlijk naar de marine, maar het was prima. Mijn huidige baan in de intensive gehandicapten begeleiding had te weinig uitdaging en ik had enorm de behoeften om mijn eigen grenzen te bereiken en ontdekken. Ik was tenslotte altijd al een doener, dus de keuze was al snel gemaakt.

En in de weekenden mijn 'gezellig-meiden-avondje' vroeg moest afsluiten, omdat ik het gewoon niet meer trok. 

Het was een koude wintermaand en mijn eerste bivak werd in de sneeuw opgezet. Heerlijk vond ik het. Ik was compleet in mijn nopjes! Iedereen weet dat je fit moet zijn in het leger en iedereen weet dat je de week aardig vult met sport! Elke dag starten wij de ochtend met een “stiekem-sterk” training. Een training zoals het genoemd wordt. Je word er dus stiekem-sterk door... De oefening bestaat uit opdrukken, sit-ups en de superman houding. Elke dag een verhoging in herhalingen en elke dag vaker een moment. Soms uit het niets dat je het commando krijgt en daar ga je... Hoppa… Naar de grond in voorligsteun!

Na een aantal weken waar ik, en wat logisch is, steeds meer herhalingen moest maken, ontdekte ik dat ik steeds vaker slecht mijn balans kon houden. Ik kreeg tijdens het opdrukken mijn lijf niet tegelijk omhoog...

Ik baalde hier enorm van en ik heb op advies van de arts een afspraak ingepland voor fysiotherapie, waar ik begeleid zou worden met opdrukken. Hier startte mijn medische toestanden!

Ik was begonnen met de stiekem-sterk oefeningen in mijn vrije tijd toe te passen en deed dit zo vaak ik kon. Ik ben meer gaan trainen met compagnie collega’s en heel eerlijk, ik kreeg meer zichtbare spieren en meer kracht in mijn donder, maar ik bleef onbalans ervaren in mijn oefeningen.

Toch op mijn gezicht gegaan zonder aanleiding!

In een iets later stadium van de opleiding hadden wij een bivak gepland staan met een oefening waar wij een soort van crash-move in de nacht hadden. Wij werden aangevallen (exercise) en moesten met de slaapzak om je nek en je rugtas op de rug een stuk hobbelen richting een afgesproken verzamelpunt. Leuk dat ik het vond; toch op mijn gezicht gegaan zonder aanleiding! Ik dacht toen nog van, zou wel gestruikeld zijn. Ik schonk er geen aandacht aan en liet het voor wat het was.

Tot ik later in de opleiding op de sintelbaan aan het hardlopen was, ik ineens wederom op mijn gezicht ging... "Maar hoezo?" dacht ik! Vanaf dat moment bleef het vaag en nu na de diagnose weet ik beter.

Na de opleiding, eenmaal paraat binnen de geneeskundige dienst ging het steeds op en af... Ik kreeg heup en rug klachten en herstelde waardeloos na sportmomenten en oefeningen. Mijn darmen begonnen gek te doen en ik mocht zelfs een oogzenuwontsteking krijgen. Had vaak last van kleine gekkigheden... Tintelingen en een soort van onverklaarbare stijfheid in de gewrichten.

Voor alles ging ik elke keer naar de arts en at mijn lam aan ibuprofen. Ik heb verschillende sport- medische revalidatietrajecten doorlopen en elke keer bleef het onverklaarbaar. Ik werd met totaal geen training beter en moest maar blijven trainen. En hoe bizar het ook klinkt, ik ging altijd. Ik wou natuurlijk ook geen slappeling zijn en ik moest gewoon van mijzelf. Geen medische oorzaak is geen reden tot niet meedoen.

Ik zag spierwit en was gewoon mijzelf niet.

Ik ben altijd met veel plezier naar mijn werk gegaan. Zoals ik mij herinner ben ik nog nooit te laat geweest. Griep? Ik zag dit niet als reden om thuis ziek te zijn. Eens ben ik zelfs naar huis gestuurd door een leidinggevende. Ik zag spierwit en was gewoon mijzelf niet.

Hoe vaak ik wel niet doordeweeks voor 20.00 uur op de bank in slaap ben gevallen. In de auto als bijrijder mijn ogen niet meer open kon houden en in de weekenden mijn 'gezellig-meiden-avondje' vroeg moest afsluiten, omdat ik het gewoon niet meer trok. Alles voor mijn werk en alles om te kunnen geven waarvan ik dacht; ik ben gezond en fit... Ik moet knallen en hoppa... Doorgaan met je kadaver!!!

In mei 2014 wordt Angela geïnterviewd door de Telegraaf; Ernstig ziek het leger uit!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

  • Ellen Luteijn schreef:

    Hallo Angela,
    Ik heb je verhaal gelezen en ook het stuk uit 2014.
    Om stil van te worden.
    Wij ( mssers) hebben allemaal ons verhaal, maar als je zeven jaar van het kastje naar de muur wordt gestuurd dan baal je echt. ( idd verloren jaren)
    Ik ben benieuwd of je nog verder gaat met je verhaal en hoe het nu met je is ?
    In ieder geval veel sterkte.

  • Corine Wormgoor schreef:

    Lieve Angela, ik ben zo trots op je dat jij je verhaal over de ziekte MS die jou heeft getroffen openbaar hebt gemaakt. Zoals je weet heb ik ook MS en voel met je mee. Wat een rot ziekte en elke dag moet ik weer het gevecht aan gaan om te overleven. Nog maar kort geleden had ik weer een ontsteking en kon vervolgens niet meer lopen. Nu gaat het weer stapje voor stapje vooruit. Heel veel dingen kan ik niet meer zoals werken, fietsen, dansen enz.

  • Marloes schreef:

    Je bent een kanjer meis. Ben enorm trots op je!!!!!!! Hoop dat je nog heel lang kunt blijven genieten van alles.

    Dikke knuffel, Marloes.

  • MS blijft maar ik ook!

    Het verhaal van Marleen. Partner van een MS'er. Met gepaste trots presenteren wij haar verhaal. Nu eerst haar eigen voorwoord. Marleen stelt zich graag aan jullie voor... › Lees meer

    Ik kan beginnen, Tecfidera is binnen

    Verhaal nummer 7 van Annelies. De diagnose is bekend; RRMS. En nu? Tecfidera. Een 1ste lijn medicatie tegen MS. Tecfidera is medicatie in de vorm van een pil. En zoals... › Lees meer